Αφιέρωμα.. Στον μεγάλο Πειραιώτη Ποιητή Αντώνη Ζαρίφη

Πολύ μεγάλος ποιητής ο Αντώνης Ζαρίφης, που έφυγε πρόσφατα από κοντά μας. Πολυβραβευμένος, με ήθος, με γλώσσα γεμάτη νοήματα, που δεν χάϊδευαν κανένα.

Ήταν από τη μεγάλη φουρνιά των ποιητών και των ανθρώπων του πνεύματος, που στόλιζαν τον Πειραιά, όπως ο Γιάννης Χατζημανωλάκης, ο Γιάννης Οικονομίδης, ο Κώστας Θεοφάνους, ο Ζήσης Βαφειάδης, ο Λευτέρης Μαρματσούρης, ο Νίκος Κωστάρας, η Μαντώ και η Έλενα Κατσουλού, ο Σπύρος Κουσουρής, ο Σταύρος Λαγκαδιανός κ.α.

Κάθε μέρα γινόμαστε και φτωχότεροι πνευματικά, γι’ αυτό και πρέπει να τιμούμε τους άξιους που έφυγαν.

Λίγα ποιήματα του μεγάλου μας Αντώνη Ζαρίφη, που εκτιμούσαμε ιδιαίτερα, ήταν φίλος καλός και εκλεκτός συνεργάτης μας…

Η επανάσταση

Κατά τα τέλη Ιουνίου

-εν μέσω καύσωνος-

εξερράγη επανάσταση

οι λέξεις οργάνωσαν

τη συνωμοσία κι έτσι

οι συνοδοιπόροι έχασαν

την ευκαιρία να οικειοποιηθούν

την αυθεντία των νοημάτων

οι ήχοι που διέφυγαν

στον ορίζοντα

δεν μας έπεισαν

για το πόσο «ακατανόητη»

είναι η αγάπη.

Αντώνης Ζαρίφης

Από την ποιητική συλλογή

«Γεγονότα Ερήμην μας»

Η πόλη μου – η ψυχή μου

Την πόλη μου την έχουν

σφραγίσει τ’ αστέρια

μια φωτιά η πόλη μου

κυκλωμένη

από ερωτευμένους κεραμιδόγατους.

Δεν τους έχω φωτογραφίσει

περιμένω αύριο τ’ αδέλφι μου

να μου φέρουν τους γιαλούς της

στις χούφτες τους

σαν αγιασμό για τις μνήμες της…

Στην πόλη μου

φιλοξενούνται κάτι ήχοι

σημαντικοί, «επουράνιοι» ίσως

και κάτι χρυσοκέντητες εικόνες

μ’ αγίους καμαρωτούς

προστάτες

για μωρομάνες ελπίδες.

Η πόλη μου…

Η πόλη μου – η ψυχή μου.

Αντώνης Ζαρίφης

Από την ποιητική συλλογή

«Γεγονότα ερήμην μας»

Οι πέτρες

Οι πέτρες μοιάζουν με λέξεις,

αγαπάω τις πέτρες

-αν μπορούσα

θα ‘’χτιζα ένα πέτρινο στίχο

για ν’ αλαφρώσουν οι ευαίσθητες αρτηρίες μου

από τη μελαγχολική σιωπή των αγαλμάτων.

Τρίτη 2 Νοεμβρίου

-Ακίνδυνου Ελπιδοφόρου,

Ανεμπόδιστου μάρτυρος

Άρχισε να βρέχει…

Σε λίγο οι πέτρες μου θα γυαλίζουν.

Αντώνης Ζαρίφης

Από την ποιητική συλλογή

«Γεγονότα Ερήμην μας»

Όνομα

Δεν έχω όνομα

νομίζω ότι είμαι ένα πλήθος

που αναμένει καρτερικά

την προφητεία

για «καιρούς αναψυχής».

Μάλλον έχασα τ’ όνομά μου

όταν προσπάθησα

να υμνήσω τον άρτο

και να προσφέρω ένα

φερέγγυο λόγο

για τον χρόνο.

Είναι ανώδυνο –βλέπετε-

ένας ανώνυμος όχλος να νέμεται

τους ελάχιστους στίχους μου

παρά δύο βέβηλα χέρια

να «θωπεύουν» με ακόρεστη βουλιμία

το προσκεφάλι μου.

Αντώνης Ζαρίφης

Από την ποιητική συλλογή

«Γεγονότα Ερήμην μας»

Ρήξεις συνδέσμων

Ήταν επώδυνα τα διαλείμματα

της αναπόλησης.

Όταν νύχτωνε ανάμεσα

σ’ αγαπημένες γραμματοσειρές

και σημεία στίξης

αριθμούσα την νεότητά μου.

Είχε νεκρωθεί η αίσθησή μου για φυγή

και στις απέραντα λευκές

επιφάνειες, φυλάκισα τις ιδέες,

την κίνηση των ήχων, τις ζωγραφιές

και τις ολισθηρές διαδρομές.

Ακινητοποιήθηκαν οι χειραψίες

τα βλέμματα και τα σώματα,

πάγωσε το θλιμμένο χαμόγελο της μπαλαρίνας

και δακρυσμένος ο γελωτοποιός

θώπευε χωρίς σπουδή

τις αιματηρές «ρήξεις συνδέσμων»

Αντώνης Ζαρίφης

Από την ποιητική συλλογή

Σήμα

Σήμα κινδύνου

εκπέμπουν τα κύματα

γιατί αιωρείται η ηλικία μου

στο πλάτος του χρόνου.

Αγρυπνούν οι φλόγες

στα μάτια σου.

Αγρυπνούν οι άγγελοι

στα ίχνη της σκιάς σου

χαίρεται ο ήλιος στην αγκαλιά

της γειτονιάς σου,

μια αυλή καλοδέχεται

τον μετανάστη

ανάβουν τα λευκά κεριά

όταν το σώμα σου θέλει να μιλήσει.

Κλείσε τα μάτια σου

μην δεις τον ερχομό μου

ν’ ακούς μόνο μουσικές

απ’ τους τόπους του μέλλοντός μας.

Αντώνης Ζαρίφης

Το βαγόνι

Ένα βαγόνι βραδυπορούντες επιβάτες

απόψε το φεγγάρι.

Ένα ασημένιο δάκρυ στα μάτια

της μικρής μου θυγατέρας.

Ένας ρυθμός άτολμος,

σαν και ’κείνους που αποκαθηλώνουν

σκόρπιες εικόνες από όνειρα.

Έχω μια στέρνα γεμάτη λέξεις

-τις λέξεις της σιωπής μου.

Έχω ένα ξεροπήγαδο γεμάτο

από τα «υποπροϊόντα» της φαντασίας μου.

γι’ αυτό θα παραμείνω στην κλίνη μου

παρακοιμώμενος με την ψευδαίσθηση της φυγής μου

γι’ αυτό θα εξαργυρώσω τα υπάρχοντά μου

με μια θέα στη θάλασσα…

Με πνίγει, βλέπεις, η μιζέρια

των καθημερινών μου «συναλλαγών».

Αντώνης Ζαρίφης

Από την ποιητική συλλογή

«Γεγονότα Ερήμην μας»

Το δείπνο

Και σου μίλαγα για τα μέταλλα

γιατί σ’ ένα πολυτελέστατο δείπνο

κρύβεις κανείς επιμελώς

το αιχμηρό κομμάτι

των αισθημάτων του.

Είναι αλήθεια – στους καιρούς μας –

οι ποιητές πολλοί

η ποίηση ολίγη!

Αντώνης Ζαρίφης

Από την ποιητική συλλογή

«Γεγονότα ερήμην μας»

Χαρταετοί

Εγώ το ξέρω

πως οι φωτιές ανάβουν

όταν ηχούν τα χάλκινα

γι’ αυτό τα μάτια σου

γίνονται κόκκινοι χαρταετοί

και λικνίζονται

στις άκρες των κεραμοσκεπών

σαν τις παραμυθένιες νεράιδες.

Όταν ηχούν τα χάλκινα

μια μελωδία υφαίνεται

σμίγουν οι άνθρωποι το βίος τους και αχνίζουν τα δάκρυα

της λαβωμένης αθωότητας.

Αντώνης Α. Ζαρίφης

Από την ποιητική συλλογή

«Γεγονότα Ερήμην μας»

Ψωμί και αίσθημα

Ψωμί με ζάχαρη

κι ένα τόπι πάνινο στον ουρανό

να διαγράφει πορεία

των οριζόντιων και κάθετων γραμμών

που διαιρούν τη ζωή μας.

Ψωμί και αίσθημα

για να μετράμε αχόρταγα

τα χρώματα του αναγνωστικού μας

που φώτισαν με έκπληξη

το παιδικό μας σύμπαν.

Χαρτί και μολύβι

για να καταγράψουμε

πόσες φορές σφυρίζει ένας συρμός

κατάφορτος οράματα.

Πόσες φορές διαμελίζουμε το κορμί μας

όταν αποστατούν από ακεφιά

τα όρνεα ου ουρανού.

Πόσες φορές φυλακίζουμε τις σιωπές μας

σ’ επίμονα ολόλευκες σελίδες.

Από την ποιητική συλλογή

«Γεγονότα Ερήμην μας»