Ψυχανεμίσματα…Χρειαζόμαστε Ανάσταση και Ειρήνη
Χριστός Ανέστη, αμήν κι εμείς! Χρειαζόμαστε και επί γης μιαν Ανάσταση πέρα από την μετά θάνατον! Είμαστε νεκροί και δεν το έχουμε καταλάβει. Δε ζούμε, δε χαιρόμαστε, απομονωμένοι στο μικρόκοσμό μας πίσω από μια οθόνη που μας δίνει την ψευδαίσθηση της επικοινωνίας και της ζωής. Ακόμα και η σκέψη τείνει να νεκρωθεί… ότι πει η Τεχνολογία, ρωτάμε, απαντάει τέλος! Γιατί να το ζαλίσουμε το κεφάλι με τη σκέψη; Έτοιμη τροφή, γιατί να ψάξουμε, να διασταυρώσουμε, να τεκμηριώσουμε;
Συνήθως θυμάσαι τα καλά που έζησες και αναπολείς, τα άσχημα είτε αφορούν ανθρώπους είτε γεγονότα, τα ξεχνάς και με τίποτα δε θα ήθελες να τα ξαναζήσεις ή να γυρίσεις πίσω. Αν δε, καταφέρεις και πατήσεις και ”διαγραφή” σε ότι και όποιον σε πίκρανε, είναι ότι πιο καλό!
Κείνο που μετράει από τα χρόνια που περνούν είναι οι αναμνήσεις που άφησαν και σου θυμίζουν ότι έζησες! Κατά ένα περίεργο τρόπο, προσωπικά στη μνήμη κρατάω όλες τις όμορφες στιγμές/αναμνήσεις, τις δε αρνητικές, πολυπαθείς και γενικώς άσχημες, (ουδόλως λίγες) αν όχι τις διαγράφω, τις βλέπω από απόσταση χωρίς συναίσθηματική φόρτιση, αδιάφορα, σα να βλέπω κάτι ξένο, μια ταινία!
Μεγαλώνοντας δεν είναι πως παραξενεύεις, απλώς γίνεσαι πιο επιλεκτικός και μειώνεις τις ανοχές σου προς τρίτους και καλά κάνεις! Ανέχεσαι λιγότερα και σταμάτησες να σε πουλάς φτηνά. Αυτοσεβασμός κι αξιοπρέπεια αυτό λέγεται, κι ας το βαφτίζουν κάποιοι εγωισμό. Κλείνεις την πόρτα σου ευκολότερα και την ανοίγεις πλέον με μεγάλη προσοχή! Σου επιτρέπεις να πονέσεις μόνο για δυο μέρες, μετά σου χρωστάς να χαμογελάσεις. Δεν περιμένεις κανέναν, προχωράς κι όσοι θέλουν, θα σε προλάβουν. Κρατάς χαμηλά τις προσδοκίες σου για να αποφύγεις κάπως την απογοήτευση.
Συμφιλιώθηκες με τη μοναξιά κι είναι πολλές πια οι φορές που την επιλέγεις. Την προτιμάς από ψεύτικους φίλους και χλιαρούς εpωτάκους, από ανούσιες φωνές κι άχαρα αγγίγματα. Ένα ποτήρι κρασί, μουσική που γουστάρεις κι ένα καλό βιβλίο αρκούν για να χαμογελάσει η ψυχή σου.
Ο υπέρμετρος ενθουσιασμός δεν έχει να κάνει τόσο με την ηλικία, όσο με την απειρία… που δυστυχώς τον συναντάς και σε μεγάλες ηλικίες. Πρωτοξάδερφα με την επιπολαιότητα. Ο ενθουσιασμός ξεφουσκώνει γρήγορα και τότε σωριάζονται όλα. Προσγειώνεσαι απότομα και κάποιες φορές χάνεις και το έδαφος κάτω από τα πόδια σου. Στο χέρι μας είναι η διαχείριση συναισθημάτων, ενθουσιασμού, παθών κλπ. Αρκεί να καταφέρουμε να είμαστε κύριοι του εαυτού μας και των παθών μας κι όχι δούλοι. ‘Το ΠΑΘΟΣ με το ΛAΘOΣ έχουν μόνο ένα γράμμα διαφορά, Το πάθος όμως το ZEIΣ ενώ το λάθος το ΠΛΗΡΩΝΕΙΣ.’ Γι αυτό πρέπει να είμαστε κύριοι των παθών μας και των λαθών μας. Να τα αγαπάμε αλλά να μην τα επαναλαμβάνουμε.
Οι τεχνικές ή οι πρακτικές διδάσκονται, το μυαλό και η αντίληψη όμως δυστυχώς δεν μεταβιβάζονται, ούτε διδάσκονται, είναι κληρονομικά χαρίσματα, που κι αυτά αξιοποιούνται με το χρόνο. Η δουλειά με τον εαυτό μας δε σταματά ποτέ κι ούτε τελειώνει, απλώς από ένα σημείο και μετά απλοποιείται και η διεργασία γίνεται εύκολα και άμεσα. Αυτά τα λίγα από τον επίλογο της βαθιάς ενδοσκόπησης λόγω των ημερών του Πάσχα.
Μεγάλη η έξοδος λόγω Πάσχα παρά την άνοδο της βενζίνης και το κόστος του οβελία. Και παρόλο που το Πάσχα φέτος έπεσε νωρίς. Ίσως η μανία της φυγής από τη σκληρή καθημερινότητα, ο φόβος για το αύριο λόγω Παγκόσμιας κρίσης και εσωτερικής. Έχουμε πήξει στις Πλατφόρμες και τα επιδόματα. Πώς καταντήσαμε; Να στέκουμε στην ουρά για τα 50 Ε της βενζίνης, τα οποία γίνονται 40 αν δεν έχεις smart κινητό. Αυτό δηλαδή τι είναι, τιμωρία; Θυμάμαι επίσης στην προηγούμενη προ διετίας-τριετίας πλατφόρμας του fuel pass, το ποσό αντί να πάει στον αποδέκτη, αν αυτός ήταν άνω των 60 και δεν είχε κάνει εμβόλιο, το παρακρατούσαν για το πρόστιμο και χωρίς ενημέρωση. Η έννοια του δικαίου και του ηθικού λειτουργεί κατά περίπτωση και αλλάζει χρώματα τόσο όσο η βόλεψη της κάθε στιγμής και περίπτωσης. Για την άνοδο των ενοικίων η ΕΕ προτείνει πρόστιμα στα κλειστά διαμερίσματα για να αυξηθεί η προσφορά και να μετριαστεί η ένταση της στεγαστικής κρίσης! Mόνο στο κέντρο της Αθήνας 117.137 κατοικίες εμφανίζονται κενές. Δεν είναι κακή ιδέα, μα αν δεν απατώμαι, τα περισσότερα κλειστά τα έχουν τα funds, θα βάλουν πρόστιμα στα funds; Εδώ καλά καλά δεν ξέρουμε αν πληρώνουν ΕΝΦΙΑ. Ψιλά γράμματα αυτά!
Είθε το Αναστάσιμο Φως να φωτίσει όλα αυτά τα σκοτισμένα μυαλά και να συμφιλιωθούν για καλύτερες μέρες στην ιστορία της Ανθρωπότητας. Είθε και όλοι εμείς να αναστήσουμε το πνεύμα και την ψυχή μας που κάπου τα έχουμε χάσει μαζί ή χώρια. Χρόνια καλά εύχομαι, υγεία, αγάπη και ειρήνη!
Νίκη Άννα Παπουλάκου.