“Εκείνη την Δευτέρα…”
Μια συνάντηση στον κήπο, μια κουβέντα που άναψε φλόγες παλιές, και μια απόφαση που περίμενε χρόνια να πάρει μορφή…
Ήταν Δευτέρα του Αγίου Πνεύματος και τότε, πριν από τρία χρόνια. Είχε έρθει για καφέ ο Αντώνης, φίλος και συνάδελφος.
Καθίσαμε στον κήπο, κάτω από έναν ουρανό που όλο και σκοτείνιαζε. Μιλήσαμε για τα παλιά, για όσα γελάσαμε, πονέσαμε, και ονειρευτήκαμε. Τα ανακατέψαμε λίγο με τα καινούργια, κι η συνταγή βγήκε…, νοσταλγική, γλυκόπικρη, μα πάνω απ’ όλα αληθινή.
Με τον Αντώνη, βλέπεις, συμπορεύονται οι απόψεις μας σε πολλά. Για τα μελλούμενα δεν είπαμε κουβέντα. Μόνο τα μάτια μας μίλησαν, και συμφώνησαν σιωπηλά, όπως κάνουν οι άνθρωποι που έχουν ζήσει καταστάσεις.
Το ξέραμε κι οι δύο πως έρχονταν δύσκολες εποχές… Τα σύννεφα ωστόσο αγρίευαν, έτοιμα να ξεσπάσουν. Και τότε, ανάμεσα στα μπουμπουνητά του ουρανού, έριξε κι ο Αντώνης τον δικό του κεραυνό:
-Α, δεν σου τόπα! Το τηλεφώνημα που άκουσες ήταν για την εκδήλωση της Τετάρτης. Παίζουμε μουσική, φίλοι, ερασιτέχνες και επαγγελματίες, για τα 100 χρόνια από την Μικρασιατική Καταστροφή.
-Εσύ πού κολλάς; Τον ρώτησα, σχεδόν γελώντας.
-Άκου να δεις… Είμαι επτανήσιος. Η μουσική είναι στο DNA μου.
Από μικρός ήθελα να ασχοληθώ, αλλά τότε… δεν τολμούσα. Δεν θυμάσαι; Μας κορόιδευαν, ακόμη και για τα Γαλλικά. Πού να έλεγα πως πηγαίνω και σε μπάντα…
Ένας καθηγητής πίεσε τον πατέρα μου να με γράψει. Πήγα. Δεν άντεξα. Έφυγα. Αλλά μέσα μου, δεν το είχα ξεπεράσει ποτέ. Κι όταν τέλειωσαν τα επαγγελματικά, γύρισα. Γράφτηκα σε Σχολή. Ήμασταν από 10 μέχρι 70 χρονών στην ίδια τάξη.
Δεν τα παράτησα. Πέντε χρόνια μετά,… είμαι επίσημα μουσικός. Έλα στην εκδήλωση να μας δεις. Θα σου αρέσει…
Έμεινα για λίγο σαν υπνωτισμένος. Όταν συνήλθα, του πρότεινα να δοκιμάσει από το γλυκό περγαμόντο, που είχα φτιάξει. “Είναι δικής μας παραγωγής, να σβήσει λίγο η νοσταλγία”, συμπλήρωσα.
Εκείνη η κουβέντα όμως είχε φωλιάσει βαθιά μέσα μου. Ήταν του Αγίου Πνεύματος, ημέρα που, σύμφωνα με την Παράδοση, το Πνεύμα κατέβηκε σαν φλόγα πάνω από τα κεφάλια των μαθητών. Ο Κύριος τήρησε την υπόσχεσή Του.
Και γω σκεφτόμουν τις δικές μου υποσχέσεις. Αυτές που είχα δώσει στον εαυτό μου και άφησα να ξεχαστούν. Παλιές επιθυμίες, σαν ξεχασμένοι σπόροι, που περίμεναν φως για να φυτρώσουν.
Τότε, ναι τότε, πήρα την απόφαση να ασχοληθώ με το γράψιμο. Άρχισα με αναμνήσεις. Μετά, αστείες ιστορίες. Μυθοπλασίες. Οτιδήποτε. Ένιωθα πως με το γράψιμο υπήρχα αληθινά. Η διακαής επιθυμία, βλέπεις, είναι φλόγα. Και όταν έρθει η ώρα, ανάβει.
Όπως λέει και ο Κοέλιο: “Όταν θέλεις κάτι πολύ, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσεις”. Αντώνη, σ’ ευχαριστώ.
Για την επίσκεψη, για την συζήτηση, και για το… μάθημα που πήρα. Μου θύμισες να κρατώ τις υποσχέσεις που έδωσα, όχι σε άλλους, αλλά στον ίδιο μου τον εαυτό. Καλή επιτυχία στην συναυλία σας.
Νομίζω πως και στην δική μου Πεντηκοστή, άναψαν εκείνες οι φλογίτσες, που έμεναν χρόνια τώρα σβηστές στο κεφάλι μου.
Και είναι πολλές. Πανάθεμά τες.
Νίκος Καρβουνάς
Πνευμονολόγος