Τσακίρογλου Βασίλης

Εσύ.

Για σένα μιλώ που με έμαθες πια.

Φυτρώνεις στα μάτια μου

σαν απόκριση της ερημιάς μου.

Ρυγχόσπερμο

που αναρριχάσαι στο κορμί μου

και οίστρος σταλμένος από την Ήρα

για να κεντρίζεις την τρέλα μου.

Το πρόσωπό σου

που ο χρόνος μαίνεται να ραγίσει,

δίνει το σήμα συναγερμού των αισθήσεων

για να ακολουθήσουν τα χέρια μου

γραμμές ακανόνιστες.

Εσύ.

Για σένα μιλώ

που ακόμα και από λάθος μου

αν σου στήνω ικρίωμα,

με ένα παράπονο σβηστό στα χείλη,

το τσακίζεις στην κόγχη των ματιών σου

και με το δάκρυ σου χρωματίζεις το διάφανο κενό.

Βασίλης Τσακίρογλου

Από την ποιητική συλλογή

“ΤΗΣ ΟΡΓΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ”