Eβδομαδιαία Πολιτική – Οικονομική – Ναυτιλιακή – Φιλολογική εφημερίδα στην υπηρεσία των Δήμων του Πειραιά και των νησιών .ΓΕΜΙ 180967709000 ΜΕΤ 230474

ΑΠΟΨΕΙΣ

“Η εικόνα του γιατρού τότε και σήμερα”

Στην Ραψωδία Λ της Ιλιάδας, μέσα στην σφοδρότητα της μάχης και την άτακτη υποχώρηση των Αχαιών, ο Ιδομενέας ζητά να σωθεί πρώτος ο τραυματισμένος γιατρός, ο Μαχάονας.

Και εξηγεί τους λόγους: «Ένας γιατρός αξίζει όσο πολλοί άλλοι άνδρες, γιατί αφαιρεί τα βέλη, απλώνει καταπραϋντικά φάρμακα και επαναφέρει την ζωή».

Δεν πρόκειται για μια απλή αναφορά σε έναν χρήσιμο άνθρωπο. Είναι μια πράξη ιεράρχησης.

Σε ένα έπος που εξυμνεί την ανδρεία και την πολεμική ισχύ, ο Όμηρος αναγνωρίζει ότι εκείνος που θεραπεύει είναι σημαντικός για την ίδια την συνέχεια της κοινότητας. Ο γιατρός δεν είναι απλώς παρών στο πεδίο της μάχης, είναι προϋπόθεση για τη συνέχισή της.

Η φράση “ιητρός γαρ ανήρ πολλών αντάξιος άλλων” δεν είναι ποιητικό σχήμα. Είναι πολιτική σκέψη. Είναι η αναγνώριση ότι η φροντίδα της ζωής προηγείται της επίδειξης ισχύος.

Σήμερα οι “μάχες” έχουν αλλάξει μορφή, όχι όμως και ένταση. Πανδημίες, χρόνιες ασθένειες, φυσικές καταστροφές, ψυχική φθορά, κοινωνικές ανισότητες. Οι γιατροί βρίσκονται και πάλι στην πρώτη γραμμή. Δεν κρατούν ασπίδα και δόρυ, αλλά γνώση, ευθύνη και επιστημονική συνείδηση. Από την δική τους αντοχή εξαρτάται η συνολική ανθεκτικότητα της κοινωνίας.

Ένα Νοσοκομείο που λειτουργεί στα όρια, ένας νέος γιατρός που αναζητά προοπτική στο εξωτερικό, μια δημόσια υγεία που αντιμετωπίζεται ως κόστος και όχι ως επένδυση, καθιστούν την αντίφαση εμφανή. Τιμούμε τον γιατρό στα λόγια, αλλά δοκιμάζουμε στην πράξη τα όρια του συστήματος που τον στηρίζει.

Η οφειλή της κοινωνίας δεν είναι συμβολική. Είναι θεσμική. Μετριέται σε προϋπολογισμούς, σε προσλήψεις, σε υποδομές, σε σταθερότητα. Μετριέται στο αν η υγεία αντιμετωπίζεται ως θεμέλιο της δημοκρατικής συνοχής και όχι ως αριθμός σε έναν πίνακα δαπανών.

Η πολιτική δεν κρίνεται στις επετείους και στα χειροκροτήματα. Κρίνεται στις προτεραιότητες και στις επιλογές. Κρίνεται στο τι προστατεύουμε πρώτο όταν οι πόροι δεν επαρκούν για όλα.

Ο Όμηρος, σε μια εποχή πολέμου, ήξερε ποιον έπρεπε να σώσει πρώτα.

Το ερώτημα είναι αν εμείς, σε καιρό ειρήνης, γνωρίζουμε ποιον οφείλουμε να στηρίξουμε πρώτα. Γιατί μια κοινωνία που δεν προστατεύει εκείνους που προστατεύουν την ζωή της, δεν αποδυναμώνει απλώς ένα επάγγελμα. Υπονομεύει το ίδιο της το μέλλον.

Νίκος Καρβουνάς

Πνευμονολόγος

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *