Σαν σήμερα, της γιορτής του Αγίου Ιερομάρτυρος Ευτυχούς, η σκέψη και η καρδιά μας πλημμυρίζουν από βαθιά συγκίνηση και ευγνωμοσύνη για τον αοίδιμο πρωτοπρεσβύτερο π. Ευτύχιο Παπαδερό.
Ο μακαριστός γέροντας υπήρξε ο κτίτορας και η ψυχή του Ιερού Ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου Σαράντα Εκκλησιών της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης. Φέροντας μάλιστα τη χειροτονία από τα χέρια του αοιδίμου Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κυρού Παντελεήμονος του Παπαγεωργίου.
Ο π. Ευτύχιος βάδισε στα ίχνη των μεγάλων παραδοσιακών ιερέων, ήταν ένας γνήσιος, παραδοσιακός παπάς. Η παρουσία του εξέπεμπε το δέος της παλιάς, αυθεντικής ιερωσύνης.
Στα νεανικά μας χρόνια, όταν ήμασταν φοιτητές εκεί στην οδό Αδριανουπόλεως 17, έγινε για εμάς μια ζεστή πνευματική ομπρέλα.
Πολλές φορές γινόταν αυστηρός μαζί μας. Αυτή η αυστηρότητα πήγαζε αποκλειστικά από καθαρή, πνευματική αγάπη. Ήθελε να μας προστατεύσει και να κρατήσει ενωμένους πάντοτε με την Εκκλησία, άλλωστε ως φοιτητές της Θεολογικής Σχολής ήθελα να κινούμαστε άψογα, συνετά με πολύ ταπείνωση, διάκριση και υπομονή.
Σε κάθε μας δυσκολία, έγινε για εμάς καταφύγιο και αληθινή προστασία. Κοντά του περάσαμε τέσσερα πανέμορφα, ξέγνοιαστα χρόνια. Μας κράτησε σφιχτά κοντά στον Χριστό και στην εκκλησιαστική ζωή.
Στον όρθρο και στον εσπερινό στην Θεία Λειτουργία τόσο στον μεγάλο ιερό ναό που εκείνος ανοικοδόμησε , όσο και στο μικρό, κατανυκτικό πρώτο εκκλησάκι του προσφυγικού συνοικισμού.
Μας στήριξε με την πύρινη προσευχή του, αλλά και έμπρακτα, με υλικά αγαθά, στα φοιτητικά μας στενάχωρα χρόνια.
Σήμερα, του αποτίουμε τον ελάχιστο φόρο τιμής. Η μορφή του, η βιβλική του παρουσία και η πατρική του φροντίδα παραμένουν ανεξίτηλα γραμμένες στην ψυχή μας.
Ας έχουμε την αγία του ευχή από το ουράνιο θυσιαστήριο όπου τώρα λειτουργεί.
