Η Βάλια είχε πάει για καφέ με την κόρη της. Έναν καφέ απ’ αυτούς που πίνεις περισσότερο για να μη μείνεις μόνος με τις σκέψεις σου παρά για την γεύση του.
Κάθονταν ήσυχα, σχεδόν αόρατες όταν πρόσεξε σε διπλανό τραπέζι έναν άντρα να την κοιτάζει επίμονα. Όχι αγενώς. Όχι ενοχλητικά. Περισσότερο με εκείνο το βλέμμα που ψάχνει κάποιος να θυμηθεί πού σε έχει ξαναδεί.
“Με συγχωρείτε”, του είπε τελικά, “μήπως θέλετε κάτι;”.
Ο άντρας χαμογέλασε ανακουφισμένος, σαν να του λύθηκε μια απορία:
“Ήθελα απλώς να σιγουρευτώ ότι είστε εσείς. Είμαι ο σύζυγος της Τζένης”.
Με την Τζένη ήταν φίλες, όχι κολλητές – κολλητές, αλλά για κανένα καφέ, κουβεντούλα λάιτ και κάποια ασήμαντα μυστικά. Εκείνον τον ήξερε ελάχιστα, κυρίως από τις περιγραφές της Τζένης. Τον είχε συναντήσει όμως και μια δυο φορές στο μαγαζί.
Συστήθηκαν όπως συστήνονται οι ευγενείς άγνωστοι. Κουβέντες για τον καιρό, για τον καφέ, χαμόγελα που δεν δεσμεύουν κανέναν. Η κόρη της, με το γνωστό ύφος της εφηβικής καχυποψίας, έσκυψε προς το μέρος της και ψιθύρισε: “Μαμά… τι πιάνεις κουβέντα με αγνώστους;”.
Κι εκεί, κάπου ανάμεσα σε μια γουλιά εσπρέσο και μια λάμψη σκανταλιάς στο μάτι, η Βάλια αποφάσισε να κάνει το κακόγουστο αστείο. Όχι από κακία. Από εκείνη την βαρεμάρα που γεννάει τις χειρότερες ιδέες και τις βαφτίζει “πλάκα”.
Πήρε το κινητό.
– “Τζένη; Πού είσαι;
– “Πού να ‘μαι. Εδώ. Τι έγινε;”.
– “Να… ήρθα για καφέ και βλέπω τον άντρα σου απέναντι”.
(Μικρή παύση, επικίνδυνη). Είναι με μια γυναίκα…”.
Η άλλη δεν γέλασε. Δεν ρώτησε. Δεν ζήτησε διευκρινίσεις. Τρελάθηκε.
– “ΠΟΎ ΒΡΙΣΚΕΣΑΙ;”.
Η Βάλια της είπε το καφέ. Έκλεισε το τηλέφωνο με ένα “τα λέμε” που ακουγόταν περισσότερο σαν απειλή παρά σαν υπόσχεση.
Σε πέντε λεπτά ακριβώς, η Τζένη εμφανίστηκε σαν φυσικό φαινόμενο. Είχε κλείσει το μαγαζί της, είχε αφήσει τα πάντα στην μέση και μπήκε στο καφέ με βλέμμα που σκότωνε χωρίς να αφήνει ίχνη.
Τον βλέπει. Τον σύζυγο. Ήρεμο. Με τον καφέ στο χέρι. Μόνο.
“ΠΟΎ ΠΗΓΕ; ΠΟΙΑ ΗΤΑΝ; ΛΕΓΕ!”.
Το καφέ σώπασε. Κουτάλια πάγωσαν στον αέρα, κεφάλια γύρισαν συγχρονισμένα, κάποιος πλήρωσε βιαστικά για να μη χάσει το θέαμα. Ήταν από εκείνες τις στιγμές που όλοι προσποιούνται ότι δεν κοιτούν, ενώ κοιτούν με όλο τους το είναι.
Ο άνθρωπος άνοιγε το στόμα, το έκλεινε, το ξανάνοιγε. Δεν προλάβαινε ν’ αρθρώσει λέξη. Δεν ήξερε ποια, δεν ήξερε πού, δεν ήξερε καν γιατί απολογούνταν. Προσπαθούσε να εξηγήσει, αλλά η Τζένη είχε ήδη στήσει δικαστήριο, είχε εκδώσει απόφαση και περίμενε απλώς την ομολογία.
Η Βάλια σηκώθηκε αθόρυβα. Πήρε την κόρη της από το χέρι και άφησε το χάος πίσω της, όπως αφήνεις μια ταινία όταν ξέρεις ότι το τέλος θα είναι κακό.
Φεύγοντας, ακούστηκε να μονολογεί, μισογελώντας:
“Καλά…, τελικά για τον άντρα της αλλάζει κάθε μέρα χρώμα στα μάτια της; Την μια γαλάζια, την άλλη καστανά… τι περίεργα πράγματα είναι αυτά;”.
Η πόρτα έκλεισε. Το καφέ ξαναβρήκε σιγά – σιγά τον ήχο του.
Και ένα κακόγουστο αστείο έμεινε μόνο του στο τραπέζι, να πίνει τον καφέ του… πικρό.