Στην γενέθλια πόλη, μελαγχολία και αναμνήσεις
Προχθές, συναντηθηκα με φίλους στην Νίκαια. Την πόλη όπου γεννήθηκα, μεγάλωσα και έμεινα μέχρι τα 23 μου, που παντρεύτηκα. Δεν μπορω να πω ότι ενθουσιάστηκα. Τόσα χρόνια πέρασαν, αλλά η πόλη δεν δείχνει ότι “πήγε μπροστά”. Θυμηθήκαμε, πάντως, πολλά. Ο πατέρας μου ήτανε ο γιατρός του Μάρκου Βαμβακάρη. ο οποίος, φτωχός και παραπεταμένος τότε, έμενε στην οδό Κρώμνης. Όταν πήγαινε να τον δει με έπαιρνε μαζί του. Όταν τελείωνε η επίσκεψη, ο Μάρκος έλεγε “Γιατρέ, να σε πλερώσω. Ποιό τραγούδι θες;”. Και του έπαιζε πάντα το ίδιο, που του άρεσε: “Βρε γρουσούζη στην ταβέρνα. κάθεσαι και μπεκροπίνεις / και στο σπίτι τα παιδιά σου, θεονήστικα τ΄ αφηνεις”!
Ετσι μεγαλώσαμε. Στη γειτονιά των θαυμάτων και των αγγέλων!
Πάμε τώρα στους “σινεμάδες” (ο σινεμάς, του σινεμά): Από το Περιβολάκι προς την Γέφυρα: “Άλφα” (παλιότερα θερινό “Απόλλων”, που είχε και πατινάζ. Έπαιζε μόνο ξένες ταινίες). “Έσπερος”: (Έπαιζε ταινίες δεύτερης προβολής και παρουσίαζε πολλές ορχήστρες. Τόλης Χάρμας, Βασίλης Τσιτσάνης, Βαγγέλης Περπινιάδης). ”Κεντρικόν”: (στην ταράτσα τα καλοκαίρια έπαιζε ο Ζαζάς, ο πρωτος σχεδόν τραβεστί κωμικός, ψηλός, κακάσχημος και άχαρος, αλλά έβγαινε ντυμένος γυναικεία κι έπεφτε γέλιο αυθόρμητο!). “Ορφεύς”: (Ο μηχανικός, Στέλιος Σκουνάκης με έβαζε τσάμπα, γιατί η κόρη του πήγαινε στο σχολείο της μάνας μου. Έπαιζε όλες τις ταινίες του Έλβις και γινότανε χαμός!). “Αλκαζάρ”: (Δυο έργα, το ένα καουμπόικο, άρχιζε από τις δεκα το πρωί. Λέγανε ότι μέσα ψήνανε και ρέγγες! Το είχε ο κυρ Νικος και στα εισιτήρια που έπρεπε να “κοπούν στη μέση” καθότανε ο Άλκης Πετρακογιάννης, ένα παιδί με σύνδρομο ντάουν. Όταν κοβότανε η ταινία φώναζε το κοινο: “Κυρ Νίκο μπαλαρίνα, κυρ Νίκο κοιλαρά!” επειδή ηταν παχύς. Μια φορά ένας φώναξε κάτι χυδαίο και αμέσως διεκόπη η προβολή και τους έβγαλε όλους έξω!) “Πάλλας”. (Μεγάλο σινεμά, έπαιζε κυρίως ινδικά. Έβγαλε λεφτά με το “Γη ποτισμένη με ιδρώτα” με την Ναργκίς!). “Ρέα”: (Δεύτερης κατηγορίας. Κι εδώ δυο έργα. Από κάτω ήταν το ζαχαροπλαστείο του Πολυζώη με υπέροχο ραβανί. Ήταν παναθηναϊκάκιας. Όταν έχασε η ΑΕΚ από την Ίντερ στην Φιλαδέλφεια, φώναζε “αδέρφια μου Ιταλοί!). “Απόλλων”: (Το αρχοντικότερο σινεμά! Όλα είχαν εξώστη αυτό είχε “θεωρείον”, με καθίσματα βελουτέ. Ταξιθέτης ο Αχιλλέας, γνωστός ομοφυλόφιλος, που ήταν, όμως, ευγενέστατος και προσεκτικός στην δουλειά του). Υπήρχε και ένα σινεμά σε “στενό”, στην οδό Προκοπίου, το “Κάτια”, που πριν ήταν η “μάντρα” στην οποία εξέθρεφε τις αγελάδες του ο Καρυδάς. Εκεί είχα δει πρώτη φορά την Πόλυ Πάνου και τον Τσιτσάνη με την Χαρούλα Λαμπράκη. Έπαιζε συνήθως ελληνικά δευτέρας διαλογής. Μετά έγινε (κι αυτό) ταβέρνα! Εννέα σινεμά σε απόσταση 500μ. Πολιτισμός, όχι αστεία!
Τους τα έλεγα κι όλοι είχαμε βουρκώσει. Δύσκολα χρόνια, αλλά υπήρχε γειτονιά και αλληλεγγύη!
Δημήτρης Καπράνος