Eβδομαδιαία Πολιτική – Οικονομική – Ναυτιλιακή – Φιλολογική εφημερίδα στην υπηρεσία των Δήμων του Πειραιά και των νησιών .ΓΕΜΙ 180967709000 ΜΕΤ 230474

ΑΠΟΨΕΙΣ

Η μαγεία του Σινεμά

Μέσα στο Ζοφερό κόσμο που ζούμε, υπήρξαν ταινίες που μας χάρισαν αξέχαστες στιγμές, που έγραψαν στις γυναικείες κυρίως καρδιές που έδωσαν άφθονη τροφή στο ονειροπόλημα και στις φαντασιώσεις τους. Αυτό οφειλόταν κυρίως στους πρωταγωνιστές τους και στην χημεία ανάμεσά τους.

Μιλάμε βέβαια, ακόμα, για φυσιολογικές καταστάσεις για το αιώνιο και ακατάλυτο παιχνίδι ανάμεσα σε έναν άνδρα και μια γυναίκα, που τώρα οι αηδίες τύπου «me too» επιχειρούν να καταστρέψουν.

Δυστυχώς αυτοί οι υπέροχοι πρωταγωνιστές φεύγουν ένας ένας και αυτές οι κοσμαγάπητες ταινίες έχουν αντικατασταθεί από άλλες που είναι γεμάτες βία, διαστροφές, αρρωστημένες και εφιαλτικές καταστάσεις.

Ο τελευταίος που μας έφυγε, μετά τον Σων Κόνερυ ήταν ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ, ο συμπρωταγωνιστής της Μπάρμπαρα Στρέϊσαντ, στην αγαπημένη του και των περισσότερων γυναικών του πλανήτη ταινία «Τα καλύτερά μας χρόνια». Δεν υπάρχει νομίζω άλλη ταινία, με εξαίρεση το «Όσα παίρνει ο Άνεμος» που να υπάρχει τόσο συγκινησιακή χημεία ανάμεσα στους δύο πρωταγωνιστές.

Χωρίς δραματικές εξάρσεις, μελλοδραματικές αισθηματολογίες αλλά και πολλή σοβαρότητα και αξιοπρέπεια, ξετυλίγεται μια ιστορία που, τηρουμένων των αναλογιών, θα μπορούσε να μοιάζει με τις περισσότερες ερωτικές ιστορίες. Γι’ αυτό και έκανε τόσες πολλές γυναίκες να ταυτιστούν με την Στρέϊσαντ η οποία, χωρίς να είναι ωραία, καταφέρνει να παντρευτεί τον γοητευτικό άντρα που έχει ερωτευτεί. Μετά από κάποια χρόνια (τα καλύτερά τους» χωρίζουν, όπως πρέπει να χωρίζουν δύο άνθρωποι που κάποτε αγαπήθηκαν. Χωρίς μνησικακία, έχοντας ωριμάσει και κρατήσει την ψυχή τους σαν θησαυρό ανεκτίμητο αυτόν τον έρωτα που τόση ευτυχία τους πρόσφερε. Βέβαια αυτό ισχύει περισσότερο για την Στρέϊσαντ και για τις περισσότερες γυναίκες. Το θηλυκό από τη φύση του είναι φτιαγμένο για το συναίσθημα, την αυταπάρνηση, την προσφορά στο αρσενικό αλλά τελικά όλα αυτά, που ίσως πονούν, είναι και το μεγάλο κέρδος.

Ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ, όπως οι περισσότεροι άνδρες, συνεχίζει ανέμελα τη ζωή του με νέες περιπέτειες, χωρίς να έχει ωριμάσει ουσιαστικά. Παραμένει κυνηγός και απολαμβάνει κάθε φορά την καινούργια του λεία, νομίζοντας ότι αυτός είναι ο κερδισμένος. Πλανάται βεβαίως πλάνην οικτράν αλλά c’ est la vie που λένε και οι Γάλλοι!

Έτσι τελικά, εκτός από μια υπέροχη απολαυστική ταινία, θα μπορούσε να είναι διδακτική για τις νέες γυναίκες προπάντων, που αρνούνται να παίξουν αυτό το ρόλο που ταιριάζει με το φύλο τους, ακριβώς γιατί δυστυχώς έχουν βομβαρδιστεί με μηνύματα που θέλουν να ανατρέπουν τους ρόλους, να γκρεμίσουν από το βάθρο το αρσενικό πρότυπο, να μπερδέψουν και να κάνουν δυστυχισμένους τους νέους ανθρώπους.

Ας αναλογιστούν λοιπόν πόσα χάνουν όλες αυτές οι νέες γυναίκες και οι νέοι άνδρες όταν δέχονται να μπουν σ’ αυτήν την επικίνδυνη ατραπό της αμφισβήτησης των προαιώνιων αρχών και της διεκδίκησης ανόητων «προνομίων».

Ας προσέξουν λίγο την τελευταία σκηνή της ταινίας. Είναι πολύ αποκαλυπτική και αποδεικνύει όσα παραπάνω περιέγραψα, Και όπως λέμε πάντα γιατί δεν μπορούμε να τα πούμε και όλα γιατί ούτε τα ξέρουμε όλα ούτε χώρο και χρόνο έχουμε, τα υπόλοιπα είναι δική σας δουλειά. Βαρβάρα Τσιάλτα.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *