Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας
Λόγω της εκτεταμένης άγνοιας ότι στις 14 Απριλίου του 2025, κατά τη διάρκεια των εργασιών της 43ης Γενικής Συνόδου της UNESCO στη Σαμαρκάνδη του Ουζμπεκιστάν, ανακηρύχθηκε επισήμως η καθιέρωση και διεθνώς της 9ης Φεβρουαρίου ως Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας, θεώρησα αυτό το μικρό άρθρο σωστό και ωφέλιμο.
Ο πρώτος επίσημος εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Ελληνικής Γλώσσας, υπό την αιγίδα της UNESCO, πραγματοποιήθηκε πολύ πρόσφατα, στις 9 Φεβρουαρίου 2026. Η ημέρα αυτή καθιερώθηκε αρχικά το 2017 με κοινή απόφαση των Ελλήνων Υπουργών Εσωτερικών / Σκουρλέτης, Εξωτερικών / Κοτζιάς και Παιδείας Γαβρόγλου, συμπίπτοντας με την ημέρα μνήμης του εθνικού ποιητή Διονυσίου Σολωμού, και την τεράστια συμβολήν του στην ελληνική γλώσσα και κληρονομιά.
Εμπνευστής της ιδέας για την καθιέρωση «Ημέρας Ελληνικής Γλώσσας και Ελληνικού Πολιτισμού», είναι ο καθηγητής Νεοελληνικής Γλώσσας στο Πανεπιστήμιο της Νάπολης και της Καλαβρίας, Ιωάννης Κορίνθιος. Στόχος αυτής της εξαιρετικά περιορισμένης διάκρισης είναι να αναδείξει τον θεμελιώδη ρόλο της ελληνικής γλώσσας στη διαμόρφωση του παγκόσμιου πολιτισμού.
Στο παρελθόν, η ελληνική γλώσσα θεωρούνταν «διεθνής» και «παγκόσμια», όπως ακριβώς θεωρείται η αγγλική γλώσσα σήμερα, φυσικά με σεβασμό στις αναλογίες σε κλίμακα. Αυτό το γεγονός δεν ήταν τόσο εμφανές και καθοριστικό σε καμία άλλη εποχή όσο ήταν κατά την ακμή της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και την έλευση του Χριστού και της διακονίας Του.
Και κλείνοντας το άρθρο μου, θα ήθελα εδώ να υπογραμμίσω το απαράμιλλο και μοναδικό επίπεδο «παγκοσμιότητας» της ελληνικής γλώσσας σε αυτή τη συγκεκριμένη εποχή, τόσο από γεωπολιτισμική όσο και από εσχατολογική άποψη. Δεν μπορεί να υπάρξει καλύτερη απόδειξη για το επιχείρημά μου από αυτήν, την ίδια την Καινή Διαθήκη, και συγκεκριμένα το Ευαγγέλιο του Ιωάννη, παρόλο που όλοι οι ευαγγελιστές αναφέρονται σε αυτά τα γεγονότα. Παραθέτω εδώ δύο πολύ αποκαλυπτικές περιπτώσεις από την επίγεια παρουσία και ζωή του Σωτήρος σχετικά με την γλώσσα μας.
1. Στον Ναό της Ιερουσαλήμ, κατά διάρκεια της γιορτής της Σκηνοπηγίας (Ο Χριστος εδώ είναι 32 ετών)
Ο Ιησούς, απευθυνομενος προς τους Ιουδαίους και Φαρισαίους ότι σύντομα θα φύγει και εκεί που θα πάει εκείνοι δεν θα μπορούν να τον βρουν (αναφερόμενος στην επιστροφή Του στον Πατέρα), οι ακροατές Του το εξέλαβαν κυριολεκτικά και γεωγραφικά: εἶπον οὖν οἱ Ἰουδαῖοι πρὸς ἑαυτούς·Ποῦ οὗτος μέλλει πορεύεσθαι ὅτι ἡμεῖς οὐχ εὑρήσομεν αὐτόν; μὴ εἰς τὴν διασπορὰν τῶν Ἑλλήνων μέλλει πορεύεσθαι καὶ διδάσκειν τοὺς Ἕλληνας; Ιν ζ’ 35 — Εκκλησιαστική / εσχατολογική ερμηνεία του περιστατικού λέει: Το «Διδάσκειν τούς Ἕλληνας»: Εδώ κρύβεται μια βαθιά ειρωνεία του Ευαγγελιστή. Οι Ιουδαίοι το λένε περιπαικτικά (αναρωτώμενοι αν θα φτάσει στο σημείο να διδάσκει ακόμα και τους ειδωλολάτρες Έλληνες), αλλά για τον πιστό αναγνώστη του Ευαγγελίου, αυτό αποτελεί μια προφητική αλήθεια, διότι αργότερα, το κήρυγμα του Χριστού πράγματι θα εξαπλωθεί σε όλο τον κόσμο και περισσότερο από τους Έλληνες.
2. Έλληνες ζητούν να δουν τον Ιησού (ΟΧριστός εδώ είναι 33 ετών και λίγες ημέρες πριν την Σταύρωση) Ανάμεσα σ’ αυτούς που ανέβηκαν στα Ιεροσόλυμα να προσκυνήσουν στη γιορτή του Πάσχα ήταν και μερικοί Έλληνες. Αυτοί, λοιπόν, πήγαν στο Φίλιππο, που καταγόταν από τη Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας, και τον παρακάλεσαν: «Κύριε, θέλουμε να δούμε τον Ιησού». Πηγαίνει ο Φίλιππος και το λέει στον Ανδρέα. Έπειτα πάνε μαζί ο Ανδρέας κι ο Φίλιππος και το λένε στον Χριστό. Ο Κύριος τότε τους απάντησε: «Ήρθε πια η ώρα να δοξαστεί ο Υιός του Ανθρώπου.» 20 Ἦσαν δέ τινες Ἕλληνες ἐκ τῶν ἀναβαινόντων ἵνα προσκυνήσωσιν ἐν τῇ ἑορτῇ. 21 Οὗτοι οὖν προσῆλθον Φιλίππῳ τῷ ἀπὸ Βηθσαϊδὰ τῆς Γαλιλαίας, καὶ ἠρώτων αὐτὸν λέγοντες· κύριε, θέλομεν τὸν Ἰησοῦν ἰδεῖν. 22 Ἔρχεται Φίλιππος καὶ λέγει τῷ Ἀνδρέᾳ, καὶ πάλιν Ἀνδρέας καὶ Φίλιππος λέγουσι τῷ Ἰησοῦ·23 ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπεκρίνατο αὐτοῖς λέγων· ἐλήλυθεν ἡ ὥρα ἵνα δοξασθῇ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου. Ιν ιβ’ 20-23
Εκκλησιαστική / εσχατολογική ερμηνεία του περιστατικού εννοεί: Η παγκόσμια σωτηρία όχι μόνο των Ιουδαίων, αλλά ολόκληρης της ανθρωπότητας, τουλάχιστον αρχικά, θα επιτευχθεί με την διάδοση του Ευαγγελίου μέσω της ελληνικής γλώσσας.
Καθώς πλησιάζει η 1993η επέτειος της Ανάστασης του Χριστού, υπάρχει παρηγοριά στη σκέψη ότι γεγονότα σαν κι’ αυτά έχουν ανόθευτη, διαρκή αξία και προστατεύουν τον αληθινό Χριστιανό πιστό από την παρούσα πληθώρα απιστίας και υλικής απληστίας.
Γάιος Θείος Έσχατος