“Η ορχιδέα που περίμενε”

Μερικά λουλούδια δεν μαραίνονται. Στέκουν σιωπηλά. Περιμένουν. Όπως και μερικοί άνθρωποι…

Τον είδα να κρατάει μια γλάστρα με ορχιδέα. Ήταν μια εικόνα σχεδόν παράταιρη. Ένα τόσο ευγενικό λουλούδι, στα χέρια ενός ανθρώπου αγέλαστου, μοναχικού, και απόμακρου.

Γείτονάς μου ο κύριος. Για τρία χρόνια δεν μου είχε μιλήσει, χωρίς παρεξήγηση, χωρίς κανέναν λόγο. Ζούσε πίσω από κλειστά παντζούρια, κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Την ορχιδέα δεν την πέταξε. Την άφησε δίπλα στους κάδους, όχι μέσα. Σαν να μην ήθελε να την ρίξει στα σκουπίδια, αλλά να την αποχωριστεί όσο πιο ήσυχα γινόταν. Υπήρχε σ’ αυτή την κίνηση κάτι που δεν έμοιαζε με απόρριψη, αλλά με παραδοχή. Σαν να μην μπορούσε πια να την φροντίσει.

Περίμενα να απομακρυνθεί και την πήρα. Δεν ήταν μαραμένη, ούτε κατεστραμμένη. Ήταν απλώς παραμελημένη. Ένα λουλούδι που χρειάζεται φροντίδα, αλλά δεν την απαιτεί. Περιμένει.

Καθώς την κουβαλούσα προς το σπίτι, αναρωτιόμουν, τι μπορεί να τον οδήγησε σ’ αυτή την απόφαση.

Ίσως του την είχε χαρίσει κάποιος που δεν ήθελε πια να θυμάται. Οι αναμνήσεις, όταν ανθίζουν, μπορεί να πονάνε περισσότερο απ’ όταν μαραίνονται.

Ίσως να του θύμιζε μια απόπειρα φροντίδας που απέτυχε. Ίσως να μην είχε ποτέ τον χρόνο ή την διάθεση να την γνωρίσει.

Ή ίσως πάλι, να την φοβήθηκε. Γιατί κάποιες ομορφιές μας θυμίζουν πράγματα, που έχουμε χάσει μέσα μας, κι αυτό μπορεί να είναι πιο δύσκολο απ’ όσο φαίνεται.

Την μετέφερα στο σπίτι με προσοχή. Της άλλαξα χώμα. Της μίλησα σιγανά. Της υποσχέθηκα, έστω και σιωπηλά, πως δεν θα την αφήσω ξεχασμένη σε μια γωνιά, σαν αντικείμενο διακόσμησης. Και κάπως έτσι, άρχισε να ξαναζεί.

Δεν ήταν μόνο το νερό ή το λίπασμα που την έσωσαν. Ήταν η πρόθεση. Η πράξη. Το άγγιγμα. Έκτοτε, χωρίς να το καταλάβω, άρχισα να ασχολούμαι με τις ορχιδέες. Και ίσως για πρώτη φορά, ασχολήθηκα ουσιαστικά με κάτι έξω από εμένα.

Τελικά, η ορχιδέα αυτή μπορεί να μην ήταν παρατημένη. Ίσως να βρισκόταν απλώς σε μετάβαση. Όπως και πολλοί άνθρωποι γύρω μας, που κάποιος τους αφήνει πίσω, όχι από κακία, αλλά από αδυναμία. Που χρειάζονται απλώς ένα χέρι να τους επαναφέρει στο φως…

Η ζωή δεν μας ζητά να ανθίζουμε συνεχώς. Μας ζητά να επιμένουμε. Και να φροντίζουμε. Όχι μόνο ό,τι λάμπει, αλλά και ό,τι μοιάζει ξεχασμένο. Εκεί, ίσως, να βρίσκεται το νόημα, στο να ξαναξεκινάς κάτι, από εκεί που οι άλλοι είδαν το τέλος.

Η ορχιδέα άνθισε. Και μαζί της, κάτι μέσα μου ρίζωσε αλλιώς.

Νίκος Καρβουνάς

Πνευμονολόγος