Όταν συνέβη το απροσδόκητο, η παγκόσμια κοινότητα της εποχής, έκλινε το γόνυ στους Έλληνες, που για μια ακόμη φορά, ταυτίστηκαν με το νόημα του ηρωισμού.
Στα απόκρημνα χιονισμένα βουνά της Πίνδου, γράφτηκε μια ακόμα σελίδα, που αποδείκνυε την υπεροχή της Ελληνικής φυλής. Και οι “σύμμαχοι” μας, αναθάρρησαν, διότι έως τότε, κανένα αυτόνομο Ευρωπαϊκό κράτος, δεν είχε τολμήσει να αντισταθεί στις δυνάμεις του άξονα, Ρώμης Βερολίνου, Τόκιο.
Είχαν προηγηθεί η Ιταλική εισβολή στην Αιθιοπία το 1935, ο Ισπανικός εμφύλιος πόλεμος (1936-1939), η επίθεση της Ιαπωνίας στην Κίνα το 1937. Αμαχητί, είχαν προσαρτηθεί στη Γερμανία, η Αυστρία το 1938 και η Τσεχοσλοβακία το 1939. Στις 7 Απριλίου 1939, η Ιταλία καταλαμβάνει την Αλβανία…O κλοιός στένεψε.
Στις 23 Αυγούστου 1939, υπογράφεται η Γερμανοσοβιετική Συμφωνία περί μη επίθεσης, (γνωστή και ως Σύμφωνο Ρίμπεντροπ – Μολότοφ), όπου οι δύο χώρες συμφωνούν να μοιράσουν τις χώρες της Βαλτικής, ενώ την πρώτη Σεπτεμβρίου η μεν Γερμανία εισβάλλει στην Πολωνία εκ δυσμών, η δε Σοβιετική Ένωση εξ αριστερών, κατά τις 17 του ιδίου μηνός, καταλαμβάνοντας τη χώρα, παρά τη σθεναρή αντίσταση του γενναίου Πολωνικού λαού. Ενώ τα σοβιετικά στρατεύματα έχουν ήδη εγκατασταθεί σε Λετονία, Λιθουανία, Εσθονία, Νορβηγία και Φινλανδία προβάλλουν σθεναρή αντίσταση αλλά υποκύπτουν. Η Δανία καταλαμβάνεται αμαχητί, τον Απρίλιο του 1940. Έως τότε η αντίδραση των συμμάχων μας, είναι άτονη. Μέχρι το τέλος του Ιουνίου 1940, η Γερμανία έχει καταλάβει επίσης, Βέλγιο, Ολλανδία, Λουξεμβούργο, Γαλλία. Η Μεγάλη Βρετανία συνεχίζει μόνη πλέον τον πόλεμο,, ανεφοδιαζόμενη από τις ΗΠΑ, ενώ στον Ατλαντικό, οι εμπορικοί στόλοι καταβυθίζονται από τα γερμανικά υποβρύχια (u-boats), στη μάχη του Ατλαντικού… Τον Αύγουστο του 1940, ξεκινά η μάχη της Αγγλίας, όταν ο Χίτλερ εξαπολύει σφοδρές αεροπορικές επιδρομές βομβαρδίζοντας ανηλεώς τη χώρα…
Αυτό είναι το σκηνικό στην Ευρώπη, όταν στις 28 Οκτωβρίου του 1940, ο πρέσβης της Ιταλίας χτυπά στην πόρτα της κατοικίας του Ιωάννη Μεταξά και παίρνει σαν απάντηση ένα αδιάλλακτο ΟΧΙ… “ALORS C’ EST LA QUERRE”, του είπε ο Μεταξάς και η συζήτηση έκλεισε εκεί… Δεν έχει σημασία το πολίτευμα. Αν ο Μεταξάς ήταν δικτάτορας, βασιλέας η εκλεγμένος πρωθυπουργός, σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή, μετρά η απάντηση και αυτή ήταν ΟΧΙ. Δε δικαιώνει το πολίτευμα τις πράξεις, αλλά οι πράξεις το πολίτευμα.
Αυτός, ο πολύ συνοπτικός πρόλογός μου, αποβλέπει στην ανάδειξη του σκηνικού της Ευρώπης, όταν μόνη η Ελλάδα όρθωσε ανάστημα στις δυνάμεις του άξονα, σε χρονική στιγμή κατά την οποία, όλες οι χώρες της γηραιάς ηπείρου, είχαν υποκύψει, εκτός της Μεγάλης Βρετανίας. Το μεγαλείο της απάντησης του Ιωάννου Μεταξά, αναδείχθηκε ακριβώς διότι, όταν δεν υπήρχε ελπίδα βοηθείας, από ουδεμία συμμαχική δύναμη πλην εκείνης των Βρετανών, που ήδη δέχονταν επίθεση από αέρος και θαλάσσης, η Ελλάδα στάθηκε σαν νέες Θερμοπύλες με νέους Σπαρτιάτες. Οι νέοι της εποχής ρίχτηκαν στη μάχη τραγουδώντας έναν αθάνατο παιάνα γιγάντων, που γεννιόταν από τα βάθη των σπλάχνων, τα ιερά χώματα της πατρίδας…
Πόσο έχουν αλλάξει οι καιροί…
ΟΧΙ… τότε, αλλά σήμερα σε όλα, ΝΑΙ!
ΝΑΙ στην οκνηρία.
Ναι στο νεο- κοτζαμπασισμό…
ΝΑΙ στην οικογενειοκρατία…
ΝΑΙ στη διαφθορά, αρκεί να μασάμε κι εμείς…
ΝΑΙ στην Άλωση της χώρας εκ των έσω.
ΝΑΙ σε νέα Μνημόνια και Καινά Δαιμόνια….
ΝΑΙ, στη γενοκτονία των παιδιών μας…
ΝΑΙ στην ψευδεπίγραφη ελευθερία..
ΝΑΙ ,στον αφανισμό του τροφοδοτικού μηχανισμού της υπαίθρου…
ΝΑΙ στη ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑ, που έμμεσα αρνείται το εκλέγεσθαι στους κοινούς θνητούς και “κεντάει”, με προκαθορισμένη εκπροσώπηση. Δεν αρκεί να ψηφίζεις κάθε τόσο… Ψήφισες ΟΧΙ και βγήκε ΝΑΙ…. Μήπως ψηφίζεις και νομίζεις πως ψηφίζεις;
Τι σχέση μπορεί να έχει η κοινωνία του 1940, με εκείνη του σήμερα; Ουδεμία.
Σήμερα, κάθε ψαροκασέλα, μπορεί να επιχρυσωθεί και να παρασιτήσει παριστάνοντας τον ολόχρυσο θρόνο…
ΕΙΜΑΙ ΥΠΕΡΗΦΑΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΟΥ
Ο πάππους μου ο Αντώνης Μπουκουβάλας, άξιος απόγονος των Μπουκουβαλαίων, καπετάνευε κατά τη μάχη του Ατλαντικού, με κίνδυνο της ζωής του ανεφοδιάζοντας από τις ΗΠΑ, τα λιμάνια της Μεγάλής Βρετανίας. Πέθανε στα Δεκεμβριανά του ’44… Ο πατέρας μου πολέμησε ως Εύελπις, στη Μάχη της Κρήτης. Επέζησε, να δει τη ντροπή της Ελλάδας, που βαπτίσθηκε εμφύλιος. Αυτό το δωράκι των «συμμάχων’ μας. Ο άλλος πάππους μου, πολέμησε στην Αλβανία στο μηχανικό, όπου πήγε εθελοντής, αν και εξαιρείτο ως αγύμναστος πρόσφυγας, που ήταν. Επέζησε και μου διηγήθηκε γλαφυρότατα, τη φρίκη του πολέμου. Είμαι Ελληνίδα ως το κόκκαλο και για τούτο αγωνίζομαι με την πένα μου, να ξαναδώ την πατρίδα μου μεγάλη και υπερήφανη. Ας με πληροφορήσουν κι άλλοι για τις οικογένειές τους… Στα υφάσματα κοιτάμε την ούγια. Ισχύει και στους ανθρώπους… Μακριά από ψαροκασέλες με κοφτερές μασέλες.
