Eβδομαδιαία Πολιτική – Οικονομική – Ναυτιλιακή – Φιλολογική εφημερίδα στην υπηρεσία των Δήμων του Πειραιά και των νησιών .ΓΕΜΙ 180967709000 ΜΕΤ 230474

ΑΠΟΨΕΙΣ

ήταν ένας πετεινός…


Ο Μπέρναρντ Σω λέει ότι, “στον ουρανό ένας άγγελος είναι ένα συνηθισμένο άτομο”…
Εδώ κάτω στην γη όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά.
Αγγέλους και Αγίους σπάνια συναντάς. Γιατί θα πρέπει η αγιότητά τους να έχει αναγνωριστεί όσο είναι ζωντανοί.

Εγώ πάντως στο παιδικό μου το μυαλό, τον νονό τον Γιώργο έτσι τον είχα πλάσει. Άγιο!!! Φυσικά και τον έλεγα νονό. Ήταν ο πεθερός της νονάς μου. Ένας άνθρωπος καλοσυνάτος, πράος, γλυκομίλητος, αγαπητός σε όλο το χωριό. Σε μάγευε με τα λόγια του, είχε τελειώσει βλέπεις και το Σχολαρχείο….
Ισόβιο μέλος της Εκκλησιαστικής Επιτροπής, και δεξί χέρι του παπα-Γιάννη.

Με όλα αυτά τον είχαμε αγιοποιήσει, όσο ήταν ακόμη εν ζωή, και με τους φίλους μου του είχαμε δώσει μια θέση στον Παράδεισο!
Πιο μικρός, τον παρακαλούσα να μου πει ένα παραμύθι, και κείνος μου κράταγε τα χέρια και έλεγε ένα Θρακιώτικο :
Ήταν ένας πετεινός που ΄χε μια πετσένια βράκα, κάτσε να στο πω απ΄ την άκρα.
Καθόμουν γρήγορα γρήγορα κάτω, για να ακούσω την συνέχεια :
Ήταν ένας πετεινός που ΄χε μια πετσένια βράκα, σήκω να στο πω απ΄ την άκρα.
Αυτό γινόταν πολλές φορές.
Σήκω κάτσε, σήκω κάτσε. Το παραμύθι όμως δεν προχωρούσε…
Γρήγορα κατάλαβα ότι ήταν παιχνίδι. Γέλαγαν οι μεγάλοι, το διασκέδαζα και γω, αφού έστω και χωρίς παραμύθι κέρδιζα την προσοχή τους.
Έτσι, όποτε πήγαινα στο σπίτι της νονάς, ζητούσα επίμονα τον
“πετεινό με την πετσένια βράκα”!

Αργότερα, θυμάμαι τον νονό, με πόση λαχτάρα περίμενε να του πάω την αλληλογραφία, όταν ερχόταν στο χωριό ο Βαγγέλης, ο ταχυδρόμος.
Διάβαζε πολλές εφημερίδες και διάφορα περιοδικά. Ήταν ένας ενημερωμένος πολίτης!
Του μάζευα και κάτι λουλουδάκια που έμοιαζαν με χωνάκια! Τα χάιδευε όταν τα έπαιρνε με πολλή ευλάβεια, και γω του πήγαινα πολύ συχνά, μόνο και μόνο για να διαβάζω στην γλυκιά του την ματιά την ευγνωμοσύνη του προς την φύση.
Όταν έγινα Πνευμονολόγος έμαθα ότι το λουλούδι λέγεται στραμώνιο, και ότι από τα αποξηραμένα φύλλα και λουλούδια του έφτιαχναν τότε τσιγάρα, που τα κάπνιζαν οι ασθματικοί.

Τελικά είναι επικίνδυνο να νοσταλγείς!
Γιατί αυτά που νοσταλγείς τα ονειρεύεσαι.
Και τότε σου λείπουν περισσότερο!
Ήρθε εψές στον ύπνο μου ο νονός ο Γιώργος.
Αυτή την φορά ήταν θυμωμένος με όσα γίνονται εδώ κάτω στην γη.
Εγώ δεν μίλαγα.
Είπε, είπε, είπε, και ξεθύμανε!!!
Στο τέλος γλύκανε η όψη του.

Κλείσε, μου λέει, την τηλεόραση, και μην ακούς αυτούς τους αυτόκλητους γνώστες όλων των θεμάτων, δωσ’ μου τα χέρια να σου
τελειώσω εκείνο το παραμύθι…, και άρχισε :
“ήταν ένας πετεινός…”.

Νίκος Καρβουνάς
Πνευμονολόγος

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *