«Ο άνθρωπος είναι δειλός και απολογητικός·δεν στέκεται πια όρθιος·δεν τολμά να πει «σκέφτομαι» ή «υπάρχω», αλλά παραθέτει τα λόγια κάποιου αγίου ή σοφού. Νιώθει ντροπή μπροστά στο χορταράκι ή στο τριαντάφυλλο που ανθίζει. Αυτά τα τριαντάφυλλα κάτω από το παράθυρό μου δεν αναφέρονται σε παλαιότερα ή σε καλύτερα τριαντάφυλλα·είναι αυτό που είναι·υπάρχουν μαζί με τον Θεό στο «σήμερα».
Γι’ αυτά δεν υφίσταται χρόνος. Υπάρχει απλώς το τριαντάφυλλο· είναι τέλειο σε κάθε στιγμή της ύπαρξής του. Προτού καν ξεπροβάλει το μπουμπούκι, όλη του η ζωή είναι ήδη ενεργή·στο ανθισμένο λουλούδι δεν υπάρχει τίποτα παραπάνω·στη γυμνή ρίζα δεν υπάρχει τίποτα λιγότερο. Η φύση του είναι ικανοποιημένη και το ίδιο ικανοποιεί τη φύση, σε κάθε στιγμή εξίσου. Ο άνθρωπος, όμως, αναβάλλει ή αναπολεί·δεν ζει στο παρόν, αλλά με το βλέμμα στραμμένο πίσω θρηνεί για το παρελθόν ή, αδιαφορώντας για τα πλούτη που τον περιβάλλουν, στέκεται στις μύτες των ποδιών του προσπαθώντας να προδεί το μέλλον. Δεν μπορεί να είναι ευτυχισμένος και δυνατός αν δεν ζήσει κι αυτός σε αρμονία με τη φύση, στο παρόν, πέρα από τον χρόνο». Το είπε όμως και ο Καζαντζίδης
Απόσπασμα από το δοκίμιο “Εσωτερική Εμπιστοσύνη” του σπουδαίου Αμερικανού φιλόσοφου του Υπερβατισμού, Ralph Waldo Emerson, γραμμένο το 1841, μόλις 67 χρόνια μετά την ίδρυση των ΗΠΑ. Θα μπορούσε να είχε τίτλο: «Άνθρωπε, γίνε τριαντάφυλλο και ζήσε σαν αυτό»
