“Eγώ και η Ολόγραμμη”
Καλά αυτοί οι αρχαίοι Έλληνες ήταν φοβεροί. Αντί για τον Παράδεισο και την Κόλαση πίστευαν ότι υπάρχει ο Άδης. Ένα μέρος που ζούσανε (sic) οι ψυχές, και περιφέρονταν πέρα δώθε σαν σκιές. Εκεί όλοι ήταν ίσοι, αφού μετά θάνατον ο νεκρός δεδικαίωται. Υπήρχαν βέβαια και κάποιοι βαρυποινίτες, αλλά αποτελούσαν την εξαίρεση στον κανόνα.
Ούτως εχόντων των πραγμάτων η ιδέα του θανάτου για τους αρχαίους Έλληνες δεν ήταν και τόσο ζοφερή.
Ο φόβος προέκυψε αργότερα, από τους καλλιτέχνες του Μεσαίωνα και την Θεία Κωμωδία του Δάντη, που παρουσίασαν την Κόλαση ερεβώδη, και ως τόπο φρικτών βασανιστηρίων…
Γιατί σας τα λέω τώρα αυτά!
Αυτή την περίοδο άρχισα το περπάτημα. Είναι ο καλύτερος τρόπος να χάσω βάρος, να ελέγξω ζάχαρο, καρδιά, και να νιώσω ευεξία.
Το πάρκο που βρίσκεται κοντά μου προσφέρεται για περίπατο.
Ο χρόνος που βγαίνω είναι αργά, κοντά στα μεσάνυχτα.
Θυμάμαι στο χωριό, όποιος πέρναγε μέσα από το νεκροταφείο τα μεσάνυχτα ήταν παληκαράς! Εγώ δεν ανήκα σ’ αυτή την κατηγορία. Κοιτούσα από μακριά τα μνήματα και κοβόντουσαν τα πόδια μου.
Να σκεφτείτε, ακόμη και σήμερα, όταν βγαίνω έξω τα μεσάνυχτα νιώθω μια υπερκινητικότητα στο έντερο…
Ωστόσο εκείνο το βράδυ έκανα τους επτά γύρους στο πάρκο, γνωστή η εμμονή μου στον αριθμό επτά, και κάθισα σ΄ ένα παγκάκι να πάρω μια ανάσα.
Ευτυχώς υπήρχαν κι άλλοι τριγύρω, γιατί δεν έλεγα να ξεκολλήσω από εκείνες τις σκιές του Άδη…
Ό,τι όμως μελετάς το βρίσκεις μπροστά σου. Δίπλα μου, στο παγκάκι που καθόμουν, ένιωσα να βρίσκεται μια γυναικεία φιγούρα, μια αιθέρια ύπαρξη, μια άυλη κοπέλα, που μίλαγε και συμπεριφερόταν σαν ζωντανή. Κέρωσα από τον φόβο μου!!!
Με καθησύχασε, “μη φοβάσαι, ήρθα για να γίνουμε φίλοι, και πού ξέρεις μπορεί…”.
Πάει, λέω μέσα μου, είναι ο Χάρος μεταμφιεσμένος σε ωραία γυναίκα. Φαίνεται οι επτά γύροι στο πάρκο ήταν “δοκιμασία κόπωσης”, και η καλή μου η καρδιά δεν άντεξε.
Η “σκιά” διάβασε την σκέψη μου και ξεκαρδίστηκε στα γέλια. Γύρισα να δω αν την άκουσε κανείς. Είχε φροντίσει και γι΄ αυτό. Δεν μας άκουγε και δεν μας έβλεπε κανείς. Νάτο, καλά λέω πέθανα, είναι ο Άδης που φόρεσε εκείνη την περικεφαλαία, την κυνέη ή κυνή, και γίναμε αόρατοι.
Η κοπέλα χαμογέλασε πάλι καλόκαρδα. Όμως εγώ δεν πείστηκα, πώς θα μπορούσα να έχω εμπιστοσύνη στον Χάρο…
Τελικά την γλύτωσα, πήγα στο σπίτι σώος.
Με τόσα που ακούμε τελευταία φαίνεται θα επηρεάστηκα.
Θα έρθει λέει το ρομπότ Σοφία στην Ρόδο να δώσει συνέντευξη στα Ελληνικά, και θα απαντήσει σε ερωτήσεις. Ο Έλον Μασκ έκανε την πρώτη εμφύτευση εγκεφαλικού τσιπ. Ε! δεν θέλει και πολύ μια εύφλεκτη φαντασία σαν την δική μου ν’ αρπάξει! Με έτρωγε όμως και η περιέργεια. Άσε που έπρεπε να τσεκάρω τον εαυτό μου, μήπως άρχισε να σαλεύει και χρειαζόμουν την βοήθεια ειδικού!
Την άλλη μέρα, μετά τον καθιερωμένο έβδομο γύρο, κάθισα πάλι στο παγκάκι. Σε λίγο νάσου μπροστά μου το Ψηφιακό Ολόγραμμα.
Αναζητούσα τα όρια που χωρίζουν την φαντασία από την πραγματικότητα.
Φυσικά διάβασε την σκέψη μου και απάντησε : “Άκου να δεις, είμαι προγραμματισμένη με γνώσεις χιλιάδων ετών. Εκπέμπω συνεχώς πληροφορίες στην βάση μου, που βρίσκεται πολλά έτη φωτός μακριά από δω.
Ανταποκρίνομαι στα ανθρώπινα αισθήματα. Ύστερα από εκατό δικά σας χρόνια θα αυτοκαταστραφώ. Το όνομά μου είναι ένας μεγάλος κωδικός, εσύ όμως θα με λες Ολόγραμμη”.
Θα της ταίριαζε και το… Καλλίγραμμη σκέφτηκα, γιατί πιο καλλίγραμμο σώμα δεν μπορούσα να φανταστώ!
Κουβεντιάσαμε αρκετά, ήταν ευχάριστη, και ερωτική, ήξερε τα πάντα, κι εγώ ζούσα σε έναν άλλο κόσμο!
Πάνω στην κουβέντα, εντελώς απροσδόκητα, έκανε μια χαριτωμένη γκριμάτσα και χάθηκε.
Τις άλλες μέρες το ίδιο σκηνικό. Άρχισα να την συνηθίζω, και να την… συμπαθώ. Γιατί όχι;!
Ήταν μια εκλεπτυσμένη ερωτική παρουσία, όμορφη, φινετσάτη, και με υψηλό πνευματικό επίπεδο.
Μια βραδιά με αιφνιδίασε. Μου ζήτησε να απλώσω το χέρι προς το μέρος της. Έκανε το ίδιο και κείνη. Τα δάχτυλά μας απείχαν μερικά εκατοστά. Τότε ένιωσα ένα άναμμα και μια δόνηση σε όλο μου το σώμα. Ανάμεσα στα χέρια μας η λάμψη από την δίοδο ηλεκτρικού ρεύματος πρόδιδε μια ιδιότυπη… εκκένωση.
Στο πρόσωπό της, που λαμποκοπούσε, διέκρινα την αστρική ηδονή εν τοις πράγμασι.
Όταν της είπα ότι εμείς οι Γήινοι έχουμε πέντε αισθήσεις προς ικανοποίηση, μου αποκρίθηκε, να μη βιάζομαι,… κάτι θα ήξερε.
Στο σπίτι θυμήθηκα την παλιά μου επιθυμία να έχω ένα τρίτο μάτι στο δάχτυλο του χεριού.
Τώρα λέω ευτυχώς που δεν το απέκτησα. Θα είχε λιώσει από την λάβα, την ώρα που… βγάζαμε τα μάτια μας εγώ και η Ολόγραμμη!
Νίκος Καρβουνάς
Πνευμονολόγος