Eβδομαδιαία Πολιτική – Οικονομική – Ναυτιλιακή – Φιλολογική εφημερίδα στην υπηρεσία των Δήμων του Πειραιά και των νησιών .ΓΕΜΙ 180967709000 ΜΕΤ 230474

ΑΠΟΨΕΙΣ

Ελεύθερη Άποψη..Η ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΕΓΩΙΣΜΟΥ,ΟΠΩΣ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΣ ΦΟΥΛΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΣΤΡΟΥ….

«Καημένε Αθανασόπουλε, τι σου ’μελλε να πάθεις, από κακούργα πεθερά τα νιάτα σου να χάσεις…».

Και ποιος δεν είχε ακούσει από τους παλαιότερους, όταν επρόκειτο για κάποια σκληρή και κακιά γυναίκα να την χαρακτηρίζουν ως «Κάστρου»!

1931… Η πληγωμένη Ελλάδα ζει την ταραχώδη εποχή  του μεσοπολέμου. Πολιτική αστάθεια, οικονομική ασφυξία και ανασφάλεια, από το 1928 έως το 1936… Από τις δυσκολότερες περιόδους, προοίμιο της εποχής της δικτατορίας Μεταξά. Οι φιλελεύθεροι του Ελευθερίου Βενιζέλου, σχηματίζουν κυβέρνηση το 1928, επιβάλλοντας με το περίφημο «Ιδιώνυμο», Νόμο 4229-24/7/1929, μέτρα, εναντίον των συνδικαλιστών, κομμουνιστών και εργατικού κινήματος. Τα μέτρα αυτά, συρρίκνωσαν στην πορεία την πολιτική δύναμη του κόμματος του Βενιζέλου, με αποτέλεσμα την πύρρειο νίκη του 1932, έναντι του φιλοβασιλικού κόμματος του Παναγή Τσαλδάρη και εν συνεχεία μακρά περίοδο πολιτικής αστάθειας, διχασμό, δύο αποτυχημένα στρατιωτικά πραξικοπήματα, σύνθεση κυβέρνησης από το Θεμιστοκλή Σοφούλη, με στήριξη από το ΚΚΕ και παλινόρθωση της βασιλείας το 1935, που καταλήγει στην επιβολή της δικτατορίας Μεταξά, την 4η Αυγούστου του 1936.

Η Ελλάδα προετοιμάζεται για πόλεμο, σύρεται σε αιματηρό αντισυμμοριακό αγώνα, που ονομάστηκε γενοκτόνος εμφύλιος και αναδύεται από τα ερείπια της, με μια νέα γενιά, που γνώριζε τα υποστηρίζει αξίες και πολιτισμό, ακριβώς επειδή είχε βιώσει καταστροφές, σε αντίθεση με τις γενιές μετά το 1990, που γνώρισαν ευημερία αέναων δανεισμών, αστυφιλία, οικονομικές φούσκες, απαιτήσεις και διασπάθιση δημόσιου χρήματος…

Στις αρχές του 1931, ένα στυγερό έγκλημα συνταράσσει την Ελλάδα. Δολοφονείται από την διαβόητη πεθερά του, (που υπήρξε επίσης και ερωμένη του) ο εργολάβος Δημήτρης  Αναστασόπουλος, με τη βοήθεια της υπηρέτριας και ενός ανιψιού, ενώ η σύζυγός του, περίφημη για την καλλονή της, Φούλα, παρακολουθεί συμμετέχοντας στο έγκλημα. Οι δράστες προσπάθησαν να κάψουν το πτώμα, απέτυχαν και πετούν τα διαμελισμένα μέλη του, στον Κηφισό, όπου ανευρίσκονται από διαβάτες οπότε, οι ένοχοι συλλαμβάνονται γρήγορα.

Η δίκη συγκλόνισε τη μεσοπολεμική Ελλάδα, ενώ το έγκλημα αποθανατίστηκε σε λαϊκά τραγούδια… Οι δολοφόνοι φυλακίστηκαν, ενώ όπως πάντα, ο τύπος της εποχής, αναφέρεται στην εκπάγλου καλλονής σειρήνα – φόνισσα Φούλα. Το θύμα μεταθανατίως χαρακτηρίσθηκε ως συνήθως, κάθε άλλο παρά ενάρετος οικογενειάρχης ενώ οι κυρίες δράστιδες συνέχισαν αμέριμνες τη ζωή τους μετά τον πόλεμο. Η φόνισσα – σύζυγος μάλιστα ξαναπαντρεύτηκε αισίως και έγινε υπόδειγμα συζύγου και οικοκυράς!

Είναι γεγονός, ότι στην Ελλάδα επί το πλείστο, μόνο τα θύματα, πληρώνουν τα εγκλήματα των δολοφόνων τους, με τη ζωή τους… Ποιος θυμάται σήμερα, εκτός από τις οικογένειές τους, τις αθώες γυναίκες, που σφαγιάσθηκαν από τους σατανιστές της Παλλήνης;

Συνήθως, μετά από λίγα χρόνια, οι περισσότεροι δολοφόνοι αποφυλακίζονται, ενώ οι οικογένειες των θυμάτων τους εξακολουθούν άδικα, να αιμορραγούν, ηθικά, οικονομικά και ψυχολογικά, από πληγές, που δεν ιώνται.

Αν υπήρχαν καλές μελέτες ψυχολογίας των δολοφόνων, θα διαπιστώναμε ότι πρόκειται για εγωκεντρικά άτομα, που έχουν προηγουμένως πατήσει πολλές φορές «επί πτωμάτων» με τη μεταφορική έννοια του λόγου και είχαν παραβατική συμπτωματολογία στο παρελθόν, που δεν αξιολογήθηκε.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, η ηθική κρίση αξιών, που επέφερε και την οικονομική κρίση, πέρασε ακόμα και σε παιδιά και εφήβους, μέσα από την διαλυμένη οικογένεια…

Η Άρτεμις Κάστρου, είχε επίσης διαλύσει τη οικογένειά της, πολύ πριν το 1931, ζούσε μάλιστα αλλάζοντας ευκατάστατους εραστές σαν πουκάμισα, ενώ ταυτόχρονα απομυζούσε οικονομικά τον τέως σύζυγο της, που εργαζόταν ο ταλαίπωρος στον Καναδά, με χίλια δυο προσχήματα. Αντιπαθούσε τον γαμπρό της, ενώ ο κακός χαρακτήρας της, εμπόδιζε την ευτυχία της κόρης της, που εν τέλει στιγματίσθηκε επίσης από το φόνο του συζύγου της.

Εγκληματικές πράξεις παιδιών και εφήβων, συγκλονίζουν σήμερα όσο ποτέ, την κοινή γνώμη κι απασχολούν επιδερμικά τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, ενώ η κοινωνία παρακολουθεί αμέτοχη έως και αδιάφορη. Η έλλειψη ομόνοιας, αγάπης και ασφάλειας, προς το παιδί, από πλευράς και των δύο γονέων, εξαγριώνει παιδιά και εφήβους. Τα διπλά μηνύματα, που ενδεχομένως δέχονται από τους γονείς, που δεν συνεργάζονται ακολουθώντας κοινή γραμμή στην ανατροφή των παιδιών τους,  δημιουργούν γκρίζες ζώνες ανάμεσα στο θεμιτό και το αθέμιτο, το καλό και το κακό και η εύπλαστη παιδική ψυχή, γίνεται έρμαιο σκοτεινών συναισθημάτων. «Αφού οι γονείς μου, δεν συμφωνούν, άρα πρέπει μόνος μου να αποφασίζω. Αφού παίρνω τέτοιο βάρος αποφάσεων συνεχώς, άρα έχω μεγαλύτερο βάρος από όσο πρέπει για την ηλικία μου -άρα θυμώνω μαζί τους- θυμώνω με τους μεγάλους, θυμώνω με όλον τον κόσμο, θυμώνω με τους συνομηλίκους μου, στους οποίους θέλω να επιβληθώ, γιατί αισθάνομαι ήδη ενήλικας, αφού έχω δική μου άποψη για το σωστό και το λάθος, αφού μου το επέτρεψαν οι γονείς μου, μέσα από τη δική τους ασυμφωνία. Άρα, δεν πειθαρχώ σε όρια, αφού κανείς δεν μου το επέβαλε…», Αυτό είναι στρέβλωση, που αν δεν διορθωθεί νωρίς, κανείς δεν μπορεί να το επιτύχει σε δεύτερο χρόνο. Το κακό, είναι σαν το δεντράκι. Όσο είναι μικρό, ξεριζώνεται εύκολα, αλλά όσο μεγαλώνει, τόσο δυσκολότερα εξαλείφεται.

Και εδώ ακριβώς έρχεται ο ρόλος του (διαλυμένου) κράτους, που πρέπει να διδάξει όσα δεν διδάσκει η (διαλυμένη) με ή χωρίς διαζύγιο, οικογενειακή στέγη.

Έχω γράψει, ξαναγράψει, δημοσιεύσει και υπογράψει δεκάδες φορές από αυτή τη στήλη: «Διδάξετε με βιβλία καλής συμπεριφοράς -έξυπνα βιβλία- τα παιδιά, από τα νηπιαγωγεία έως και την Τρίτη γυμνασίου. Καλοί τρόποι για μια καλύτερη ζωή. Οι καλοί τρόποι ξεκινούν από τη νηφαλιότητα και την ψυχραιμία. Διδάξτε φλέγμα και πολιτισμό. Ο πολιτισμός ξεκινά, από τον τρόπο που εκφράζεται κανείς, ξεκινώντας ακόμα και από την ενδυμασία, το φαγητό, το καλοστρωμένο τραπέζι, την τάξη στις κατοικίες έως τη λήψη αποφάσεων. Ο καλοί τρόποι, δεν στενοχωρούν, δεν θυμώνουν, δεν πληγώνουν, δεν φθάνουν στο έγκλημα…».

Το αυτό ισχύει και για την παντελή έλλειψη τιμωρίας και την επιδρομή ψυχολόγων και λοιπών, που συνήθως αδυνατούν να προσφέρουν πλήρη  θεραπεία σε παραβατικές συμπεριφορές. Για τούτο, πρέπει να συνεργάζονται επικουρικά με αυστηρότερες μορφές τιμωρίας, που πρέπει να υπάρχουν. Ένα σωφρονιστικό σύστημα, που θα βασίζεται σε εργασιοθεραπεία, που να αποβλέπει μάλιστα σε αποζημίωση των θυμάτων, θα ήταν εξαιρετικά ωφέλιμο για την αποκατάσταση της ψυχική υγείας των παραβατών, όταν αντιλαμβάνονται ότι πρέπει να πληρώνουν το τίμημα των πράξεων τους, όχι αόριστα προς την κοινωνία, αλλά και προς τα θύματά τους. Αν όλοι οι δολοφόνοι, έπρεπε να εργάζονται, ώστε να παρέχουν στις οικογένειες των θυμάτων τους αποζημίωση και μάλιστα μέσα από ένα προοδευτικότερο σύστημα σωφρονισμού, η κοινωνία, θα δεχόταν λιγότερα χτυπήματα από σουγιάδες τύπου πεταλούδας και άλλα ελεεινά, που υποχρεωνόμαστε να ακούμε συνεχώς…

Αν η κάθε 16χρονη μαθήτρια, που μαχαιρώνει συμμαθητές της, υποχρεωνόταν κάποιες ώρες να εργασθεί (υπό επιτήρηση) για τη δημόσια καθαριότητα, παραδείγματος χάριν ακόμα και αστυνομικών τμημάτων, ένα – δύο – έξι μήνες, μετά την πράξη της, θα είχαμε σίγουρα πολύ λιγότερα περιστατικά βίας στα σχολεία.

Καλές οι ψυχοθεραπείες και εργασιοθεραπείες όπως κέντημα και πλέξιμο, αλλά απαιτείται κάτι ουσιαστικότερο, ώστε να αντιληφθούν ορισμένοι, ότι κάθε κακή πράξη, αντισταθμίζεται ΚΑΙ με κοινωφελή εργασία, που είναι φάρμακο ψυχής, όπως κάθε εργασία.

Διδάσκομε επομένως από νωρίς στα παιδιά, καλούς τρόπους σε κάθε έκφανση της ζωής, σχολείο, σπίτι, σχέσεις με συμμαθητές και συναδέλφους, σειρά στα καταστήματα και ουρές αναμονής, συμπεριφορά σε δημόσιες εκδηλώσεις, χώρους, δρόμους, πεζοδρόμια, ακόμα και τουαλέτες. Συμπεριφορά σε γενέθλια, γάμους, κηδείες, διαζύγιο.

Εργασιοθεραπεία στους παραβάτες, από νωρίς. Κάθε  παράβαση πρέπει να αντισταθμίζεται με ωφέλιμο και καλό έργο. Ήρεμοι μαθητές, θα είναι στο μέλλον αγαθοί πολίτες…

Ας διδαχθούμε από το παρελθόν για να κτίσουμε ένα καλύτερο μέλλον, με λιγότερα εγκλήματα, μέσα από τα σχολεία, αρχίζοντας από εκεί…

Μαρία Μπουκουβάλα

Ιατρός

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *