«Ένα άδοξο στοίχημα»

Και κει που νόμιζα ότι είχαν σωθεί και τα τελευταία απομεινάρια της μνήμης, νάσου μια φωτογραφία με τον Λευκό τον Πύργο. Με μεταφέρει στους πρώτους μήνες που πήγα στην Θεσσαλονίκη.

Επειδή οι φίλοι στο χωριό τους φοιτητές τους ήθελαν “καζανόβες”, φρόντιζα να μη τους χαλάω την εικόνα του γυναικοκατακτητή. Η πρώτη κουβέντα τους, όταν βρισκόμασταν ήταν, “πώς παν οι κατακτήσεις;”.

Έπρεπε λοιπόν να έχω ιστορίες για να τους διηγούμαι…

Με τον αέρα της σίγουρης νίκης στο “σπορ” είχα αποκτήσει θρασεία αυτοπεποίθηση.

Το βραδάκι κατέβαινα στην παραλία της Θεσσαλονίκης για… αναζήτηση! Πέρναγα πρώτα από τον πάγκο του “σκοπευτηρίου” και έριχνα μερικές βολές. Ήμουν καλός στην σκοποβολή!

Μετά έκανα μια στάση στα παγκάκια του Λευκού Πύργου, όπου κάπνιζα το τσιγάρο μου, και αγνάντευα απέναντι την Περαία και την Αγία Τριάδα.

Μια μέρα το “παγκάκι μου” είχε καταληφθεί από δύο κορίτσια.

Είχαν πιάσει τις δύο άκρες. Δεν μου φάνηκε να είναι μεταξύ τους γνωστές. Ρώτησα αν μπορούσα να καθίσω και απάντησε η Χάιδω, έτσι την έλεγαν.

Όσο εμείς κουβεντιάζαμε δεν πρόσεξα ότι η άλλη κοπέλα έφυγε.

Η Χάιδω ήταν αθλήτρια δρόμου. Κάθε μέρα έτρεχε, έτσι για πλάκα, είκοσι χιλιόμετρα. Δούλευε και ως παρασκευάστρια σε ένα εργαστήριο. Παρότι φορούσε φόρμα, διέκρινα το καλλίγραμμο και καλογυμνασμένο σώμα της. Πρόσεξα και τα μαλλιά της, είχε μια κόμμωση ιδιαίτερα κοντή.

Της είπα ότι εγώ παλιά έπαιζα ποδόσφαιρο, ενώ τώρα διασκεδάζω με το σκάκι.

Α ωραία, θα έρθω να μου μάθεις, μου πρότεινε, πιθανόν με σημασία.

Επιθετική σκέφτηκα η Χάιδω!

Όμως και γω σήκωσα αμέσως το γάντι.

Ξέρεις συνηθίζω να παίζω με στοίχημα, αντιπρότεινα.

Συμφωνήσαμε τελικά να παίξουμε τάβλι, που ήξερε καλά.

Αν έχανα θα της μάθαινα “ζατρίκιο, σκάκι”.

Αν έχανε εκείνη, θα ερχόταν στο δωμάτιό μου, “και ό,τι ήθελε προκύψει”, δική της η έκφραση.

Είμαι καλός και στο τάβλι!

Εσείς καλά υπολογίσατε, πήγαμε για την… συνέχεια του στοιχήματος!

Εγώ δεν υπολόγισα καλά!

Πού να φανταστώ τόση παγωνιά! Δεν λέω, θεϊκή η ομορφιά της αθλήτριας! Πώς να αγκαλιάσεις όμως ένα άγαλμα;! Ακουμπήστε το μάγουλό σας σ’ ένα μάρμαρο και θα με καταλάβετε. Είπαμε μια τυπική καληνύχτα, και έφυγε.

Μετά από αρκετό καιρό, στην συνηθισμένη μου βόλτα, στο ίδιο παγκάκι, τα ίδια κορίτσια.

Μόνο που τώρα τις είδα αγκαλιασμένες και χαρούμενες!

Πού χώρος ανάμεσά τους για τρίτο άτομο.

Ο νόμος όμως για τα ομόφυλα ζευγάρια αργούσε πολύ ακόμη!

Νίκος Καρβουνάς

Πνευμονολόγος