Eβδομαδιαία Πολιτική – Οικονομική – Ναυτιλιακή – Φιλολογική εφημερίδα στην υπηρεσία των Δήμων του Πειραιά και των νησιών .ΓΕΜΙ 180967709000 ΜΕΤ 230474

ΑΠΟΨΕΙΣ

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΠΕΜΠΤΗ 20 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2025

Ἂς ἐπαινέσουμε τὴν στιγμὴ ποὺ φέρνει εὐτυχία καὶ κάθε περίσταση καὶ ἀφορμὴ ποὺ εὐφραίνει τὴν καρδιά μας.

Ἡ ἀγαθὴ τύχη θέλησε καὶ εἴμαστε ξανὰ ὄρθιοι καὶ ὑγιεῖς ἔχοντας ἀφεθῆ στὴν σωτήρια ἐπέμβαση τῆς Νέμεσης καὶ τοῦ Χάους.

Ἐπιδίωξη ἡ δική μας γαλήνη, ἡ κάθαρση δι’ ἐλέου καὶ φόβου, ἐὰν καὶ ἐφ’ ὅσον βεβαίως, ὡς θνητὰ ὄντα μπορέσουμε νὰ ἀποδεχθοῦμε τὴν πραγματικότητα καὶ ἀντέξουμε θυμόσοφα τὰ παθήματά μας καὶ δὲν ἀμυνθοῦμε ἔναντι αὐτῶν μὲ τὴν ἄρση ἢ τὴν ἐπικάλυψη τοῦ πόνου ὁ ὁποῖος τὰ προκάλεσε.

Ἐσαεὶ προβληματισμένοι καὶ διερωτώμενοι ἂν ὄντως εἴμεθα ἢ ὄχι ἕρμαιοι κάποιας περίεργης διαρχίας ἤτοι τοῦ ἀπολύτου καλοῦ καὶ τοῦ ἀπολύτου κακοῦ, ἀλλὰ τραγικὰ πρόσωπα καὶ τραγικὲς προσωπικότητες ἔμπροσθεν τῆς μοίρας μας, τῆς ὑπάτης καὶ ἀπροσώπου αὐτῆς νομιμότητας, ἡ ὁποία ἐπιβάλλεται, ἀνεξαιρέτως, σὲ θεοὺς καὶ ἀνθρώπους ἐντὸς τοῦ συμπαντικοῦ γίγνεσθαι.

Τῆς μοίρας ἢ τῆς εἱμαρμένης μὲ τὴν ἔννοια τοῦ μεριδίου ποὺ ἔχει παραχωρηθεῖ στὸν καθένα μας, εὑρισκόμενοι σὲ μία ἀτέρμονα πάλη μὲ τὸν ἑαυτόν μας, μὴ μπορώντας ποτὲ νὰ ὑπερβοῦμε τὰ όριά του.

Γνωρίζουμε ὅτι ἡ συντελεσθεῖσα ὕβρις, τὸ ὕψιστο καὶ οὐσιαστικὸ κακὸ τοῦ ἑλληνικοῦ στοχασμοῦ, συνιστᾶ τὴν στιγμιαία παραβίαση ἢ μᾶλλον τὴν ἐπικίνδυνη προσέγγιση τῶν ὁρίων μας, ποὺ ἡ θνητὴ ὕπαρξή μας ἀγνοεῖ ποῖος καὶ πότε τὰ ὅρισε ὥστε νὰ προβοῦμε, ἂν τὰ κατανοήσουμε, στὸν ἀναμενόμενο αὐτοπεριορισμό μας. Φαίνεται μόνον ἡ παραβίασή τους θὰ ἀναδείξει τὸ περίγραμμα τῶν ὁρίων ὥστε νὰ ὁπλιστοῦμε μὲ ἕνα ἀκόμη ὑπέρτατο μάθημα τοῦ βίου αὐτοῦ, παρακαταθήκη τῆς αἰωνίας ζωῆς μας καὶ ἴσως συντόμευσης τῆς λήξεως τῶν κύκλων μας.

Τὸ συμβάν. Το παγωμένο στον χρόνο στιγμιότυπο.

Τὸ προσφιλές μας καὶ ἀρχαιοπρεπῶς, συνελόντι εἰπεῖν, «συμβεβηκός» ἀλλιῶς πὼς αὐτὸ ποὺ κατὰ τύχη συμβαίνει. «Κατὰ συμβεβηκός» ἢ «ἐκ συμβεβηκότος» ποὺ γράφαμε στὶς ἐκθέσεις μας ἐμεῖς οἱ ὁποῖοι διάγουμε τὸ ἄνθος τῶν γηρατειῶν μας.

Ἡ μόνη ζῶσα ὕπαρξη εἶναι τὸ παρόν, τὸ κάθε στιγμιαῖο παρὸν καὶ μόνον αὐτό. Ἀκόμη καὶ τὸ ὄνειρο εἶναι παρελθὸν καὶ ἀνάμνηση.

Ὁ Ὅμηρος παρομοίασε τοὺς ἀνθρώπους ὡς φύλλα τῶν δένδρων ποὺ πέφτουν μὲ τὸ φύσημα τοῦ ἀνέμου.

οἵη περ φύλλων γενεὴ τοίη δὲ καὶ ἀνδρῶν.

φύλλα τὰ μέν τ’ ἄνεμος χαμάδις χέει, ἄλλα δέ θ’ ὕλη

τηλεθόωσα φύει, ἔαρος δ’ ἐπιγίγνεται ὥρη·

ὣς ἀνδρῶν γενεὴ ἣ μὲν φύει ἣ δ’ ἀπολήγει.

Ἰλιὰς. Ζ΄. 146-149.

Τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων εἶναι σὰν τὸ γένος τῶν φύλλων ποὺ ἄλλα φύλλα ὁ ἄνεμος σκορπᾶ χάμω, ἄλλα φυτρώνουν ὅπως ἡ ἄνοιξη ἄναχλωραίνει τὰ πράσινα δένδρα, ἔτσι καὶ τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων: Τὸ ἕνα φυτρώνει καὶ τὸ ἄλλο σβήνεται.

Ὁ Πίνδαρος μὲ τό: Ἐφήμεροι. (Ἐπάμεροι)

Ἕνα ὄνειρο σκιᾶς εἶναι ὁ ἄνθρωπος.

τί δέ τις;

τί δ’ οὔ τις;

σκιᾶς ὄναρ ἄνθρωπος.

Πίνδαρος (522 – 443 π.Χ.): πύθια 8.95

Τί εἶναι κανείς;

Τί δὲν εἶναι κανείς;

Ἕνα ὄνειρο σκιᾶς εἶναι ὁ ἄνθρωπος.

Γιὰ τὸν παπποῦ μας Πίνδαρο οὔτε κἂν σκιὰ δὲν εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ἀλλὰ ὄνειρο μιᾶς σκιᾶς.

Ἐπειός.

Ὁ Αναξίμανδρος θὰ ἀποφανθεῖ κάπως ἔτσι.

Δὲν ὑπάρχουν περιορισμένα παρασκήνια γιὰ κανέναν. Ὅλοι ζοῦμε στὸ μέγα καὶ ἄφθαρτο ἄπειρο σκηνικὸ τοῦ Σύμπαντος Κόσμου καὶ εἴμαστε μοναδικοὶ καὶ ἀνεπανάληπτοι.

Ὁ καθένας μας γεννήθηκε, τὴν συγκεκριμένη χρονικὴ στιγμή, καὶ αὐτὸ σημαίνει ὅτι κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἐγκυμοσύνης, ἡ ὁποία δημιουργοῦσε τὶς συνθῆκες τῆς γέννησής μας, κανεὶς ἄλλος δὲν γεννήθηκε στὴν θέση μας, καὶ ἑπομένως εἴμαστε εὐγνώμονες πρὸς τὴν φύση ποὺ μᾶς χάρισε αὐτὸ τὸ προνόμιο τῆς ὕπαρξής μας.

Γιάννης Σ. Γκανάσος

Ἐπειός

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *