Τώρα που αντί να επιλαμβάνονται και να προΐστανται των δασικών πυρκαγιών, οι δασοφύλακες, οι δασολόγοι, οι δασοπυροσβέστες (οι επαγγελματίες δηλαδή που απασχολούνταν για χρόνια με τα δάση). Τώρα που κουμάντο κάνουν αξιωματικοί, επιτελικοί αρχηγοί και γενικοί συντονιστές με εμπειρία πυρκαγιών μόνο αστικού ιστού.
Και μένουν απ’ έξω αυτοί που γνώριζαν κάθε μονοπάτι και κάθε ιδιομορφία του δάσους.
Αυτοί που γνώριζαν τους υλοτόμους, τους ρητινοσυλλέκτες, τους αγρότες, τους κτηνοτρόφους, γνώριζαν προσωπικά τους εποχικούς δασοπυροσβέστες που εκπαίδευαν, διαπίστωναν σχεδόν άμεσα την όποια αλλαγή στην περιοχή, είτε γινόταν με φυσικό τρόπο, είτε δόλια.
Αυτοί που ζούσαν στα δάση και τις παρυφές του και οι πρώτοι που ρίχνονταν στη μάχη.
Αυτοί που μπαιναν με ‘κείνα τα παλιά πυροσβεστικά οχήματα Steyr μέσα στο δάσος, χωρίς 112 και εκκενώσεις προκειμένου να ανακόψουν το πύρινο μέτωπο και δεν το περίμεναν στην εθνική οδό ή στην ασφάλεια του επαρχιακού δρόμου.
Αυτοί που ερμήνευαν γοργά και ορθά μια ανεξέλεγκτη δασική φωτιά και που την πάει ο άνεμος.
Και που οι συνεχιστές τους (αστυνομικοί και πυροσβεστικοί επιτελάρχες) σαν φέραν την ευθύνη της απώλειας ελέγχου του συντονισμού και με ανθρώπινα θύματα και τεράστιες εκτάσεις καμένες, επιβραβεύτηκαν από τις κομματικές κυβερνήσεις με οφίτσια βαθμολογικά.
Αυτοί που πλέον έπαψαν ενώ σε άλλες χώρες με δασικό πλούτο, η δασοπυρόσβεση αποτελεί ξεχωριστή υπηρεσία από την Πυροσβεστική.
Και ξέμεινε μια μερίδα έμπειρου στελεχιακού δυναμικού, παροπλίστηκε ουσιαστικά στο να καταγράφει πλέον τις παρανομίες στα δάση και να συντάσσει μελέτες μέχρι όλοι να συνταξιοδοτηθούν.
Κλείσαμε και την ΕΑΒ που συντηρούσε μερικώς το σύστημα ανταλλακτικών των πυροσβεστικών αεροπλάνων και θρηνούμε κάθε τόσο “κροκοδειλιως”, παλληκάρια αθώα.
Και έτσι σήμερα “τα όμορφα δάση, όμορφα καίγονται” (και βέβαια δεν φταίνε οι πυροσβέστες που είναι ήρωες) επειδή κάποιοι -όπως περιφερειαρχες, δήμαρχοι και άλλοι ταγοι – βουρλα-, θαρρούν πως η δασοπυρόσβεση είναι άσκηση στο χάρτη και όχι μάχη στο πεδίο.
Το στοίχημά μας είναι πώς θα μπορούμε να τις περιορίσουμε όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, έτσι ώστε οι ζημιές που θα υποστούμε να είναι όσο το δυνατόν μικρότερες”.
Και καθώς στις 5.506 συμβάσεις δασοπυροσβεστών δεν ανανεώνεται καμία… και η χώρα εξακολουθεί να καίγεται, διαβάστε για κάποιον από αυτούς που το σύστημα πολέμησε ως το τέλος και τελικά κατάφερε να θέσει στο περιθώριο. Τον Γιώργο Ντούρο.
«Κάποτε έζησε ένας άνθρωπος, όχι πολύ παλιά, πέθανε το 2008 στα 60 του.
Ήταν ο άνθρωπος που κατάφερε για σχεδόν δύο δεκαετίες να σώσει την Πάρνηθα όταν εκείνα τα χρόνια Πεντέλη και Υμηττός καίγονταν κάθε καλοκαίρι.
Ο Γιώργος Ντούρος ήταν ίσως ο πιο γνωστός –κι αναμφίβολα ο πιο αγαπητός- δασικός σε όσους έχουν ασχοληθεί με το φυσικό περιβάλλον.
Για περισσότερα από δέκα χρόνια δασάρχης Πάρνηθας και δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα.
