Ελεύθερη άποψη
ΟΤΑΝ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΓΑΠΑ ΠΛΙΝΘΟΥΣ ΚΑΙ ΚΕΡΑΜΟΥΣ….
Ποτέ στη ζωή μου, δεν κατανόησα, τον τρόπο, που κάποιοι άνθρωποι βλέπουν τον πολιτικό λόγο.
Από τα Πανεπιστημιακά μου χρόνια, τα καταλερωμένα θρανία, τα γκράφιτι και η διατάραξη της ομαλότητας της φοιτητικής ζωής από ντουντούκες και φασαρίες με πρόσχημα πολιτικές θέσεις, μου δημιουργούσαν απέχθεια. Απορούσα, πως το κράτος επέτρεπε να μπαίνουν τα κόμματα, μέσα στο χώρο του Πανεπιστημίου και δεν έστηναν τα «μαγαζιά» τους, έξω από αυτό, σε δικούς τους χώρους, δίχως να ψαρεύουν πελάτες στο Πανεπιστήμιο. Στο πρώτο έτος συστήσαμε, κάποιοι από εμάς ένα Σύλλογο Ανεξάρτητων Φοιτητών, με ουσιαστικό μας αίτημα να μας αφήσουν ήσυχους να σπουδάσουμε με ηρεμία και να μην ανακατεύουν τις ώρες, τα αμφιθέατρα και ημέρες διδασκαλίας, με τη δράση τους. Στις πρώτες εκλογές, πήραμε 17%. Δεύτερη φορά, δεν υπήρξε, γιατί έμμεσα και άμεσα, το «κλίμα» μας… απέρριψε! Αυτή είναι η Ελλάδα. Ένας χώρος δίχως όρια και τάξη, όπου τα κομματικά μαγαζιά, γιατί για μαγαζάκια πρόκειται, διαμερισματοποιούν την κοινή γνώμη μέσα σε «κουτάκια», με αποτέλεσμα, όπου υπάρχει πολυφωνία, να έπεται αταξία και τέλος να ακυρώνεται η πρόοδος.
Ανέκαθεν διαμαρτυρόμουν, με χαρτί και μολύβι, για όλα. Αλλά αυτό δε συμφέρει το σύστημα, που κρατά τη χώρα μου διακόσια χρόνια πίσω…
ΤΑ ΤΡΑΙΝΑ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ…
Ήταν λίγο πριν σκάσει το σκάνδαλο του Χρηματιστήριου, όταν έχασα την αμαξοστοιχία intercity και αναγκάστηκα να βρω θέση σε συμβατικό τραίνο, για πρώτη και τελευταία φορά στη ζωή μου. Γεμάτο αγρότες, φοιτητές και στρατιώτες, απελπιστικά αργό, βρώμικο, δίχως πόρτες για να… εξαερίζεται ο χώρος και ολόιδιο με το τραίνο, που σε κάποια φωτογραφία μεταφέρει στρατιώτες στην Αλβανία. Έχω μια τέτοια φωτογραφία με τον παππού μου το Θανάση στην πόρτα, να χαιρετά παρέα με δυο φίλους του, που συγχωρέθηκαν στον πόλεμο, φεύγοντας για το μέτωπο. Ποιος θα φανταζόταν το 1940, ότι αυτά τα τραίνα θα παρέμεναν σε λειτουργία άλλα 60 χρόνια και βάλε… Για αυτό πολέμησαν και χάθηκαν λοιπόν τόσες ψυχές τότε, για να ξεπουλάμε σήμερα τα πάντα σε Ιταλούς, Γερμανούς και όποιον δώσει στο δημόσιο ένα κομμάτι ψωμί και σε εμάς, ένα παξιμάδι έναντι σιωπής και υποταγής. ΝΤΡΟΠΉ!
Η ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΤΙΚΗ ΜΙΚΡΟΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΑΘΛΙΟΤΗΤΑ
Κάθε « ατύχημα», ανατρέπει κυβερνήσεις. Μάλιστα… Και μετά; Ήρθε ποτέ ο… περισσότερο άξιος; Πιθανόν. Όμως, ποιοι είναι αυτοί, που επιθυμούν να υπάρχει αναρχία και χάος στην πατρίδα μου;
Γιατί ποτέ δεν τελειώνει η επόμενη κυβέρνηση, ένα έργο, που άρχισε η προηγούμενη; Γιατί δεν ενδιαφέρεται κανένα κόμμα για συλλογική εργασία και πρόοδο της χώρας, αλλά μόνο για μικροκομματικά συμφέροντα και κατάληψη της εξουσίας;
Γατί το επίπεδο, είναι πάρα πολύ χαμηλό και δυστυχώς, αυτό είναι πλέον παγκόσμιο φαινόμενο.
Στην Ελλάδα όμως, τα πράγματα είναι τραγικά.
ΟΙ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΜΠΟΤΙΛΙΑΡΙΣΜΑ
Μέχρι να συμβεί το μοιραίο και να θρηνήσουμε θύματα, ελάχιστοι διαμαρτύρονται για την ανεπάρκεια του πολιτικού συστήματος, που οδήγησε τη χώρα στη φτώχεια και μια ολιγαρχία ελίτ, σε απίστευτο πλούτο, από το πουθενά.
Έως τη στιγμή, που ένα τραγικό γεγονός, τυχαίο ή θα μπορούσε να είναι, προετοιμασμένο από εγκληματίες, διεγείρει την αποπροσανατολισμένη λαϊκή συνείδηση και τότε, όλος αυτός ο κόσμος, ενώνεται στον αυχένα της μποτίλιας, διαμαρτύρεται, εκτονώνεται, έως ότου, οδηγηθεί μοιραία στην έξοδο από το στόμιο. Από εκεί και πέρα, αρχίζει ένα νέο χάος, με νέο κομματικό χρώμα…
Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΠΟΥ ΖΗΤΟΥΝ ΟΛΟΙ….
Ο λαός μας, θυμόσοφα ισχυρίζεται ότι, όποιον θέλεις να καταστρέψεις, στείλε τον στα δικαστήρια…
Είναι αλήθεια. Η δικαιοσύνη πάσχει σοβαρά, από πληθώρα υποθέσεων δικομανών και πενταπόνηρων, που προσπαθούν να βιοποριστούν, μέσα από δήθεν ηθικές βλάβες και μηνύσεις επί μηνύσεων. Υποθέσεις, που έπρεπε να επιλύονται στα αστυνομικά τμήματα, πηγαίνουν κατευθείαν στη δικαιοσύνη, που πνίγεται από όλον αυτόν τον συρφετό, όταν κατευθείαν, φθάνει στα δικαστήρια. Από την αστυνομία, οι εισαγγελείς κατευθείαν, ασκούν ποινικές διώξεις, πολλές φορές δίχως καν να ερωτηθεί ο μηνυμένος, που μπορεί να μην έχει ιδέα και στέλνουν στο ακροατήριο. Μου είπες, σου είπα, με αποκάλεσε, με έβρισε, με σκούντησε, με χάιδεψε… και δε συμμαζεύεται. Υπάρχει αδιαφορία, από το κράτος; Μήπως πρέπει να αποσυμφορηθούν τα δικαστήρια, από υποθέσεις γραφικές και αστείες, που δεν τελεσιδικούν ποτέ, προκειμένου να υπάρξει χρόνος να ασχοληθούν με σοβαρότερα θέματα;
ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΚΑΣΤΕΣ ΕΧΟΥΝ ΠΑΙΔΙΑ….
Μήπως και αυτοί είναι ανυπεράσπιστοι; Μήπως έπρεπε να ενταθούν τα μέτρα προστασίας τους; Μήπως έπρεπε η Δικαιοσύνη να μην εξαρτάται από τις εκάστοτε κυβερνήσεις;
Κυρίως όμως, μήπως έπρεπε υποθέσεις απλές, να επιλύονται στην αστυνομία και να μένουν εκεί, ώστε να προχωρούν τα σπουδαιότερα, που δεν επιλύονται ποτέ και κρατούν δεκαετίες; Τι θα γίνει με τους δικομανείς, που ταλαιπωρούν αθώους επί δεκαετίες, για λόγους αντεκδίκησης; Μήπως έπρεπε να υποβάλλονται και σε ψυχιατρική εκτίμηση, μετά από ένα σημείο με ευχερέστερη διαδικασία, από τη σημερινή πρακτικά αδύνατη; Δε σε σκοτώνει πάντα με μαχαίρι ή καραμπίνα ο ψυχασθενής με το υποκριτικό ταλέντο, αλλά και με ψυχοφθόρες διαδικασίες, που περνούν στο απυρόβλητο, στέλνει το θύμα του στον τάφο, μέσα από τα προβλήματα υγείας, που του δημιουργεί ενσυνείδητα, επιδιώκοντας με αυτόν τον τρόπο τον αφανισμό του.
«Θα στείλω τη μάνα σου στα δικαστήρια και θα την αφανίσω εκεί, γιατί έχω λεφτά να το κάνω, ενώ εκείνη δεν έχει…». Με αυτή την φράση απείλησε το παιδί κυρίας, αδίστακτο πρόσωπο, προκειμένου να συνεχίσει να παρανομεί εις βάρος τους. Το είπε, το έκανε και συνεχίζει να το κάνει γιατί στα αλήθεια μπορεί, αφού το σύστημα είναι ανεπαρκές να υπερασπισθεί το αληθώς δίκαιο… Ευτυχώς υπάρχει και ο εξ Ουρανίων Κριτής.
ΓΕΜΙΣΑΜΕ ΠΙΤΕΣ ΚΑΙ ΑΣΤΕΓΟΥΣ…
Γωνία Νοταρά και Βενιζέλου, κάθεται ένας πληγωμένος άνθρωπος. Ένας ωραιότατος νέος άνδρας, βρώμικος, ταλαιπωρημένος και διψασμένος.
Αν ευπρεπιζόταν θα έμοιαζε με αρχαίο άγαλμα.
Τα υποδήματά του, έχουν ανοίξει και συγκρατεί με νάιλον σακούλες τις σόλες πάνω στα γυμνά πόδια του. Δεν μιλάει, δεν απαντά, δεν δέχεται τροφή. Μια ευγενική ψυχή ασχολήθηκε και πέρασε από όλες τις δημόσιες υπηρεσίες, ζητώντας να βοηθηθεί με κάποιο τρόπο ο άνθρωπος αυτός, που εκφράζει μια άρνηση και πιθανότατα να πάσχει από ψυχιατρική πάθηση, ή να έχει υποστεί ένα μεγάλο σοκ. Πουθενά, δεν βρέθηκε λύση. ΠΟΥΘΕΝΑ. Όσο για το Δήμο και τις παρέες, από πίτα σε πίτα για προβολή και ψηφαλάκια, αλλά οι άστεγοι στο δρόμο, δυστυχούν, κρυώνουν, πεινούν, ουρούν και αποπατούν όπου βρουν.
Θα γίνει κάτι ουσιαστικό, πρακτικό και αποτελεσματικό επιτέλους; Μόνο στα πανηγύρια θα είμαστε πρώτοι;