Καμία περιγραφή και φυσικά καμία φωτογραφία δεν μπορεί να μεταφέρει την μαγεία αυτής της μεταφυσικής σχεδόν εικόνας, όπου η ψυχή ξεχνά εντελώς την γήϊνή της υπόσταση για να ενωθεί και να βιώσει αυτή την εξωπραγματική σχεδόν εμπειρία που προσφέρεται στα μάτια της.
Μάλλον σ’ αυτήν την τόσο φυσική απλότητα και ομορφιά της Αμοργού, που την κάνει να ξεχωρίζει από τα γειτονικά της πολύ πιο ανεπτυγμένα νησιά, τη Νάξο και την Πάρο, με τα καλογραμμένα αρμονικά σπιτάκια της, οφείλεται η έμπνευση του ωραίου και αληθινού που χάρισε η Αμοργός σε ποιητές και μουσικούς.
Εδώ η τελειότητα βρίσκεται στην λιτότητα, τη συμμετρία, το μέτρο, πράγματα που ξεκουράζουν το μάτι και την ψυχή του ταλαιπωρημένου από τον καταιγισμό εντυπώσεων συνήθως δυσάρεστου ταξιδιώτη.
Και έχουμε τόσο πωρωθεί από το ψεύτικο, το πλαστό, το χυδαίο, που μια τέτοια ομορφιά περνάει σχεδόν απαρατήρητη από τους περισσότερους που εκείνη την ώρα βρίσκουν κάτι πιο ενδιαφέρον στην οθόνη του κινητού τους. Βεβαίως πολλοί βγάζουν φωτογραφίες αλλά έχει γίνει τόσο υπερβολικό αυτό που η ουσία χάνεται. Ο λογισμός, η σκέψη, η φαντασία και όλα αυτά μόνο με τα μάτια της ψυχής μας μπορούμε να δούμε, παραμερίζονται, αγνοούνται, νεκρώνονται τελικά για το χατίρι μιας «ωραίας» φωτογραφίας στο κινητό.
Έχουμε τυφλωθεί λοιπόν μπροστά στα λιγοστά όμορφα πράγματα που έχουν απομείνει;
«Τὸ μὴ δῦνόν ποτε πῶς ἄν τις λάθοι;» Έλεγε ο μέγας Ηράκλειος. Πως μπορεί να μας ξεφεύγει αυτό που δεν δύει ποτέ; Το αιώνιο που απλόχερα σκόρπισε ο Θεός στην χώρα μας; Το φως της, την θάλασσά της, τον ουρανό της, την γλυκύτητα και ηπιότητα του κλίματός της, τα πανέμορφα νησιά της, τις δαντελωτές ακρογιαλιές, την πολύτιμη χλωρίδα της και πανίδα της. Ένας παράδεισος που ο Θεός, όπως λέει το ανέκδοτο, τον είχε φυλάξει για τα γεράματά του, αλλά μας τον παραχώρησε επειδή ήμασταν οι τελευταίοι (και τυχεροί) στην μοιρασιά της γης.
Οι αρχαίοι μας πρόγονοι τίμησαν αυτήν την προσφορά δίνοντας εξέχουσα θέση στους Θεούς, καλλιεργώντας και αναπτύσσοντας συνέχεια τα δώρα τους και στολίζοντας αυτή τη γη που τους δόθηκε με περίλαμπρος Ναούς και μνημεία χωρίς να την βεβηλώνουν όπως κάνουμε εμείς σήμερα διαπράττοντες το χειρότερο λάθος: Την ύβρι. Η περήφανη τριήρης έγινε τρελοβάπορο και ο θεός να βάλει το χέρι του.
