Το καλοκαίρι ήταν πάντα μια εποχή που όλοι περιμέναμε για να χαρούμε τον ήλιο, τη θάλασσα, τα θερινά σινεμά, τις βόλτες, τις εκδρομές, τις διακοπές με την ξενοιασιά τους κα την χαρούμενη διάθεση. Πράγματα αυτονόητα για όλους, ακόμη και τους οικονομικά ασθενέστερους.
Σήμερα όλο και λιγότεροι μπορούν να απολαμβάνουν πραγματικές διακοπές. Οι αιτίες είναι γνωστές. Όμως οι ειδικοί κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για την σωματική, ψυχική και πνευματική υγεία του ανθρώπου που θα επιδεινώνεται ειδικά αναφορικά με τις νευρολογικές παθήσεις, το Αλτσχάϊμερ και το Πάρκινσον, λόγω της ανόδου της θερμοκρασίαςα που δεν επιτρέπει στον εγκέφαλο να εκτελέσει νοητικές εργασίες, όπως η συγκέντρωση, η κρίση, η περίσκεψη, η φαντασία.
Αποτέλεσμα χαμηλή απόδοση των μαθητών, των εργαζομένων, λάθη, διαπληκτισμοί, εκνευρισμοί, αδυναμία επίλυσης προβλημάτων. Πραγματικά πάνω από τους 40 βαθμούς οι νευροδιαβιβαστές του εγκεφάλου μας βραχυκυκλώνουν. Αρνούνται να δουλέψουν, με αποτέλεσμα την απορρύθμιση του νευρικού μας συστήματος.
Δεν είναι καθόλου δύσκολο να φανταστούμε την εφιαλτική εικόνα των πόλεων, ειδικά των φτωχών συνοικιών, χωρίς καθόλου πράσινο, χωρίς διέξοδο σε κάποιο ρεύμα αέρος. Ήδη έχουμε βιώσει το φαινόμενο της βραδινής άπνοιας εκεί που περιμένεις να δροσίσει η ζέστη να γίνεται πιο αποπνικτική.
Και είναι τόσο ραγδαίες οι αλλαγές που εάν παλαιότερα για να γίνουν αισθητές έπρεπε να περάσουν εκατοντάδες χρόνια, τώρα ένας άνθρωπος που γεννιέται σήμερα π.χ. θα αναγκαστεί να βιώσει, μέχρι τα 60 του χρόνια. Φανταστείτε την επιβάρυνση του οργανισμού του.
Και επειδή κανείς δεν τρέφει πλέον ψευδαισθήσεις για τις πραγματικές προθέσεις και διαθέσεις ων «ανεπτυγμένων» κρατών απέναντι στο πρόβλημα της καταστροφής του περιβάλλοντος και τα οποία έχουν και το θράσος να ρίχνουν ευθύνες στις αναπτυσσόμενες χώρες και να συμψηφίζουν τις αλλαγές που οφείλονται σε φυσικά αίτια, όπως η μετατόπιση του άξονα της γης, οι διάφορες κινήσεις της γης, η ηφαιστειακή δραστηριότητα, οι ηλιακές κηλίδες κλπ με τις δικές τους καταστροφικές επεμβάσεις στη ισορροπία του πλανήτη, ας προσπαθήσουμε να είμαστε περισσότερο ενημερωμένοι και προετοιμασμένοι, επιστρατεύοντας την επινοητικότητα και τη θέλησή μας. Η αδιαφορία και η απομόνωση είναι και σε αυτό το ζήτημα συνέργεια και συνενοχή.
