Eβδομαδιαία Πολιτική – Οικονομική – Ναυτιλιακή – Φιλολογική εφημερίδα στην υπηρεσία των Δήμων του Πειραιά και των νησιών .ΓΕΜΙ 180967709000 ΜΕΤ 230474

ΑΠΟΨΕΙΣ

Εγώ με ξυραφάκι πλαστικό, ο άλλος με… τελετουργία

Ο Νίκος μιλούσε με τέτοια θέρμη για το ξύρισμα, που για λίγο ένιωσα ότι έχω χάσει κάποιο σημαντικό κομμάτι της ζωής μου.

“Δεν είναι απλό πράγμα, μου έλεγε. Είναι εμπειρία. Το σαπούνι, το πινέλο, η λεπίδα…”.

Και άρχισε να απαριθμεί αρώματα αφρού. Σαν να διάβαζε μενού ακριβού εστιατορίου: σανδαλόξυλο, κέδρος, λεβάντα… Έφτασε κάπου στο “παλαιωμένο δέρμα με νότες καπνού”, τότε τον έχασα τελείως.

Τον κοιτούσα και σκεφτόμουν: ρε φίλε, εγώ παλεύω με ένα πλαστικό ξυραφάκι των τριών ευρώ κι αυτός ζει όπερα.

Έτσι, ανάμεσα στους αφρούς και τα αρώματα, μου ήρθε στο μυαλό ο Μίσκας, ο κουρέας του χωριού, ο μπάρμπα – Μιχάλης.

Όχι πινέλα πολυτελείας. Όχι σαπούνια με “νότες”. Ένα σαπούνι που μύριζε… σαπούνι. Τίμιο. Που σου έλεγε “εγώ είμαι για δουλειά, όχι για ποίηση”.

Μετά η φαλτσέτα. Την έβγαζε αργά, σχεδόν θεατρικά. Την ακουμπούσε στο λουρί και άρχιζε να την ακονίζει. Σλατς… σλατς…

Ήχος που σου έμπαινε κατευθείαν στο νευρικό σύστημα. Και τότε άλλαζε η ατμόσφαιρα.

Ο πελάτης που πριν γελούσε, ξαφνικά ίσιωνε στην καρέκλα. Έσφιγγε τα μπράτσα. Ξεροκατάπινε.

Κι εγώ, πιτσιρικάς, στην γωνία να σκέφτομαι τα χειρότερα:

“Κι αν του σαλέψει του μπαρμπα-Μιχάλη;”, “Κι αν του φύγει λίγο το χέρι;”, “Κι αν αλλάξει κατεύθυνση η φαλτσέτα;”.

Οι καρωτίδες εκεί, μπροστά του. Τον προειδοποιούσαν “εδώ είμαστε, πρόσεχε”. Και όμως… τίποτα δεν γινόταν ποτέ. Ο Μίσκας είχε μια ηρεμία σχεδόν τρομακτική. Σαν να κρατούσε όχι φαλτσέτα αλλά πινέλο ζωγράφου.

Περνούσε την λεπίδα με ακρίβεια χιλιοστού, και ο πελάτης έβγαινε στο τέλος λείος, ανακουφισμένος, σχεδόν… ευγνώμων που επέζησε.

Τελετουργία κι εκείνη. Απλώς άλλου είδους. Γυρίζω στον φίλο μου τον Νίκο.

“Ξέρεις κάτι”, του λέω. “Εσύ έχεις εκατό αρώματα. Ο Μίσκας είχε μία φαλτσέτα… κι ο πελάτης εκατό σφυγμούς.”

Γέλασε. “Είναι αλήθεια”, μου λέει, “αλλά εκεί ήταν το αυθεντικό.” Και μάλλον είχε δίκιο.

Γιατί ανάμεσα στο σανδαλόξυλο και στην αγωνία της καρωτίδας, υπάρχει μια λεπτή γραμμή.

Σαν λεπίδα.

Νίκος Καρβουνάς

Πνευμονολόγος

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *