Θεοφάνους Κώστας

Στο πάρκο

Ήταν ένα πάρκο νεφοστολισμένο

με τα γέρικά ου πεύκα φορτωμένα

χειμωνιάτικη άχνα και νεροσυρμές.

Απ’ τα χώματά του κι από τα χαλίκια

αναυρίζανε λεπτά ρυάκια μεταξένια.

Στις κορφές των δένδρων λικνιζόταν γκρίζα,

βαριά – βαριά σύννεφα του δειλινού.

Από τις πράσινες βελόνες έσταζε η βροχή,

απ’ την υγρή παλάμη του απόβραδου

έπεφτε η βροχή,

ψηλά απ’ τα παγωμένα φώτα

στάλαζε η βροχή

-νήματα διαλυμένα, μελαγχολικά.

Μέσα από το νοτισμένο πάρκο

πέρασαν αγέρινες δύο φιγούρες:

Εκείνη με αδαμάντινο διάδημα,

Εκείνος με μέτωπο παράξενα χαρούμενο.

(Οι βροχοστάλες λαμπίριζαν στα μαλλιά τους).

Περάσανε βαδίζοντας σιγά – σιγά

και φύγανε, οράματα αλλόκοσμα.

Ποιος να τους πήρε;

Τους πήρε σε νερένιους κόσμους η βροχή,

τους πήρανε τα πεύκα στην αγκάλη τους,

τους πήρανε στο λίκνο τους

οι βρόχινες νεροσυρμές

-τους πήρες ο έρωτας στα δώματά του.

Κώστας Θεοφάνους

Από την ποιητική συλλογή

«Έτος πρώτο»