“Κάθε χαρά κι ένα τραγούδι”

Μπορεί να μη το πιστεύετε, αλλά είναι αλήθεια. Υπάρχουν άνθρωποι που μετρούν την ζωή τους με γεγονότα. Άλλοι με ημερομηνίες. Εγώ την μετρούσα με τραγούδια.

Σε κάθε γάμο ή αρραβώνα που παρευρέθηκα, θυμόμουν πάντα ποιο τραγούδι κυριαρχούσε. Ήταν το σουξέ της εποχής, εκείνο που έπαιζε ασταμάτητα στο πικάπ, με τους καλεσμένους να το τραγουδούν και να χορεύουν με πάθος. Μόνο που τις περισσότερες φορές το τραγούδι δεν ταίριαζε με το γεγονός.

Θυμάμαι τον αρραβώνα της Νίκης. Παντού χαμόγελα, πιοτά, γέλια. Και ξαφνικά, ξεκινούσε το τραγούδι: “Έφυγε, έφυγε την έχω χάσει…”. Από πού κι ως πού; Ποιος είχε φύγει; Ποιος είχε χάσει ποιον; Η Νίκη και ο καλός της ήταν εκεί, πιασμένοι χέρι χέρι, ευτυχισμένοι. Κι όμως, ο κόσμος χόρευε και τραγουδούσε.

Το ίδιο και στον γάμο του Γιώργου. Η νύφη πανέμορφη, ο γαμπρός συγκινημένος, οι ευχές έπεφταν βροχή. Και το τραγούδι της βραδιάς; “Αυτή η νύχτα μένει που θάμαστε μαζί…”. Σαν να έλεγε κάποιος στους νεόνυμφους ότι το όνειρο τελειώνει το πρωί!

Παράδοξα πράματα!

Προσπαθούσα να βρω μια λογική εξήγηση. Κοιτούσα τα πρόσωπα των καλεσμένων, μήπως ανακαλύψω ποιος χόρευε με μια κρυφή πληγή, ποιος άφηνε ένα κομμάτι της καρδιάς του πίσω από τα φώτα και τα χαμόγελα.

Μάλλον στα γλέντια, οι άνθρωποι παρασύρονται από την μουσική χωρίς πολλή σκέψη. Το τραγούδι παίζει, το κέφι ανεβαίνει, και απλά το ζουν, χωρίς να σκέφτονται αν οι στίχοι ταιριάζουν στην περίσταση. Έτσι, συνειδητοποίησα πως τα τραγούδια δεν χρειάζεται να ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.

Ή μήπως υπάρχουν στιγμές που ανταποκρίνονται περισσότερο από όσο νομίζουμε;!

Γιατί θυμάμαι ακόμα το βλέμμα της μάνας μου, όταν τελείωνε η άδεια του μπαμπά μου που υπηρετούσε τότε στον στρατό. Το αντίο ήταν δύσκολο, οι λέξεις περιττές. Σχεδόν ψιθυριστά, της σιγοτραγουδούσε: “Απόψε φίλα με να με χορτάσεις, αύριο φεύγω και θα με χάσεις…”.

Για χρόνια πίστευα ότι αυτό το τραγούδι είχε γραφτεί για εκείνους. Για τον αποχαιρετισμό τους, για τις νύχτες που έμειναν στην καρδιά τους. Κάποιες φορές, τα τραγούδια που ακούμε στις σημαντικές στιγμές μας, γίνονται οι μουσικές που ντύνουν τις αναμνήσεις μας. Και τότε, δεν έχει σημασία αν ταιριάζουν. Σημασία έχει ότι γίνονται δικά μας.

Νίκος Καρβουνάς

Πνευμονολόγος