Φθάνοντας στο τέλος η όμορφη προσκυνηματική μας εξόρμηση, θεώρησα ότι θα ήταν ότι καλύτερο να έχει ως επίλογο την ευχή να επαναληφθεί και να ακουστεί μια προσευχή που γεννήθηκε μαζεύοντας ψήγματα σοφίας και πίστεως πνευματικών μορφών της εκκλησίας μας που απομονωμένοι από τα κοσμικά, μέσα στη φύση, το σιωπηλό ευαγγέλιο του Θεού, συνέταξαν ικεσίες, ώστε ανακαλύπτωντάς τες, να βοηθούνται οι πιστοί στην προσευχή τους.
Μας ειδοποιούν λοιπόν ότι η προσευχή δεν είναι κρυψώνας του πνεύματος, αλλά αποκάλυψη της θεραπείας. Στο Θεό δεν πηγαίνω να πω πόσο υπέροχος είμαι, αλλά πόσο κομμάτια και συντρίμμια νοιώθω. Δεν ζητώ την δικαίωσή μου, αλλά τη θεραπεία μου. Δεν κρύβομαι, αλλά φανερώνομαι. Δεν θωρακίζομαι αλλά απογυμνώνομαι. Το τραύμα θέλει φως και όχι κρυψώνες ή άρνηση. Όσο εσύ θα απογυμνώνεσαι, θα σε ντύνει η χάρη του Θεού.
Στόλισε λοιπόν την ψυχή σου με τα καλύτερα στολίδια: Πίστη, αγάπη, υπομονή και προσευχήσου:
-Βοήθησέ μες Κύριες την ώρα του πάθους, γιατί σκοτίζεται ο νους μου.
-Την ώρα του πειρασμού, γιατί παραλύει η θέλησή μου.
-Την ώρα του πόνου, γιατί κατακαίονται τα σωθικά μου.
-Την ώρα του ενθουσιασμού, γιατί δεν ελέγχω τις απόψεις μου.
-Την ώρα της απελπισίας γιατί νομίζω ότι χάνεται το παν.
-Την ώρα του θυμού, γιατί δεν ξέρω τι κάνω.
-Την ώρα της αδυναμίας, γιατί μπορώ να πωληθώ στο διάβολο.
-Την ώρα του φόβου, γιατί τα έχω χαμένα.
-Την ώρα της χαράς, γιατί μπορώ να μην αντέξω στο βάρος της.
-Την ώρα της αγάπης για να είναι γνήσια.
-Γίνε κύριε φωτισμός μου και αντιλήπτωρ μου στις μεγάλες και μοναδικές ώρες της ζωής μου.
Να θυμάστε πάντα ότι ο Θεός ακούει τις προσευχές μας και όποιος ανησυχεί για τη σωτηρία του, έχει μία σωτήρια ανησυχία.
Αγάπα τον άνθρωπο, όχι γιατί αξίζει ο άνθρωπος, αξίζει γιατί τον αγαπά ο Θεός και τον αγκαλιάζει με τα ελέη του.
