“Σκιάθος, ο καθρέφτης του χρόνου”
Κάθε φορά που περνάω από εκείνο το σημείο στην Σκιάθο, μια φωτογραφία έρχεται μπροστά μου. Είναι σαν να ανοίγει μια κρυφή πόρτα στην μνήμη. Βλέπω το ίδιο μακρύ τραπέζι, στρωμένο με γέλια και με βλέμματα που λάμπουν από νιάτα και προσμονή.
Εμείς, παιδιά τότε, Πρώτη Λυκείου, γεμάτοι ζωή και ανυπομονησία, δίχως την παραμικρή σκιά, χαρούμενοι, νιώθαμε πως ο κόσμος ήταν ανοιχτός μπροστά μας, γεμάτος υποσχέσεις.
Στο βάθος της φωτογραφίας η φιγούρα του κ. Καλυβάτση, μια ήρεμη παρουσία που αγκάλιαζε με την ευθύνη του την ανεμελιά μας.
Η Σκιάθος τότε δεν ήταν απλώς ένας τόπος, ήταν το νησί του Παπαδιαμάντη, που τόσο αγαπούσα. Ένιωθα πως περπατούσα στα ίδια στενά, ανέπνεα τον ίδιο αέρα. Και στο βλέμμα μου όλα είχαν μια ξεχωριστή βαρύτητα, σαν να ήξερα πως κάτι σημαντικό γινόταν εκείνη την ημέρα, κάτι που θα με ακολουθούσε για πάντα.
Τα χρόνια κύλησαν. Ο καθένας πήρε τον δικό του δρόμο, άλλοι κοντά, άλλοι μακριά. Οι φωνές μας, που κάποτε αντηχούσαν δυνατά γύρω από το τραπέζι, τώρα τις ακούω μόνο μέσα μου, σαν απόηχο. Και είναι αυτή η σιωπή που φέρνει μια γλυκιά μελαγχολία, για την νιότη που πέρασε, για τις παρέες που σκόρπισαν, για τα όνειρα που πήραν άλλα μονοπάτια.
Τώρα, χρόνια μετά, όταν επιστρέφω στην Σκιάθο για διακοπές, τα βήματά μου με φέρνουν ξανά και ξανά σε εκείνο το σημείο. Σαν να με καλεί η μνήμη να καθίσω έστω νοερά στο ίδιο τραπέζι, πλάι στους συμμαθητές μου.
Αφήνω το βλέμμα μου να χαθεί, και όλα ζωντανεύουν πάλι. Σαν να είμαστε όλοι εκεί, με την ίδια σιγουριά πως ο κόσμος μας ανήκει.
Η Σκιάθος δεν είναι πια μόνο ένα νησί για μένα. Δεν είναι απλώς οι διακοπές μου. Είναι ένα ταξίδι στον εαυτό μου, μια επιστροφή στην ρίζα της χαράς. Στην στιγμή που όλα ήταν πιθανά, όλα ανοιχτά και φωτεινά.
Είναι ένας καθρέφτης του χρόνου, εκεί που βλέπω το παιδί που ήμουν, εκεί που συναντώ ξανά τους φίλους που κάποτε ήμασταν “όλοι μαζί”. Κι όσο κι αν οι δρόμοι μας χώρισαν, εκείνη η στιγμή μένει ατόφια.
Και η φωτογραφία γίνεται γέφυρα. Μια απόδειξη πως όσα ζήσαμε δεν χάθηκαν, αλλά ζουν μέσα μας, άφθαρτα, σαν στιγμές που ο χρόνος τις σέβεται και τις αφήνει άθικτες.
Νίκος Καρβουνάς
Πνευμονολόγος