Ελεύθερη Άποψη..ΟΙ ΝΕΟΙ ΠΕΡΣΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ
Η ανθρωπότητα παρακολουθεί με τρόμο τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή. Μόνο, που ΑΥΤΉ ΤΗ ΦΟΡΑ, τα πράγματα είναι δυσχερή και περιπεπλεγμένα.
Το Ιράν, η γνωστή σε όλους μας Περσία, δεν είναι απλά ένα μουσουλμανικό θεοκρατικό κράτος. Είναι σε έκταση το 17ο μεγαλύτερο κράτος του κόσμου, ευημερεί οικονομικά, κατοικείται από 85 εκατομμύρια κατοίκους, που στην πλειονότητα τους είναι κάτω των 30 ετών. Έως το 1935, που η χώρα ονομάσθηκε Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, το επίσημο όνομα της χώρας ήταν Περσία.
Θεωρητικά, το κράτος είναι πολυπολιτισμικό κι από πολλούς χαρακτηρίζεται ως Ελβετία της Μέσης Ανατολής, διότι κατοικείται κυρίως από Πέρσες, 61%, Αζέρους 16%, Κούρδους 10% και Λουρ, 6%, Ασσύριους, Τουκμάνους, Άραβες, Βαλούχι, Κασκάι, Εβραίους κλπ… Η επίσημη θρησκεία του κράτους είναι σιιτικό ισλάμ, το οποίο ασπάζονται περί τα 95% του πληθυσμού.
Απόδειξη ότι το Ιιράν, είναι τουλάχιστον μέχρι την Αμερικανοισραηλινή επίθεση μια ευημερούσα χώρα, είναι σύμφωνα με εκτιμήσεις του ΟΗΕ, ότι η διάμεση ηλικία στη χώρα αυτή, είναι τα 32,9 έτη, που σημαίνει ότι ο πληθυσμός της είναι νεαρός, σε αντίθεση με χώρες – γηροκομεία, που υποτίθεται ακμάζουν, όπως η δική μας!
Ο πρόσφατα δολοφονημένος Ανώτατος Ηγέτης και αρχιστράτηγος του Ιράν, Αλί Χαμεινί, σύμφωνα με το Ιρανικό Σύνταγμα, εκλέχθηκε από Συνέλευση Εμειρογνωμόνων. Στη χώρα αυτή, ο Ανώτατος Ηγέτης κυβερνά ως πρώτος μεταξύ ίσων, με τον εκλεγμένο από το λαό, Πρόεδρο του Ιράν, που ασκεί με τη Βουλή, εκτελεστική εξουσία, σε άπαντα πλην του στρατού, που ελέγχεται ουσιαστικά από τον Ανώτατο Ηγέτη. Η Συνέλευση των Εμπειρογνωμόνων, που εκλέγει τον Ανώτατο Ηγέτη, αποτελείται από 86 ενάρετους και πολυμαθείς κληρικούς, που εκλέγονται κάθε 8 χρόνια, από το λαό και συνεδριάζουν για μία εβδομάδα το χρόνο.
Αυτά τα πολύ λίγα, σχετικά με το κράτος του Ιράν, όπου βεβαίως μεταξύ άλλων υφίσταται και Αστυνομία Ηθών, που ιδρύθηκε το 2005! και ελέγχει μεταξύ άλλων και τον κώδικα ενδυμασίας, όπως το χιτζάμπ, το κάλυμμα κεφαλής, που φορούν μουσουλμάνες γυναίκες, καλύπτοντας κεφαλή και λαιμό ενώ αφήνει ορατό το πρόσωπο.
Το Ιράν, κάποτε αποκαλείτο Περσία, από το όνομα του Πέρση, γιού του Περσέα και της Ανδρομέδας, από το Άργος. Ο Πέρσης, σύμφωνα με την μυθολογία μας, θεωρείται γενάρχης των Περσών, που ήταν αρχαίο Πελασγικό φύλο…
Γιος του Πέρση, ήτο ο Αχαιμένης, που δημιούργησε τη δυναστεία των Αχαιμενιδών, που κυβέρνησε έως την ήττα και κατάληψη της Περσίας, από τον Μέγα Αλέξανδρο. Μάλιστα λέγεται ότι ο τελευταίος Σάχης του Ιράν, Μωχάμετ Ρεζά Παχλεβί, ανέφερε ότι είλκε καταγωγή από τον Περσέα….
Η ιστορία της Περσίας, χάνεται στα βάθη των χιλιετιών, όπως και η δική μας…
Σήμερα, η χώρα αυτή δέχεται επίθεση και ο λαός της ματώνει.
Με την ευχή να σταματήσει η αιματοχυσία και η ειρήνη να επουλώσει τις πληγές των ανθρώπων, που υποφέρουν, ας αναλογιστούμε τον πόνο τους. Είναι εύκολο να κρίνει κανείς η να κατακρίνει καθεστώτα, θρησκείες και ηγέτες άλλων κρατών.
Πολύ δυσχερέστερο όμως, να κάνει κανείς αυτοκριτική, κατά πόσο, σέβεται την ιστορία, την κοινωνία, τη θρησκεία και τον πολιτισμό του. Αυτή η απορία, με ταλανίζει όταν βλέπω εκείνες τις βάρκες του προσφυγικού κύματος που εκπορεύεται από τα παράλια της Μικρασίας, προς τη χώρα μας… Μέσα σε εκείνους τους άθλιους «σκυλοπνίχτες», εγκληματίες να στοιβάζουν άντρες, γυναίκες και παιδιά… Γυναίκες εγκύους μάλιστα…
Και αναρωτιέμαι. Πόση δύναμη έχουν αυτές οι γυναίκες, που στην κατάσταση αυτή, αποφασίζουν να μπουν μέσα σε αυτά τα σκάφη του απόλυτου κινδύνου, να παλέψουν με κύματα και τις αρχές μας για να φθάσουν σε ένα καλύτερο μέλλον. Και πως να νικήσει κανείς αυτούς τους λαούς, αυτές τις γυναίκες όταν επικρατούν συνθήματα του τύπου «κάνω ό,τι θέλω στο σώμα μου», συμβιώνω όποτε θέλω γιατί μου αρέσει να δοκιμάζω ανθρώπους σαν να είναι και είμαι «πεπόνι με τη βούλα», δεν γεννάω και δεν τίκτω γιατί μου αρέσει να ζω μόνος – μόνη κι ελεύθερος χωρίς βάρη κι ευθύνες. Όχι, δεν είναι έτσι τα πράγματα σε υγιείς κοινωνίες… Είναι υποχρέωση του πολίτη, να δημιουργεί μεταξύ άλλων και νέους ανθρώπους στους οποίους να παραδίδει τη σκυτάλη της ζωής. Αλλά δυστυχώς ο σημερινός ναρκισσισμός μικρών και μεγάλων δεν επιτρέπει υγιή ανάπτυξη νέων και δρα αποτρεπτικά στη σοφία των παλαιότερων.
Ανήρ γεννά, γυνή δε, τίκτει…
Πως να νικήσεις αυτές τις γυναίκες, όταν οι δικές σου ολημερίς, κολλούν χρωματιστό πλαστικό στα νύχια του γύπα και μαύρη οδοντόβουρτσα στα βλέφαρα; Πως;
ΕΜΕΙΣ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΤΑΦΥΓΙΑ; ΠΟΥ ΕΥΡΙΣΚΟΝΤΑΙ; ΣΤΑ ΧΑΡΤΙΑ ΜΗΠΩΣ;
Θυμάμαι αφηγήσεις της αείμνηστης μητέρας μου, που ήταν κινητό Ληξιαρχείο του Πειραιά… Για την εποχή του ’40, όταν στον Πειραιά, υπήρχαν και κάποια καταφύγια, που είχε κατασκευάσει η δικτατορία Μεταξά, δηλαδή, όταν το πολίτευμα κρινόταν από τα έργα και την οικονομία του κι όχι από το όνομά του, ή αν φυλάκιζε όποιον ήθελε τη χώρα μοιρασμένη στα τέσσερα… Για το καταφύγιο στον Προφήτη Ηλία… Για το ιδιωτικό καταφύγιο στα Βοτσαλάκια, όπου πέρασαν μέσα με τη μητέρα της, που την κρατούσε από το χεράκι σαν βρέθηκαν κοντά και χτύπησαν οι σειρήνες… Το καταφύγιο είχε λίστα με δικαιούχους, αλλά η γιαγιά μου η Μαριγούλα η Σπίθα, αψήφησε τους «ελεγκτές της εισόδου», λέγοντας τους ότι ο άντρας της πολεμούσε στην Αλβανία και τόσο εκείνη, όσο και η κόρη του, δικαιούντο και παραδικαιούντο να προστατευθούν. Κανένας, δεν τόλμησε να της φέρει αντίρρηση και την άφησαν να περάσει. Γιατί ποτέ, δεν χάνει μια δίκαιη φωνή όταν γρηγορεί και διεκδικεί το δίκαιο.
Ήταν η εποχή, που «….η πρώτη βόμβα έπεσε -μέσα στου Παπουτσάνη- κι αγόρια κοριτσόπουλα κομμάτια τάχει κάνει…», όπως τραγουδούσε ο λαϊκός βάρδος μετέπειτα κι όπως μου έλεγε η συχωρεμένη, βουρκωμένη για τις εικόνες, που ήταν χαραγμένες στην τότε παιδική μνήμη της…
Να θυμόμαστε και να τιμάμε τους προγόνους μας… Κάνει καλό σε όλους και στην (λησμονημένη) πατρίδα, που μόνο να μας δίνει απαιτούμε…
Μαρία Μπουκουβάλα
Ιατρός
