Ελληνογαλλική Σχολή Πειραιά ..Jeanne d’ Arc,ΠΕΙΡΑΙΩΤΕΣ ΠΟΙΗΤΕΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΘΗΤΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΟΓΑΛΛΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΠΕΙΡΑΙΑ

Την Τετάρτη 21 Οκτωβρίου 2026, μαθητές και μαθήτριες της Ελληνογαλλικής Σχολής Jeanne d’ Arc, υπό την καθοδήγηση και εμψύχωση του φιλολόγου κ. Γιάννη Ευθυμιάδη, στη Σκηνή Ωμέγα του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά και στο πλαίσιο του Φεστιβάλ «ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ», διάβασαν και σχολίασαν ποιήματα Πειραιωτών ποιητών, δίνοντας τη δική τους φωνή και ματιά στους στίχους.

Όπως χαρακτηριστικά υπογράμμισε ο κ. Ευθυμιάδης στο προλογικό του σημείωμα, «το ίδιο το ποίημα είναι ένα ντοκουμέντο, ένα ίχνος της λειτουργίας του ποιητή, του τρόπου με τον οποίο κοιτάζει τον κόσμο, τον αισθάνεται, τον κατανοεί και, τελικά, τον μεταμορφώνει σε λόγο. Μέσα στους στίχους του διασώζεται όχι μόνο μια εποχή, αλλά και ένας ιδιαίτερος τρόπος να βλέπει κανείς τη ζωή. Κάθε φορά όμως που ένα ποίημα συναντά έναν καινούργιο αναγνώστη, αρχίζει μια άλλη ζωή».

Η προσέγγιση των ποιημάτων των Πειραιωτών ποιητών από τους μαθητές της Ελληνογαλλικής Σχολής Πειραιά έγινε ένα ντοκουμέντο της ζωντανής παρουσίας της ποίησης και της δυνατότητάς της να εξακολουθεί να συνομιλεί με τους νέους ανθρώπους. Οι μαθητές συνάντησαν ποιήματα που γεννήθηκαν σε έναν συγκεκριμένο τόπο και χρόνο. Αναζήτησαν το περιβάλλον που τα γέννησε, αφουγκράστηκαν την πόλη, τις εικόνες, τις φωνές και τις μνήμες που υπάρχουν πίσω από τους στίχους. Και ύστερα επιχείρησαν να τα φέρουν μέσα στον δικό τους κόσμο στον δικό τους χρόνο, στον δικό τους χώρο, στις δικές τους αγωνίες, στις δικές τους επιθυμίες και στα δικά τους ερωτήματα.

Κάπου εκεί, ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, άρχισε ένας διάλογος. Ένας διάλογος ανάμεσα σε ανθρώπους που δεν έζησαν την ίδια εποχή, αλλά μπορούν να συναντηθούν μέσα από την ποίηση. Ανάμεσα στην πόλη που υπήρξε και στην πόλη που υπάρχει. Ανάμεσα στη μνήμη και στο παρόν. Ανάμεσα στη ζωή και στην ποίηση. Γιατί η ποίηση δεν τελειώνει όταν γράφεται. Συνεχίζει να υπάρχει κάθε φορά που κάποιος την ξαναδιαβάζει, την ξανασκέφτεται, την κάνει δική του. Και ίσως αυτή να είναι η πιο ουσιαστική απόδειξη πως ένα ποίημα παραμένει ζωντανό: όταν ένας νέος άνθρωπος, πολλά χρόνια μετά, βρίσκει μέσα στους στίχους κάποιου άλλου κάτι που μιλάει ακόμη στη δική του ζωή.

Συγχαρητήρια στους μαθητές και τις μαθήτριες, που με ευαισθησία μοιράστηκαν με το κοινό όσα τους ενέπνευσαν τα ποιήματα, και στον φιλόλογο της Σχολής, κ. Ευθυμιάδη, που επιμελήθηκε αυτή τη μοναδική βραδιά, ενέπνευσε, προετοίμασε και συνόδευσε τα παιδιά!