Eβδομαδιαία Πολιτική – Οικονομική – Ναυτιλιακή – Φιλολογική εφημερίδα στην υπηρεσία των Δήμων του Πειραιά και των νησιών .ΓΕΜΙ 180967709000 ΜΕΤ 230474

ΑΠΟΨΕΙΣ

Νυχτέρια που ρίζωσαν στην καρδιά


Κάποιες χρονιές ο καιρός δεν βόλευε καθόλου. Υπήρχαν βαμβάκια που δεν είχαν μαζευτεί και οι μέρες είχαν μικρύνει. Για να μην βασανιζόμαστε στα χωράφια μέχρι αργά, φέρναμε την δουλειά στο σπίτι. Μαζεύαμε τους κοζάδες, εκείνα τα μισοανοιγμένα καρύδια, και τα καθαρίζαμε τα βράδια στα νυχτέρια.

Η μάνα μου έφτιαχνε χαλβά σιμιγδαλένιο, το απαραίτητο κέρασμα μαζί με πελτέ κυδώνι ή ριτσέλι από κολοκύθα.

Εκείνες οι χειμωνιάτικες νύχτες γίνονταν μαγικές όταν έρχονταν δύο καινούργιες θείες, που έφερναν μαζί τους όχι μόνο ιστορίες αλλά και μια υφέρπουσα ένταση. Λες και συναγωνίζονταν ποια θα διηγηθεί το πιο γοητευτικό, το πιο αλλόκοτο παραμύθι.

Εγώ, μικρός και γεμάτος περιέργεια, περίμενα με ανυπομονησία. Δεν ήταν τα γνωστά παραμύθια που όλοι ξέραμε. Ήταν κάτι άλλο.

Ένα βράδυ η αφήγηση της μιας θείας μάς καθήλωσε. Με βλέμμα γεμάτο μυστήριο και φωνή που έμοιαζε να έρχεται από τα βάθη του χρόνου, μιλούσε για μια κατάρα. Στην καρδιά ενός νεαρού, έλεγε, φύτρωσε ένα δέντρο, καταδικάζοντάς τον να ζει ανάσκελα, φορτωμένος με το βάρος μιας μοίρας από την οποία δεν μπορούσε να ξεφύγει.

Οι λέξεις της αιωρούνταν στο σκοτάδι και η ψυχραιμία μας λιγόστευε.
Η ιστορία κράτησε δύο νυχτέρια, αφήνοντας πίσω της φόβο αλλά και θαυμασμό.

Όταν τελείωσε, τα λόγια της συνέχισαν να αντηχούν μέσα μου. Εκείνη την νύχτα ένα παράξενο βάρος πίεζε το στήθος μου. Ένιωθα δυσφορία, σαν οι ρίζες του καταραμένου δέντρου να είχαν φτάσει μέχρι και την δική μου καρδιά.

Ξύπνησα λαχανιασμένος. Ο αέρας στο δωμάτιο ήταν βαρύς, είχε κρατήσει, φαίνεται, κάτι από την ιστορία. Τα μάτια μου περιπλανήθηκαν στο μισοσκόταδο. Οι σκιές των αντικειμένων έμοιαζαν αλλόκοτες, σαν να είχαν αλλάξει θέση. Και τότε, σχεδόν ασυναίσθητα, έψαξα το στήθος μου, ήθελα να δω αν είχε ξεπροβάλει κανένα μικρό βλαστάρι…

Γέλασα με τον εαυτό μου και προσπάθησα να ηρεμήσω. Ωστόσο μέσα μου κάτι είχε αλλάξει. Δεν ήμουν πια σίγουρος αν έφταιγε το ντουμάνι από τους κοζάδες, που μου προκαλούσε δύσπνοια, ή αν οι ιστορίες αφήνουν σημάδια, όπως τα δέντρα με τις ρίζες τους που χώνονται βαθιά στο χώμα.

Τώρα, χρόνια μετά, ακόμη αναρωτιέμαι: μήπως εκείνη την νύχτα όντως είχε φυτρώσει κάτι μέσα μου? Γιατί, όσο κι αν πέρασε ο καιρός, υπάρχουν βράδια που, αν αφεθώ στην σιωπή, νιώθω το ίδιο βάρος ξανά.

Και κάπου βαθιά, στις πιο σκοτεινές πτυχές της μνήμης, οι ρίζες εκείνης της ιστορίας συνεχίζουν να απλώνονται, αόρατες, αλλά ζωντανές.

Νίκος Καρβουνάς
Πνευμονολόγος

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *