Αν κοιτάξουμε το χάρτη της Ελλάδας θα δούμε θάλασσα και κάπου στεριά. Η ακτογραμμή μας, τα νησιά και οι βραχονησίδες μας συνιστούν ένα κατεξοχήν θαλάσσιο κράτος.
Η ναυτική μας παράδοση χάνεται στα βάθη των αιώνων. Είναι αυτή η παράδοση που σχηματοποιησε εναργως τη θέση μας στο παγκόσμιο γίγνεσθαι, είναι η παράδοση που ισχυροποίησε και επέκτεινε τη Χώρα, είναι η παράδοση που διαμόρφωσε την επιχειρηματική μας σκέψη και λειτουργία, είναι η παράδοση που δημιούργησε εξωστρέφεια και έφερε το νέο στη Χώρα, είναι η παράδοση που μας έδωσε ευχαρίστηση και αισιοδοξία, είναι τέλος το κύτταρο του οργανισμού μας.
Δυστυχώς τα τελευταία έτη αυτή η παράδοση δείχνει να κλονίζεται, λόγω της απροθυμίας των νέων ανθρώπων να υπηρετήσουν το βασικό κορμό αυτής της παράδοσης που είναι το Πολεμικό και Εμπορικό Ναυτικό μας. Μια σειρά από γεγονότα και πρακτικές, αλλαγές νοοτροπίας και τρόπου σκέψης, επίδρασης νέων τεχνολογιών, αλλαγής εργασιακού περιβάλλοντος σε συνδιασμό με το απαιτητικό θαλάσσιο περιβάλλον ως εργασιακού χώρου, κατέστησαν το Ναυτικό επάγγελμα μη ελκυστικό.
Αποδεχόμενοι σαν Έλληνες αλλά και σαν πολιτεία την παραπάνω διαπίστωση θα πρέπει να εκκινήσει μια προσπάθεια αναστροφής αυτής της κατάστασης. Μια ολιστική προσέγγιση που θα έχει σαν αφετηρία τα σχολεία κυρίως, αλλά και το διασυνδεδεμένο ακροατήριο, μέσω σύγχρονων τρόπων επηρεασμού, θα πρέπει να λάβει χώρα.
Η Χώρα μας δεν μπορεί να είναι κάτι άλλο εκτός από Ναυτική Χώρα. Η ανάπτυξη μας δεν μπορεί να είναι κάτι άλλο εκτός από “μπλε” ανάπτυξη, το dna μας δεν μπορεί να μην έχει ως κύριο συστατικό του την αρμυρα.
Η συνεργασία, πολιτείας, ναυτιλιακής κοινότητας, εκπαιδευτικής κοινότητας και φυσικά του Πολεμικού Ναυτικού με την ίδρυση ενός οργανισμού που θα αναλάβει αυτό το εγχείρημα, θα πρέπει να θεωρείται ως εκ των ων ουκ άνευ.
Δεν δικαιούμαστε σαν Έθνος να απωλεσουμε το Ναυτικό χαρακτήρα μας, κάτι τέτοιο θα ήταν οδυνηρό για το μέλλον της Ελλάδας.
Ο χρόνος ήδη μετρά αντίστροφα, καλύτερα το προνοειν παρά το θεραπεύειν.
