“Το άρωμα του γιασεμιού”
Είχαν περάσει δυο βδομάδες μετά το Πάσχα και η Λίνα ήρθε πάλι στο χωριό. Παρών και ο Νικήτας…
Γειτονόπουλα από μικρά παιδιά, και φιλαράκια. Μέχρι τώρα αντάμωναν στο χωριό τα Καλοκαίρια και το Πάσχα. Οι δουλειές τους ήταν στην Αθήνα.
Φέτος, το βράδυ της Ανάστασης, βρέθηκαν κοντά κοντά.
Ποιος το περίμενε…, όταν έδιναν το φιλί της αγάπης, ότι θα ξεκίναγε κάτι βαθύτερο και πιο έντονο από μια φιλική σχέση που είχαν μέχρι τότε.
Η έλξη που ένιωσαν ήταν αμοιβαία. Είδαν ότι η παιδική φιλία που τους συνέδεε τόσα χρόνια μπορούσε να εξελιχθεί σε κάτι πιο εξαιρετικό.
Μετά το φιλί της αγάπης κοιτάχτηκαν με έναν αλλιώτικο τρόπο. Εκείνη άφησε έναν βαθύ αναστεναγμό, και ο Νικήτας κατάλαβε να λυγίζουν τα γόνατά του.
Τι σου επιφυλάσσει η ζωή! Χρόνια φίλοι, και έρχεται μια στιγμή, που μετατρέπει όλη την προηγούμενη φιλία σε έναν φλογερό έρωτα.
Να δεχθούμε ότι το φιλί της αγάπης, που μοιράστηκαν εκείνο το βράδυ, πυροδήτησε έναν ελλοχεύοντα έρωτα;
Ποιος ξέρει;! Μπορεί!!!
Μετά την εκκλησία πήγαν για ποτό.
Η ατμόσφαιρα έγινε πιο φορτισμένη, όπως κοιτούσαν ο ένας τον άλλον στα μάτια.
Στην νέα αυτή φάση της σχέσης τους, ανακάλυπταν όλο και περισσότερα πράγματα που τους ένωναν βαθύτερα.
Η μέχρι τώρα φιλία τους έπαιρνε τον χαρακτήρα ενός ερωτικού πυρετού.
Καθώς η νύχτα προχωρούσε και το ερωτικό στοιχείο ήταν διάχυτο στις συζητήσεις τους, ο Νικήτας πήρε σοβαρό ύφος και είπε στην Λίνα, “δε ξέρω εσύ τι σκέφτεσαι, αλλά θέλω να είσαι η σύντροφός μου, θέλω να μοιραστούμε τις χαρές, τις λύπες και τα όνειρά μας, θέλω να ζήσουμε αυτό που ξεκίνησε την στιγμή της Ανάστασης”.
Η Λίνα του χαμογέλασε γλυκά και τον χάιδεψε στο πρόσωπο, “κι εγώ το ίδιο αισθάνομαι Νικήτα, νομίζω είμαστε γεννημένοι ο ένας για τον άλλον”.
Έμειναν λίγη ώρα ακόμη, τόση όση χρειάστηκε για να ανταλλάξουν τις σκέψεις, τα όνειρα, και τις ελπίδες τους για το μέλλον.
Φεύγοντας στάθηκαν κάτω από μια κληματαριά.
Το γιασεμί από πάνω σχημάτιζε μια αψίδα, και η γλυκιά του μυρωδιά τους αγκάλιασε και τους μέθυσε…
Η κυρία Μαγδαληνή τους έβλεπε από το παράθυρό της. Ήταν μια μοναχική ηλικιωμένη γυναίκα που ήξερε πάντα τι συνέβαινε στην γειτονιά. Το φεγγάρι δεν είχε γύρει ακόμη πίσω από το βουνό, και η κυρία Μαγδαληνή τους αναγνώρισε. Ένα χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη της. Είχε δει πολλά στη ζωή της και ήξερε πότε κάτι ήταν πραγματικό και αληθινό και πότε ψεύτικο.
Έκλεισε τα παντζούρια της, με ικανοποίηση, αφήνοντάς τους να απολαύσουν τις δικές τους στιγμές.
Η νύχτα ήταν γεμάτη υποσχέσεις και το μέλλον των παιδιών λαμπρό.
Η Άνοιξη βαστούσε ακόμη, και μια αγάπη μόλις είχε αρχίσει να ανθίζει.
“Αυτά τα δυο παιδιά είναι φτιαγμένα το ένα για το άλλο”, σκέφτηκε η κυρία Μαγδαληνή, και βυθίστηκε στα δικά της ανούσια όνειρα…
Ο Νικήτας έσκυψε και φίλησε την Λίνα, μ’ ένα φιλί γεμάτο πάθος. Αυτό το φιλί, κάτω από την αψίδα του γιασεμιού, ήταν η επιβεβαίωση της αγάπης τους. Δεν μιλούσαν, η ευτυχία δεν περιγράφεται με λόγια, την νιώθεις!
Αφέθηκαν στα όνειρα και στο άρωμα του γιασεμιού.
Νίκος Καρβουνάς
Πνευμονολόγος