Και φέτος δεν παραλείψαμε το ιερό μας προσκύνημα στο Άγιο Όρος. Η παρεΐτσα μας ξεκίνησε νωρίς το πρωΐ της 17 Μαΐου για την καθιερωμένη πλέον προσκυνηματική μας επίσκεψη στο περιβόλι της Παναγιάς.
Προσκυνήσαμε στον Άγιο Παΐσιο στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης, στην Ιερά Μονή της Αγίας Αναστασίας της Φαρμακολυτρίας, και συνεχίσαμε μέσα από ένα περιβάλλον μαγευτικό της Χαλκιδικής για την Ουρανούπολη, όπου διανυκτερεύσαμε με την γλυκιά προσμονή την επόμενη το πρωΐ να πάρουμε τα διαμονητήριά μας και να επιβιβαστούμε στο καραβάκι για την Δάφνη του Αγίου Όρους.
Με αυτοκίνητο φτάσαμε από τη Δάφνη στις Καρυές, την πρωτεύουσα όπου προσκυνήσαμε το Άξιον Εστί στο Πρωτάτο, την Σκήτη του Αγίου Ανδρέα (Σαράϊ) και στην Ιερά Μονή της Λαύρας, απ’ όπου επισκεφτήκαμε την Ρουμάνικη Σκήνη και το κελί του γέροντα Ιωσήφ, αυτού του μοναχού που σήκωνε την Ελληνική και Βυζαντινή Σημαία, όταν άκουγε τα πολεμικά μας αεροπλάνα να πετάνε στο Αιγαίο για να αναχαιτίσουν τις τούρκικες κουτουράδες.
Οι συζητήσεις με τον π. Ιωσήφ είναι πάντοτε μεγάλες και ψυχικά πολύ ωφέλιμες.
Την επόμενη μέρα καταλήξαμε στην Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου με την ιερά Εικόνα της Παναγίας (Η φοβερά Προστασία). Τελευταία επίσκεψη και φιλοξενία με προσκύνημα η ιερά Μονή Διονυσίου και ο ονομαστός πνευματικός π. Παύλος, ένας άνθρωπος του Θεού που κάθε στιγμή διακονεί και νουθετεί τις ψυχές των προσκυνητών.
Κάθε φορά το Άγιο Όρος μας συναρπάζει και η επίσκεψή του είναι κάτι που το ζητά επίμονα η ψυχή μας. Είναι ένα φάρμακο που σίγουρα θεραπεύει πολλά και απαλύνει κάθε πόνο και δάκρυ.
