“Ο κύριος Στάθης, ένας δάσκαλος για όλους” Για μένα, ήταν πάντα ο κύριος Στάθης.
Δεν υπήρξα μαθητής του. Ήμουν μαθητής της κυρίας Φωτεινής, της γυναίκας του, της δασκάλας που φώτισε τις ψυχές μας. Για εκείνη έχω γράψει ξανά, για τον “Σύλλογο Κυριών και Δεσποινίδων”, που ίδρυσε όταν πρωτοήρθε στο Αρσένι, για το έργο της, για την αφοσίωσή της. Μα πάνω απ’ όλα, για την αγάπη που χάριζε στους μαθητές της. Και δεν νομίζω να υπήρξε παιδί που να μη την λάτρεψε.
Μαθητής του κυρίου Στάθη όμως δεν υπήρξα, αλλά δεν χρειαζόταν. Ήξερα ποιος ήταν. Ήταν ο δάσκαλος. Ο άνθρωπος που δεν δίδασκε μόνο γράμματα, αλλά και ζωή. Που στεκόταν μπροστά σε μια τάξη όχι μόνο για να μιλήσει για αριθμούς και λέξεις, αλλά για να διαμορφώσει χαρακτήρες, να εμφυσήσει αξίες, να νοιαστεί πραγματικά για το κάθε παιδί.
Πρωτοδιορίστηκε στα μονοθέσια σχολεία του Λουτροχωρίου και του Πλευρώματος, σε εκείνα τα μικρότερα χωριά που τα παιδικά βλέμματα διψούσαν για μάθηση. Ακόμη θυμάμαι την περηφάνια που μας πλημμύριζε, όταν πηγαίναμε εκδρομές σε κείνα τα χωριά. Ο δάσκαλός τους ήταν “δικός μας”, από το χωριό μας. Και το λέγαμε με καμάρι.
Το χωριό ολόκληρο γιόρτασε τους γάμους τους. Δύο άνθρωποι που δεν ένωσαν απλώς τις ζωές τους, αλλά και την κοινή τους αποστολή, να διδάξουν, να προσφέρουν, να αφήσουν πίσω τους κάτι μεγαλύτερο από τους ίδιους. Και δεν αρκέστηκαν στο να διδάσκουν μέσα στις τάξεις. Έγιναν οι δάσκαλοι του χωριού, οι δάσκαλοι των ανθρώπων. Με την στάση τους, με το ήθος τους, και με την προσφορά τους.
Το βιβλίο του κυρίου Στάθη, “ΑΡΣΕΝΙΟ, ΙΣΤΟΡΙΑ 150 ΧΡΟΝΩΝ 1857-2007”, είναι αφιερωμένο στο χωριό μας. Αλλά και το Λαογραφικό Μουσείο Αρσενίου είναι δικό του δημιούργημα. Σε όλη αυτή την επίπονη δουλειά είχε για βοηθό του την σύζυγό του, την ακούραστη κυρία Φωτεινή.
Σήμερα έμαθα πως ο κύριος Στάθης έφυγε!
Έφυγε ένας άνθρωπος που δεν ανήκε σε κανέναν και ταυτόχρονα ανήκε σε όλους. Ο δάσκαλος του χωριού. Ο δάσκαλος των τριών χωριών, όπου υπηρέτησε. Ο δάσκαλος της ζωής.
Ο κόμπος στον λαιμό δεν βαραίνει μόνο τους μαθητές του. Βαραίνει όλους μας.
Όμως οι δάσκαλοι δεν πεθαίνουν ποτέ! Ζουν μέσα στους μαθητές τους, μέσα στις λέξεις που δίδαξαν, στις αξίες που χάραξαν, στις ζωές που άλλαξαν. Ο κύριος Στάθης ζει σε κάθε παιδί που μεγάλωσε με τις διδαχές του. Και όσο τον θυμόμαστε, δεν θα φύγει ποτέ.
Νίκος Καρβουνάς
Πνευμονολόγος