(Ένα χρόνο μετά, το κείμενο αυτό παραμένει, δυστυχώς, πιο επίκαιρο από ποτέ…)
Η Ιλιάδα ξεκινά με την οργή του Αχιλλέα και τελειώνει με τον θρήνο για τον Έκτορα.
Αιώνες μετά, η καρδιά μας δεν στρέφεται στον θριαμβευτή, αλλά στον ηττημένο. Όχι στον ημίθεο Αχιλλέα, αλλά στον Έκτορα. Γιατί ο Έκτορας δεν έχει το χάρισμα της αθανασίας· είναι απλώς άνθρωπος. Και αυτό ακριβώς τον κάνει ήρωα.
Δεν μάχεται για τη δόξα, αλλά για να προστατεύσει. Η σκηνή που αποχαιρετά την Ανδρομάχη και τον μικρό τους γιο είναι από τις πιο συγκλονιστικές της λογοτεχνίας. Χαμογελά στο παιδί του, ενώ γνωρίζει πως δεν θα το δει να μεγαλώνει. Έχει πλήρη επίγνωση του τέλους, κι όμως επιλέγει να μην δραπετεύσει.
Αντίθετα, ο Αχιλλέας, τυφλωμένος από μίσος, σέρνει το νεκρό σώμα του αντιπάλου του στα τείχη. Μια πράξη βίας που κάνει τη νίκη του να μοιάζει άδεια και απάνθρωπη, ενώ η ήττα του Έκτορα φωτίζεται από μια εσωτερική ακεραιότητα.
Σε έναν κόσμο όπου η ισχύς βαφτίζεται «δικαίωμα», ο Όμηρος μας θυμίζει ότι ο αληθινός ηρωισμός μετριέται με το ήθος. Και τολμά κάτι μοναδικό: χαρίζει στο στρατόπεδο του «εχθρού» τον πιο τίμιο χαρακτήρα του έπους.
Σήμερα, καθώς κοιτάμε τα χαλάσματα των σύγχρονων πολέμων, η μορφή του Έκτορα ζει ανάμεσά μας:
-Στον πατέρα που σφίγγει στην αγκαλιά του τα παιδιά του πριν τον βομβαρδισμό.
-Στον νέο που ορθώνει ανάστημα στην αδικία, χωρίς ελπίδα νίκης.
-Στον πολίτη που παραμένει όρθιος όταν όλα γύρω του γκρεμίζονται.
-Στον εθελοντή γιατρό που σώζει ζωές μέσα στα συντρίμμια.
-Η Ιλιάδα, ένα έπος πολέμου, κλείνει με μια πράξη ειρήνης: την ταφή του Έκτορα. Γιατί η πιο βαθιά νίκη έρχεται όταν ο ηττημένος γίνεται αθάνατος στη μνήμη μας.
-Αυτό είναι το μεγάλο μάθημα. Η αληθινή ανδρεία δεν ανήκει στους αλαζόνες νικητές, αλλά σε εκείνους που παραμένουν ανθρώπινοι μέσα στην καταστροφή. Στον Έκτορα δεν αγαπήσαμε ποτέ τη δύναμη, αγαπήσαμε το μέτρο, την τρυφερότητα και την αξιοπρέπεια.
