Εκδήλωση, στο πλαίσιο της σειράς «Πνευματικοί διάλογοι», του προγράμματος «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…» του Ιερού Ναού Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 21 Οκτωβρίου στο Πνευματικό Κέντρο του Ναού.
Η συζήτηση είχε ως θέμα «Κλήση και κλίση» και συμμετείχαν ο Αρχιμανδρίτηςπ. Δανιήλ Ψωΐνος, Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Ζωοδόχου Πηγής Παλ. Κοκκινιάς της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς και ο Πρωτοπρεσβύτεροςπ. Ελισσαίος Κυνούσης, Θεολόγος, Φιλόλογος.
Κεντρικό θέμα της συζήτησης ήταν η έννοια της θείας κλήσης, ιδιαίτερα σε σχέση με την ιεροσύνη, αλλά και η προσωπική εμπειρία των ανθρώπων που αποφασίζουν να αφιερώσουν τη ζωή τους στη διακονία της Εκκλησίας. Παράλληλα, αναλύθηκαν οι ευθύνες, οι δυσκολίες, οι πειρασμοί και οι πνευματικές εμπειρίες που συνοδεύουν την ιερατική ζωή.
Στην αρχή της συζήτησης έγινε η διάκριση ανάμεσα στην προσωπική κλίση του ανθρώπου και στη θεία κλήση. Η κλίση παρουσιάζεται ως η εσωτερική επιθυμία, η έφεση ή η φυσική τάση ενός ανθρώπου προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Η τάση αυτή συνδέεται με τα χαρίσματα που λαμβάνει κάθε άνθρωπος από το Άγιο Πνεύμα μέσω του βαπτίσματος και του χρίσματος. Τα χαρίσματα αυτά μπορούν να εκφραστούν με διαφορετικούς τρόπους, ανάλογα με την προσωπικότητα και τις δυνατότητες του καθενός.
Αντίθετα, η κλήση συνδέεται με την πρόσκληση του Θεού και της Εκκλησίας προς τον άνθρωπο, ώστε να αξιοποιήσει τα χαρίσματά του για τη διακονία των άλλων. Η προσωπική επιθυμία και η θεία πρόσκληση μπορούν να συναντηθούν, οδηγώντας τον άνθρωπο σε μια συγκεκριμένη αποστολή μέσα στο εκκλησιαστικό σώμα.
Οι δύο κληρικοί τόνισαν ότι η πορεία προς την ιεροσύνη δεν είναι ίδια για όλους. Ορισμένοι αισθάνονται αυτή την επιθυμία από την παιδική τους ηλικία, μέσα από τη συμμετοχή τους στην εκκλησιαστική ζωή, τα κατηχητικά και τις κατασκηνώσεις. Άλλοι ανακαλύπτουν την κλήση τους αργότερα, μέσα από προσωπικές αναζητήσεις και εσωτερικές διεργασίες.
Οι συνομιλητές αναφέρθηκαν στην κενοδοξία, τη φιλοδοξία, τη φιλαργυρία, την υπερηφάνεια και την κατάκριση. Τα πάθη αυτά μπορούν να αλλοιώσουν τα αρχικά κίνητρα ενός ανθρώπου και να θολώσουν την αίσθηση της κλήσης του. Για την αντιμετώπισή τους απαιτούνται πνευματική καθοδήγηση, εξομολόγηση, μετάνοια και καθημερινός αγώνας. Η χειροτονία δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος έχει φτάσει στην τελειότητα· αντίθετα, σηματοδοτεί την έναρξη μιας διαρκούς πορείας ευθύνης.
Ένα βασικό μήνυμα της συζήτησης ήταν ότι ο ιερέας παραμένει άνθρωπος και δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως υπεράνθρωπος. Έχει προσωπικές ανάγκες, οικογενειακές υποχρεώσεις, προβλήματα και στιγμές κόπωσης. Επομένως, χρειάζεται να διατηρεί μια ισορροπία ανάμεσα στις απαιτήσεις της ενορίας και στην προσωπική ή οικογενειακή του ζωή.
