Ο ήλιος, ντροπαλός, έπαιζε κρυφτό με τα σύννεφα, η αληθινή Άνοιξη καθυστερούσε ακόμη. Υπήρχαν μάλιστα στιγμές, που ο Χειμώνας πείσμωνε και έστελνε ριπές ψυχρού Καρατζόβα κατά την Σκύδρα, θυμίζοντας στον Μάρτη ότι κάποιες από τις ημέρες του ήταν κλεμμένες από τον Φλεβάρη.
Η Άρτεμις χάιδεψε αφηρημένα το λεπτό βραχιολάκι που είχε στον καρπό της, μια κόκκινη και λευκή κλωστή, δεμένη με έναν πρόχειρο κόμπο. Έριξε καλού κακού ένα ελαφρύ ζακετάκι στους ώμους της, και πήρε τους δρόμους. Τα βήματά της την οδήγησαν μπροστά στο μικρό, αλλά πολύ φιλικό βιβλιοπωλείο του Δαμιανού του Ανδρεάδη. Ήταν στέκι εκείνο το βιβλιοπωλείο για τους βιβλιόφιλους της περιοχής. Σε ένα στενό διάδρομο τα ράφια με τα σχολικά βιβλία, και ακριβώς απέναντι τα άλλα. Είχε ένα καλό ο Δαμιανός, επέτρεπε να ξεφυλλίζεις τα βιβλία με τις ώρες. Θα μπορούσες δηλαδή, να διαβάσεις ένα μικρό βιβλίο σε δύο-τρεις επισκέψεις. Τόσο καλά…
Η Άρτεμις έσπρωξε την πόρτα και μπήκε μέσα.
Η μυρωδιά του χαρτιού την τύλιξε, σαν μια αγαπημένη αγκαλιά. Πλησίασε τα ράφια, χαϊδεύοντας τις ράχες των βιβλίων, όταν άκουσε πίσω της:
“Ψάχνεις κάτι συγκεκριμένο;”. Η Άρτεμις γύρισε και τα μάτια της συνάντησαν ένα ζευγάρι σκούρα μάτια, γεμάτα ζεστασιά. Ο νεαρός που στεκόταν μπροστά της είχε ένα γλυκό χαμόγελο, που την έκανε να νιώσει οικεία. Στον καρπό του, είχε κι αυτός την ίδια κόκκινη και λευκή κλωστή.
Η Άρτεμις, αν και φαινομενικά άνετη, αισθάνθηκε μέσα της μια κάποια αναστάτωση. Δεν ήταν ακριβώς αμηχανία, ούτε αυτό που λέμε το πρώτο σκίρτισμα της καρδιάς. Ήταν μια αίσθηση ότι κάποιος ερχόταν να ταράξει το γνώριμο μοτίβο της καθημερινότητάς της.
“Κάτι για τον Μάρτη”, είπε σχεδόν αυθόρμητα.
“Έναν Μάρτη που περνάει ή έναν που μένει;”, απάντησε αμέσως εκείνος, κάνοντας παιχνίδισμα με την φωνή του.
Η ερώτησή του την έκανε να διστάσει για λίγο.
Ευτυχώς ο βιβλιοπώλης ήταν λίγο πιο πέρα. Δεν ήθελε να δώσει την εντύπωση ότι την φλερτάρουν μέσα στο βιβλιοπωλείο!
Καταλάβαινε, όμως, ότι όλο το σκηνικό δεν ήταν εντελώς τυχαίο. Αν απαντούσε επιπόλαια, ίσως να έχανε κάτι που δεν είχε ακόμα καταλάβει τι ήταν. Όμως αν έπαιρνε τον χρόνο της, ίσως να βρισκόταν μπροστά σε κάτι πιο σπουδαίο απ’ ό,τι υπολόγιζε όταν έμπαινε στο βιβλιοπωλείο.
Σκέφτηκε στα γρήγορα ότι ο Μάρτης πάντα περνούσε. Όμως, κάποιες στιγμές του έμεναν ανεξίτηλες…
Καθώς αντάλλασσαν έξυπνες ατάκες, και ξεφυλλίζοντας διάφορα βιβλία, τα δάχτυλά τους άγγιξαν την ίδια σελίδα. Ήταν ένα άγγιγμα τόσο ελαφρύ, σχεδόν ανεπαίσθητο, αλλά αρκετό για να την κάνει να πιστέψει ότι το σύμπαν είχε τραβήξει την προσοχή τους. Η ίδια συνάμα, προσπαθούσε να καταλάβει αν αυτό που ένιωθε ήταν η γοητεία της στιγμής ή η ανάγκη για μια τέτοια συνάντηση.
“Ξέρεις…”, είπε εκείνος, κοιτώντας το δικό του βραχιολάκι. “Λένε πως το Μαρτάκι το φοράμε για να μη μας κάψει ο ήλιος. Αλλά νομίζω πως οι άνθρωποι καμιά φορά φοράνε κόκκινες κλωστές για να μη χαθούν μεταξύ τους”.
Η σκέψη αυτή την βρήκε απροετοίμαστη. Γιατί, αν όντως υπάρχουν αόρατες κλωστές, τότε ίσως δεν ήταν απλώς μια σύμπτωση που βρέθηκαν εκεί, οι δυο τους, με τα ίδια βραχιολάκια στον καρπό. Και αυτή η πιθανότητα, όσο τραβηγμένη κι αν ήταν, της γέννησε μια μικρή σπίθα ελπίδας.
Η Άρτεμις τον κοίταξε σιωπηλή, προσέχοντας τα λόγια της.
“Και αν χαθούν;”, ρώτησε τελικά.
Ο νεαρός χαμογέλασε, σχεδόν συνωμοτικά.
“Τότε πρέπει να βρουν έναν τρόπο να ξανασμίξουν, ό,τι κι αν γίνει”.
Κι έτσι, εκείνο το απόγευμα, ανάμεσα στα βιβλία, στις ατάκες, και στα φευγαλέα βλέμματα, γεννήθηκε ένας Μάρτης που δεν θα ξεχνούσαν ποτέ, μια υπόσχεση που θα κρατούσε για πάντα.
