Ελεύθερη Άποψη…ΤΟ ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ ΤΟΥ ΝTΟΡΙΑΝ ΓΚΡΕΥ ΩΣ INFLUENCER ΕΓΙΝΕ ΙΝΔΑΛΜΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΚΟΣΜO

Ο εκκεντρικός συγγραφέας, ποιητής και δραματουργός Όσκαρ Γουάιλντ, (Oscar Wilde, 1854-1900), έγινε παγκοσμίως γνωστός, χάρη στο μυθιστόρημα «Το Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ», που εκδόθηκε πρώτη φορά το 1890-91 κι αποτελεί το μοναδικό πεζό έργο του Ιρλανδού λογοτέχνη.

Ο Ντόριαν Γκρέυ, είναι ένας νέος εξαιρετικού κάλλους. Τελεί υπό την «προστασία» ενός γηραιού, ευκατάστατου αλλά ανήθικου αριστοκράτη, που θαυμάζει την σπάνια ωραιότητα με την οποία είναι προικισμένος ο φιλόδοξος άνδρας. Κάποιος άλλος θαυμαστής του Ντόριαν έχει αποθανατίσει την ομορφιά του, σε ένα ρεαλιστικό πορτραίτο… Απολαμβάνοντας όσα του παρέχονται χάρη στα σωματικά του προσόντα ο Ντόριαν επιθυμεί να παραμείνει αιωνίως νέος και περικαλλής κι αυτό, το εύχεται με όλη του τη δύναμη μπροστά στο περίφημο πορτραίτο του. Ευχήθηκε οι προσωπικές φθορές του, να σημαδεύουν το πορτραίτο κι όχι το σώμα του και η κόλαση τον άκουσε. Ζήτησε αιώνια νεότητα, θεωρώντας ότι θα του εξασφάλιζε όλες τις απολαύσεις του κόσμου, η μάλλον… του υπόκοσμου… Ευχήθηκε και το Κακό του απάντησε καταφατικά…

Ξεπουλώντας σε χθόνιες δυνάμεις την ψυχή του, με αντάλλαγμα αειθαλή και αψεγάδιαστη σωματική ωραιότητα, ο Ντόριαν γίνεται αδίστακτος, έκφυλος, μοχθηρός και ανήθικος. Με την πάροδο του χρόνου, γήρας, αμαρτήματα και κάθε είδους  ψυχική του ασχήμια,  αποτυπώνονται πάνω στο πορτραίτο, που κρατά φυλαγμένο σε ένα ερμητικά κλειδωμένο δωμάτιο, μακριά από αδιάκριτα βλέμματα.

Η πλοκή του γοτθικού αυτού μυθιστορήματος, με τα έντονα «φαουστικά» στοιχεία, δεν μπορεί να γραφτεί στη σελίδα αυτή με λεπτομέρεια, άλλωστε έχει μεταφερθεί σε θέατρο, κινηματογράφο και ανατυπωθεί χιλιάδες φορές.

Συνοπτικά αναφέροντας, η ζωή του εγωιστή κι ωραιοπαθή Ντόριαν κύλησε, με κάθε είδους αμαρτία, ακόλαστα πάθη, άστατη ζωή, κραιπάλη, τέλος φθάνοντας στο έγκλημα. Χάρη στη συμφωνία με το Κακό όμως, δεν γερνά ούτε μία ημέρα σε διάστημα δεκαοκτώ ετών, ενώ κατορθώνει να ξεφεύγει από το νόμο και τη δικαιοσύνη των ανθρώπων. Το περίφημο πορτραίτο του όμως, παίρνει βαθμιαία, μια αποκρουστική, σατανική, απεχθέστατη όψη.

Όταν αντικρίζει την αλλόκοσμη ασχήμια του πορτραίτου του, ο Ντόριαν αποφασίζει να μετανοήσει, αλλά είναι πλέον αργά. Σε μια κρίση πανικού και φόβου, μπήγει το μαχαίρι του στο κολασμένο πορτραίτο… Οι υπηρέτες του σπιτιού του, ακούν τις κραυγές του και σπεύδουν παραβιάζοντας τη πόρτα του μυστικού δωματίου, για να βρουν εν τέλει, το παραμορφωμένο, γερασμένο και απεχθές πτώμα του Ντόριαν μαχαιρωμένο στην καρδιά, ενώ δίπλα του, στο πορτραίτο απεικονίζεται ξανά, η αρχική ωραία νεανική μορφή του νεκρού… Ο Ντόριαν Γρέυ, πεθαίνει μόνος κι έρημος, όταν ο αντικατοπτρισμός της μαύρης ψυχής του, τον σκοτώνει επί τόπου.

Ο Oscar Wilde, μέσα από τα δικά του πάθη, με το μοναδικό ταλέντο κι ευαισθησία του, περιέγραψε προφητικά, τον άνθρωπο της τρίτης χιλιετίας.

Την κενότητα, αμορφωσιά, επιφανειακή ελαφρότητα, τον αδίστακτο υλισμό και ματαιοδοξία, που έχει κυριεύσει μικρούς και μεγάλους. Τη θεοποίηση του σώματος από τη φυλακή της ψυχής. Την ανερμάτιστη τεχνολογική άνοδο, που δε συμβαδίζει με ηθική ανέλιξη και φιλοσοφία ποιότητας ζωής. Το θρίαμβο της κενότητας μιας τερατώδους ματαιοδοξίας, που προβάλλοντας πρότυπα μασκοφόρων ανθρωποειδών κλόουν, εξωθεί τις κοινωνίες σε διάλυση και παρακμή, με αντίποδα ένα τρισάθλιο πορτραίτο θανάτου και νέμεσης. Ο διπλανός σου πεινάει, τα παιδιά σου μεταναστεύουν κι εσύ κάνεις μπότοξ, υαλουρονικό και ενέσεις για το αδυνάτισμα…

Παρακμή δίχως πάτο.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ:

ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΒΛΑΧΟΜΠΑΡΟΚ, ΤΟ ΛΟΥΜΠΕΝ ΕΓΙΝΕ ΑΡΛΟΥΜΠΕΝ…

Ο πνευματικός νεοπλουτισμός και ο υλικός αδελφούλης του, είναι η ρίζα του κακού στην Ελλάδα κι ολόκληρο τον κόσμο, που απότομα, βρέθηκε σε κέντρα wellness, longevity και νεοφανών «διυλιστηρίων αίματος», από δήθεν τοξίνες, βαρέα μέταλλα» και λοιπές φαντασιοπληξίες απατεώνων, λησμονώντας την εποχή, που οικογένειες πλένονταν κάθε Σάββατο με πράσινο σαπούνι στη σκάφη (και με τη σειρά). Λησμονήθηκαν τα ταγάρια, που έκαναν διάσημη την Άνν Λόμπεργκ στο πλευρό του Γιάννη Βόγλη, στην ταινία του 1969, «Κορίτσια στον ήλιο» και έμαθαν και στο τελευταίο χωριό τη Louis Vuitton…

Είχε κι η γιαγιά σου «μαρή», τσάντα Birkin της Hermes και την κρατούσε να ταΐζει τις κότες της στην Πάνω Κατσαριδοραχούλα…

Από τότε, που βουστάσια και οι στάνες των βορείων προαστίων, έγιναν πολυτελείς βίλες, κάθε «καθωσπρεπισμός», μετέφερε την έδρα του λησμονώντας την τραγίλα και την τσίκνα από το αρνί αλά παλληκάρ, που ήταν το καλό του φαγητό, πριν γίνει θιασώτης της belle cuisine, όπου το φαγητό και οι σάλτσες του σερβίρονται με σταγονόμετρα ακριβείας, σαν ακριβοί λεκέδες, πάνω σε μεγάλα λευκά πιάτα design Vitsiatse…

Χρειάζεται αντίσταση και κριτική σκέψη. Επαγρύπνηση και διδασκαλία σε όλους, ιδιαίτερα στα μικρά παιδιά, ώστε να μαθαίνουν από νωρίς, να μην πιθηκίζουν γελοιότητες, να είναι ο εαυτός τους και να αισθάνονται υπερηφάνεια για κάθε προσωπικό τους επίτευγμα και όχι για όσα μπορούν να αγοράζουν οι γονείς τους.

Όλο αυτό το βλαχομπαρόκ αλαλούμ, μιας φτηνής νεόκοπης αριστοκρατίας της «επιφανούς επιφάνειας», μου θυμίζει τον τρόπο, που αντιμετώπισα κάποτε, τον εξάχρονο γιο μου το Λεωνίδα, που προσπαθώντας να μοιάσει σε κάποιους συμμαθητές του, ζητούσε ρούχα με κάποια φανταχτερή επωνυμία, από αυτές, που κάνουν ένα μπλουζάκι των πέντε ευρώ, να πωλείται εκατό και πλέον… Έπρεπε να δώσω ένα καλό μάθημα και στο παιδί και στους συμμαθητές του. Αλίμονο, αν αρχίζαμε πιθηκίζοντας τον κόσμο της πασαρέλας από την πρώτη δημοτικού…

Αγοράσαμε μαζί, ένα απλό λευκό φανελάκι και γράψαμε επάνω με μεγάλα γαλάζια γράμματα το όνομα του: ΛΕΩΝΙΔΑΣ. Μετά, ζωγραφίσαμε επάνω με ειδικά χρώματα, ένα καραβάκι, όπως το ήθελε εκείνος… Τη θάλασσα. Τα κύματα… Τον ήλιο… Τη σημαία στο κατάρτι και εμένα μαζί του στο κατάστρωμα…

Και ποιος είναι αυτός, που το όνομα του αξίζει περισσότερο από το δικό σου; Ρώτησα το παιδί, που πήγε σχολείο υπερήφανο για το ρούχο του κι από τότε έγινε άνθρωπος της ουσίας κι όχι του περιτυλίγματος. Είναι πολύ σημαντικό, να βλέπει κανείς πίσω από τις βιτρίνες, τις κουρτίνες, την απάτη και το ψέμα. Είναι πολύ σημαντικό να βλέπεις τον άνθρωπο σαν αυταξία και ιδανικό, όχι σαν χρήμα και μετοχές. Είναι πολύ σημαντικό να σέβεσαι και να εκτιμάς πρώτα το εαυτό σου και μετά οτιδήποτε σου πλασάρουν όσοι απλά, επιθυμούν να σε βάλουν να ανοίξεις το πορτοφόλι σου. Η βιομηχανία των επωνύμων προϊόντων, θησαυρίζει από εκείνους, που απλά επιθυμούν να μην φαίνονται φτωχοί, χάρη στα ρούχα, τα αυτοκίνητα και λοιπά είδη, που χρησιμοποιούν. Όσοι πραγματικά μεγάλωσαν άνετα, δεν έχουν ανάγκη να επιδεικνύονται ποτέ και για τίποτα.

Η βιομηχανία της ομορφιάς, θησαυρίζει χάρη σε εκείνους, που αδυνατούν να κατανοήσουν ότι ο χρόνος είναι αδυσώπητος και ο Χάρος μετρά τα χρόνια με κάθε λεπτομέρεια, ενώ έρχεται ανά πάσα στιγμή απρόσκλητος.

Η νεότευκτη βιομηχανία του wellness και της μακροβιότητας θησαυρίζει χάρη σε αδίστακτους, που πλασάρουν ως επί το πλείστο άχρηστες ακόμα κι επικίνδυνες υπηρεσίες, σε αφελείς, που δεν εμπιστεύονται τίμιους ανθρώπους, χωρίς επίχρυσο περιτύλιγμα και γλώσσα βουτηγμένη σε ψέματα…

Μαρία Μπουκουβάλα

Ιατρός