Η χαρά για την πτώση του «μεγάλου» δεν είναι απλώς ένα ποδοσφαιρικό παράδοξο. Είναι ένας καθρέφτης της ανθρώπινης φύσης.
Από την αρχαιότητα πιστεύουμε πως ό,τι μοιάζει ανίκητο κάποτε θα λυγίσει. Η ποδοσφαιρική Γερμανία, όπως κάθε υπερδύναμη, συμβολίζει τη δύναμη, την ψυχρή λογική και την κυριαρχία. Όταν ένας μικρότερος αντίπαλος την αποκλείει, δεν πανηγυρίζουμε μόνο μια νίκη πανηγυρίζουμε την αίσθηση ότι αποκαθίσταται η κοσμική ισορροπία. Είναι ο Δαβίδ απέναντι στον Γολιάθ.
Στην ψυχολογία αυτό ονομάζεται φαινόμενο του αουτσάιντερ. Έχουμε μια έμφυτη τάση να υποστηρίζουμε αυτόν που ξεκινά με μειονέκτημα, γιατί στο πρόσωπό του βλέπουμε τις δικές μας καθημερινές μάχες.
Δύο μεγάλοι φιλόσοφοι, ο Νίτσε και ο Σοπενχάουερ, περιέγραψαν τη χαρά που γεννά η πτώση του ισχυρού. Όχι απαραίτητα από κακία ή φθόνο, αλλά από μια βαθύτερη ανάγκη:
-Όταν ο «γίγαντας» ηττάται, παύει να φαίνεται άτρωτος.
-Απομυθοποιείται και γίνεται ανθρώπινος, όπως όλοι μας.
-Η αποτυχία του μας εξισώνει.
-Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν νιώθουμε παντοδύναμοι στην καθημερινότητά μας. Αντιμετωπίζουμε συστήματα, δυσκολίες και «θηρία» που μοιάζουν ανίκητα. Γι’ αυτό ταυτιζόμαστε με τον αδύναμο που τολμά και τα καταφέρνει. Μέσα από τη δική του νίκη νιώθουμε, έστω για λίγο, ότι όλα είναι πιθανά.
-Στο τέλος, λοιπόν, η χαρά για τον αποκλεισμό της Γερμανίας δεν είναι απλώς ποδοσφαιρική εμπάθεια.
-Είναι η διαχρονική ανάγκη του ανθρώπου να βλέπει το απρόβλεπτο να νικά το αναμενόμενο. Είναι η ανάγκη του Ρομαντισμού να κερδίζει την Ψυχρή Λογική. Και, κυρίως, είναι μια υπενθύμιση του αδύναμου προς τον ισχυρό:
