ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ..200 ΧΡΟΝΙΑ ΠΕΙΡΑΙΑΣ 1827- 2027 .ΜΕΓΑΛΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ του Ιωάννη Σπ. Λαζαράκου
Δημοσίευμα Τριακοστό Πρώτο
Ο άξιος Ποιμενάρχης των Κυθήρων και Αντικυθήρων.
ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΙΕΡΟΥ ΤΡΙΩΔΙΟΥ
(ὑπ’ ἀριθ. 244/2025) – 1700 χρόνια από την Πρώτη Οικουμενική Σύνοδο.
Πρός
Τόν Ἱερόν Κλῆρον καί τόν Χριστώνυμον Λαόν τῆς καθ΄ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Κυθήρων καί Ἀντικυθήρων:
Ἀδελφοί μου Χριστιανοί, Τέκνα μου ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά·
Εὐλογημένη, εἰρηνική, χαριτοφόρα καί καλλίκαρπη ἄς εἶναι ἡ ἀρχόμενη ἀπό σήμερα ἱερά περίοδος τοῦ Τριῳδίου καί περατουμένη τήν ἁγίαν ἡμέρα τοῦ Μεγάλου Σαββάτου… ἄς προετοιμασθοῦμε πνευματικά καί ψυχικά διά τόν ἐπικείμενον ἑορτασμόν τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐπετείου τῶν 1700 χρόνων ἀπό τῆς συγκλήσεως τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου (325-2025μ.Χ.). Νά δοξάζωμεν καί νά εὐχαριστοῦμεν ἐκ βαθέων τόν Τρισάγιον Κύριον καί Θεόν μας διά τήν παρέλευσιν καί συμπλήρωσιν 17 αἰώνων Ὀρθοδόξου Χριστιανικῆς ζωῆς καί Παραδόσεως ὑπό τό Θεῖον καί ἀληθινόν φῶς τῶν ἀνεγνωρισμένων ἑπτά (7) Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί τῶν Τοπικῶν ἐκείνων, τάς ὁποίας ἀποδεξάμεναι ἐπεκύρωσαν. Αὖται περιφρουροῦν καί διασῴζουν ἀνόθευτον τήν Θείαν Διδασκαλίαν τοῦ Θείου Λυτρωτοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ,… τήν Ἱεράν Παρακαταθήκην καί Κληρονομίαν τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς ἡμῶν Ἐκκλησίας.
Ἐν ὄψει δέ τοῦ ἑορτασμοῦ τοῦ Πασχαλίου Κανονίου τοῦ τρέχοντος σωτηρίου ἔτους 2025, τό ὁποῖο συμπίπτει ἐφέτος μέ τό τῶν Λατίνων, ἱερόν χρέος τῶν κατά τόπους Αὐτοκεφάλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καί τῶν ἁπανταχοῦ Ὀρθοδόξων (Κληρικῶν, Μοναχῶν καί λοιπῶν Χριστιανῶν) εἶναι νά ἐντρυφήσωμεν εἰς τούς Δογματικούς Ὅρους, τήν Θεοφώτιστον Διδαχήν καί τούς Θείους καί Ἱερούς Κανόνας τῆς Ἁγίας Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου τῆς Νικαίας, θέτοντες αὐτούς ενώπιόν μας ὡς πνευματικόν κάτοπτρον καί ἀναθεωροῦντες τήν κατά Χριστόν βιοτήν, πολιτείαν καί πορείαν ἡμῶν ὡς Τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, «ἑπόμενοι τοῖς Ἁγίοις Πατράσιν ἡμῶν» καί «μή μεταίροντες ὅρια αἰώνια, ἅ οἱ Πατέρες ἡμῶν ἔθεντο»…
Ἡ βούλησις τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου εἶναι· «μή μετά Ἰουδαίων συνεορτάζειν», «μή πρό τῆς (ἐαρινῆς) ἰσημερίας τελεῖν τό Πάσχα» καί ὁπωσδήποτε «ἐν ἡμέρᾳ Κυριακῇ». Ἡ ἐν Ἀντιοχείᾳ Τοπική Σύνοδος (341) ὁμιλεῖ μέ αὐστηρότητα δι΄ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι θά παρέβαιναν τάς διατάξεις τῆς Πρώτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου: «πάντας τούς τολμῶντας παραλύειν τόν Ὅρον τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου, τῆς ἐν Νικαίᾳ συγκροτηθείσης … περί τῆς Ἁγίας Ἑορτῆς τοῦ σωτηριώδους Πάσχα, ἀκοινωνήτους καί ἀποβλήτους εἶναι τῆς Ἐκκλησίας …». Ἡ δέ Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος σημειώνει εἰς τόν Ὅρον αὐτῆς: «Οὐδέν ἀφαιροῦμεν, οὐδέν προστίθεμεν, ἀλλά πάντα τά τῆς Καθολικῆς (Ὀρθοδόξου) Ἐκκλησίας ἀμείωτα διαφυλάττομεν» καί «ἁπάσας τάς Ἐκκλησιαστικάς ἐγγράφως ἤ ἀγράφως τεθεσπισμένας ἡμῖν Παραδόσεις ἀκαινοτομήτως φυλάττομεν».
«Ὁ συνεορτασμός τοῦ Πάσχα. ὀφείλει νά γίνῃ μόνον μετά ἀπό ἀπόλυτη δογματική ἑνότητα εἰς τήν βάσιν τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καί ὄχι εἰς τήν βάσιν θεολογικῶν συμβιβασμῶν,… δηλαδή χωρίς ταυτότητα Πίστεως».
Κατακλείομεν τά ὅσα ἀνωτέρω ἀναγράφομεν διά τόν μή ἀπροϋπόθετον καί ἀντικανονικόν συνεορτασμόν τοῦ Πάσχα μετά τῶν ἑτεροδόξων μέ τήν ἔμφρονα καί ἐμπνευσμένην φωνήν τοῦ ἀξιομακαρίστου Ἀρχιμανδρίτου π. Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου, ἐπιφανοῦς καί σπουδαίου Κανονολόγου τοῦ 20ου αἰῶνα:
«Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ἄν εὑρεθῇ ἐνώπιον προτάσεως περί κοινοῦ ἑορτασμου τοῦ Πάσχα ἤ οἱασδήποτε ἄλλης ἑορτῆς μετά τῶν ἑτεροδόξων, ὀφείλει νά ἀρνηθῇ καί συζήτησιν κἄν περί τοῦ θέματος. Τοιαύτη συζήτησις πρέπει νά ἀποκλεισθῇ παντί σθένει καί πάσῃ θυσίᾳ, διότι ἀποτελεῖ ἀνατροπήν ἐκ τῶν θεμελίων τῆς Ὀρθοδόξου Δογματικῆς καί ἰδίᾳ τῆς Ἐκκλησιολογίας. Ἡ πιστεύομεν ὅτι εἴμεθα ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία ἤ δέν πιστεύομεν… » («Ἐνορία ἀριθ.549/10-5-1974»)…
Ἕνας κοινός ἀπροϋπόθετος καί νεφελώδης ἑορτασμός μέ τήν «συγκόλλησιν» τῶν ὡς ἄνω ἑτεροδόξων καί ἀκοινωνήτων δέν θά ἦτο πνευματικός καί κατά Θεόν χαροποιός καί πανευφρόσυνος, ἀλλά ἐπιφανειακός, ἀνούσιος καί ἐπιπόλαιος, διά δημιουργίαν ἐντυπώσεων καί μόνον.
Εὐχόμενος ὅθεν ἀπό καρδίας νά εἶναι εὐλογημένη, εἰρηνική καί καρποφόρα πνευματικῶς ἡ ἱερά κατανυκτική περίοδος τοῦ Ἱεροῦ Τριῳδίου διατελῶ,
Μετά πατρικῶν εὐχῶν καί εὐλογιῶν
Ὁ Μητροπολίτης
†Ὁ Κυθήρων & Ἀντικυθήρων Σεραφείμ. (Πηγή: ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ).
Επίσης, εδώ και αρκετά χρόνια, η Ι.Μ. Πειραιώς ασχολείται πολύ σοβαρά με το μείζονος αυτό σημασίας ζήτημα. Αναφέρουμε το εξής απειροελάχιστο:
«Η μυστηριακή διακοινωνία με αιρετικούς σε επίπεδο Λαϊκού Οικουμενισμού (Πηγή: ΠNewsroom).
Η σύγχρονη λαίλαπα της παναιρέσεως του Οικουμενισμού προχωρεί καλπάζοντας και ισοπεδώνοντας τα πάντα στο πέρασμά της. Ο παγκόσμιος Οικουμενισμός σε θρησκευτικό επίπεδο βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη και προχωρεί στην υλοποίηση των στόχων του, στη σύγκληση των θρησκειών και την πραγματοποίηση του οράματος της Πανθρησκείας.
Δυστυχώς η παναίρεση αυτή, η φοβερότερη και πλέον επικίνδυνη από όσες εμφανίστηκαν μέχρι σήμερα στη ζωή της Εκκλησίας μας, την οποία πολύ σοφά χαρακτήρισε ο αείμνηστος αρχ. π. Αθανάσιος Μυτιληναίος ως τον τελευταίο πρόδρομο του Αντιχρίστου, βρήκε νέα ώθηση, αντί καταδίκης, στη «Σύνοδο» της Κρήτης, (Ιούνιος 2016). Οι πρωτεργάτες του Οικουμενισμού μετά την συνοδική νομιμοποίηση της ιστορικής ονομασίας των ετεροδόξων ως «Εκκλησιών», προχωρούν τώρα ακάθεκτοι, με περισσότερο ζήλο και ενθουσιασμό, επικαλούμενοι «εν παντί καιρώ και τόπω» τις κακόδοξες αποφάσεις της, για να δικαιολογήσουν συμπροσευχές και συλλείτουργα με αιρετικούς, μετάδοση της θείας κοινωνίας σε ετεροδόξους και άλλες παραβάσεις των Ιερών Κανόνων, γενόμενοι εκόντες, άκοντες όργανα της Νέας εποχής.
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
Εν Πειραιεί τη 2α Δεκεμβρίου 2019
Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών».
Όσοι είναι πράγματι Ορθόδοξοι Χριστιανοί με έργα και λόγους οφείλουν να μη συναριθμηστούν με όλους αυτούς (κληρικούς και λαϊκούς) όπου στο Κολυμπάρι της Κρήτης προσπάθησαν να ξεθεμελιώσουν την Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Σωτήρος Χριστού.