Το Βυζάντιο Μέγας Διδάσκαλος της Ρωμιοσύνης και της Ανθρωπότητος που μας διδάσκει διαχρονικά τις σωτήριες αρετές που πρέπει να αποκτάμε και τα ολέθρια ελαττώματα που πρέπει να αποφεύγουμε, γυρνώντας την πλάτη μας και με μεγάλα ΑΝΑΠΟΔΑ ΒΗΜΑΤΑ να απομακρυνόμαστε τάχιστα από αυτά.
Ένα από τα πολλά διδάγματα και το οποίο σήμερα είναι τόσο πολύ επίκαιρο, αφορά την μάταιη προσπάθεια των Δυτικών να υποτάξουν την Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού στη δική τους αιρετική ομολογία και στη συνέχεια, με ευκολία, να την οδηγήσουν στην Παναίρεση του Οικουμενισμού και στην οποία πρωτοστατούν παρασκηνιακά σύμφωνα με πολλούς ερευνητές.
Το να διαλύσουν την Ανατολική Ορθόδοξο Εκκλησία, στο Βυζάντιο, το επιχείρησαν αφού κατάφεραν από τον 11ο αιώνα παντοιοτρόπως, δολίως και εχθρικά να αποδυναμώσουν την Αυτοκρατορία, εκμεταλλευόμενοι τα πολιτικά λάθη των Αυτοκρατόρων, τις ίντριγκες, τις πρακτικές των εξωμοτών Πατριαρχών και Αρχιερέων (Δεσποτάδων)·όπως ο τότε εξωμότης Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, Ιωσήφ Β΄. Ο Συρόπουλος τον χαρακτηρίζει ως άστατον, καιροσκόπον, φιλόδοξον, ιδιοτελήν, παλίμβουλον και άνθρωπο που φοβόταν μόνο τον αυτοκράτορα. (Προβλ. S. SYROPOULOS V. Laurent Τμ. ΙΙ, κεφ. 4 σελ. 104 /17-20).
Να λοιπόν μια χρήσιμη και κρίσιμη βυζαντινή διδαχή στο διηνεκές. Ακόμη και Οικουμενικοί Πατριάρχες μπορεί να είναι καιροσκόποι, παλίμβουλοι, άστατοι, φιλάργυροι και γενικά εξωμότες. Ασφαλώς, αυτούς τους φίλους των αξιωμάτων Αρχιερείς δεν είναι εύκολο να τους αντιληφθούν οι εκφυλισμένοι λαϊκοί, ανεξαρτήτου μορφώσεως και κατά συνέπεια δεν αντιλαμβάνονται και τον όλεθρο που καλπάζει για να τους αφανίσει και να επαναληφθεί το γνωστό και θλιβερό «ΕΑΛΩ Η ΠΟΛΙΣ ΕΑΛΩ».
Για να γίνει αντιληπτός ένας εξωμότης Πατριάρχης, Αρχιεπίσκοπος, Μητροπολίτης πρέπει να υπάρχουν Ανδρείοι Επίσκοποι Φύλακες των Οσίων Δογμάτων της εξ’ αποκαλύψεως Αγίας Πίστεώς μας, όπως Ο Μέγας Φώτιος, ο Μέγας Βασίλειος, ο Άγιος Νικόδημος, ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο Μέγας Αθανάσιος, ο Άγιος Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός, ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός και πλήθος άλλων Οσίων Πατέρων μας. Από τους Αγίους αυτούς όσοι ήταν Αρχιερείς την Αρχιεροσύνη δεν την είχαν για αξίωμα, αλλά για λειτούργημα και οι Ιερομόναχοι και Κληρικοί που βάδιζαν με την Αγία και σωτήρια Ορθοπραξία δεν φοβόντουσαν κανέναν Αυτοκράτορα, κανέναν Πατριάρχη, κανέναν Αρχιεπίσκοπο και κανέναν Μητροπολίτη που βάδιζε αιρετικά και γυμνή την κεφαλή κινούσε. Δηλαδή δίδασκε, μιλούσε ή ενεργούσε φανερά, άφοβα, με παρρησία και χωρίς να κρύβεται κάποια αίρεση. Τότε είχαμε τον Αρειανισμό, τον Νεστοριανισμό (Από τον Πατριάρχη Νεστόριο 428–431) και μετέπειτα τους «Φιλοενωτικούς» που αγωνίζονταν όχι για μια ουσιαστικής ισότητος και δίκαιης Ένωσης, αλλά για την υποταγή της Αγίας Εκκλησίας μας στους Δυτικούς. Σήμερα ζούμε την προσπάθεια που γίνεται να αλωθεί η Ορθοδοξία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού από την Παναίρεση του Οικουμενισμού. (Προβλ. Η ΝΕΑ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ Κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ – Σύναξη Ὀρθοδόξων Κληρικών καὶ Μοναχῶν. Ἰανουάριος 2015).— Ένα πόνημα που διένειμε δωρεάν η Ἱερά Μητρόπολις Πειραιῶς.
Στο αναφερόμενο πόνημα ἐπίσης διαβάζουμε στη σελίδα 12: «2. Ἔμπραχτη ἐφαρμογή διαχρονικῶς τῆς νέας ἐκκλησιολογίας. Οἱ πεποιθήσεις αὐτές τοῦ Οἱκουμενικοῦ Πατριάρχου ἔχουν ἐμπράχτως βεβαιωθῆ με διάφορες παλαιότερες ἐκδηλώσεις τοῦ οἰκουμενιστικοῦ γίγνεσθαι…3. Ἄρνηση τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, πίστεως «εἰς Μίαν Ἐκκλησίαν»… Και πάρα πολλά άλλα που το Χριστεπώνυμο Πλήρωμα αγνοούσε μέχρι πριν λίγα χρόνια, αλλά δόξα τῶ Θεῶ σήμερα οι Πιστοί οδηγούμενοι από πραγματικά άξιους Πατέρες της Ορθοδοξίας και όχι δήθεν, μελετώντας και ερευνώντας με τη βοήθεια βιβλίων και του Διαδικτύου, αφυπνίζονται συνεχώς περί της Παναιρέσεως του Οικουμενισμού και για κάθε εξωμότη κληρικό ή λαϊκό ανεξαρτήτου αξιώματος κ,λ.π. Αυτό αποστέλλει σε κάθε οικουμενιστή ένα σαφή Μήνυμα: «Η ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΕΥΔΟΚΙΜΗΣΕΙ».
