ΛΟΓΙΩΤΑΤΟΠΟΥΛΟΣ ΦΙΛΙΠΠΟΣ

ΖΑΚΥΝΘΕ ΓΛΥΚΙΑ ΜΟΥ ΑΓΑΠΗ

Στου Ιονίου την αγκαλιά προβάλλεις στολισμένη,

σαν νύφη μέσα στα νερά, γλυκιά κι ευλογημένη.

Στους κάμπους σου μοσχοβολούν το γιασεμί και το κρίνο,

κι εγώ στεφάνι της καρδιάς για χάρη σου τα δίνω.

Κάθε καντούνι σου κρατεί της νιότης μου το τραγούδι,

κι ανθίζει μέσα μου στην ψυχή σαν άσβηστο λουλούδι.

Όταν το δείλι απλώνεται στ’ ολόχρυσο ακρογιάλι,

ξυπνά η παλιά μου η ζωή και περπατά και πάλι.

Απ’ τα ψηλά καμπαναρία σκορπά γλυκός ο ήχος,

κι ο πόνος γίνεται χαρά, τραγούδι γένεται ο στίχος.

Μια ξεχασμένη κανταδόρικη φωνή με συνεπαίρνει,

και στ’ αγαπημένο μου νησί νοερά με ξαναφέρνει.

Φιόρο του Λεβάντε μου, πατρίδα μου μυρωμένη,

μες στην καρδιά μου κατοικείς για πάντα ριζωμένη.

Η θάλασσά σου μου μιλεί, το κύμα σου με κράζει,

κι ο ήλιος σου κάθε πρωί χρυσάφι γύρω στάζει.

Κι όταν φυσά ο ζακυνθινός αέρας στο σκοτάδι,

μου φέρνει από τον τόπο μου φιλί και χάδι.

Κι αν η ζωή με κράτησε σε τόπους μακρινούς,

ποτέ δεν ξέχασα τη γη και τους γαλάζιους ουρανούς.

Γιατί είσαι η πρώτη μου χαρά, η ρίζα κι η πνοή μου,

η μάνα που με καρτερεί, η άσβεστη φωνή μου.

Ζάκυνθε, γλυκιά μου αγάπη, όνειρο μου και πατρίδα,

εσύ θα είσαι πάντοτε η μοναχή μου ελπίδα.

ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΓΕΡ. ΛΟΓΙΩΤΑΤΟΠΟΥΛΟΣ

ΖΑΚΥΘΙΝΟΣ ΠΟΠΟΛΑΡΟΣ

Από την ποιητική συλλογή:

ΟΤΑΝ Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΨΙΘΥΡΙΖΕΙ «ΖΑΚΥΝΘΕ…»