Ο Φρέντυ, ο “Τίγρης και ο “Σαμψών”…

Είδα προχθές στην τηλεόραση μια παλιά εκπομπή του Φρέντυ Γερμανού. Παρουσίαζε τον “Τζίμη τον Τίγρη”. Έναν από τους τελευταίους “πεχλιβάνηδες”, που μιλούσε σχεδόν άπταιστη καθαρεύουσα και “είχε μείνει ανύπαντρος διότι η μητέρα του δεν ενέκρινε την νύφη που του είχαν προξενέψει”, αλλά και επειδή “η εγκράτεια από τα γυναίκας εξησφάλιζε μεγαλυτέραν δύναμιν”…

Και, αυτομάτως, θυμήθηκα τον “πεχλιβάνη” που γνώρισα εγώ, τον μακαρίτη πλέον “Σαμψών”…

“Αγαπητοί μου πατριώτες είμαι ο Σαμψών! Εργάζομαι και κρατάω τη σταθερότητα του αθλητισμού στο είδος το δικό μου, όπως πριν από μένα ήταν ο Παναής Κουταλιανός εις δύναμη και εις τέχνη και ο Τζιμ Λόντος που δόξασε τα ελληνικά χώματα.

Είμαστε ωραία πατρίδα κι εμείς οι υπαίθριοι αθλητές είμαστε μια παράδοση: τα τσιράκια του Κουταλιανού…

Όταν ένα κράτος είναι γυμνασμένο πνευματικώς και ιδιαίτερα σωματικώς, και στον πόλεμο θα φέρει κάποιο καλό αποτέλεσμα”.

Με αυτό τον πρόλογο, άρχιζε την επίδειξή του ο τελευταίος Έλληνας “Πεχλιβάνης”, ο Πόντιος Ιωάννης Κεσκελίδης, γνωστός ως “Σαμψών”.

Με το που εμφανιζόταν, γέμιζε η πλατεία, από ανθρώπους κάθε φύλου και ηλικίας. Ο “Σαμψών” δεν ήταν μάγος ή φακίρης. Δεν κατάπινε πρόκες, δεν έτρωγε φλόγες, δεν εξαφάνιζε  περιστέρια και δεν έβγαζε λαγούς από το καπέλο του.

Ο Σαμψών πρόσφερε θέαμα αληθινό. Μάτωνε, έσπαγε πέτρες με τα χέρια ή με το κεφάλι, σταματούσε μια κοφτερή ξιφολόγχη με τους “κοιλιακούς” του!

Ούτε μαγικά, ούτε αναβολικά, ούτε εικονική πραγματικότητα. Εκεί! Στο τσιμέντο της πλατείας,. εκεί, όπου μπορούσες να τον αγγίξεις, να “τσεκάρεις” την πέτρα που του έσπαζαν στο κεφάλι με την “βαριοπούλα”, να δαγκώσεις τις πρόκες που κάρφωνε στο ξύλο με την γροθιά του!

Οικογένεια Ποντίων προσφύγων, κυνηγημένη, έφτασε στην Καλαμαριά. Εκεί γεννήθηκε ο Γιάννης, το 1929. Αργότερα η φαμίλια κατέβηκε στον Πειραιά και έπεσε με τα μούτρα στην δουλειά.

Ο Γιάννης ,που είχε αντιληφθεί την δύναμη που του είχε δώσει ο Θεός, γράφτηκε στο τμήμα της ελευθέρας πάλης του “Πειραϊκού Συνδέσμου”. Δεν μπόρεσε να κάνει καριέρα, γιατί άρχισε να εργάζεται από μικρός και όταν απολύθηκε από τον Στρατό, άρχισε να σκέπτεται σοβαρά να γίνει “πεχλιβάνης”.

Με ιδρώτα και αίμα, κυριολεκτικά, έφτιαξε οικογένεια με την αγαπημένη του Κυριακή (την γνώρισε στην Κατερίνη) και με το “δισκάκι” κατάφερε να σπουδάσει δυο παιδιά. Την κόρη του (τεχνολόγο ιατρικών εργαστηρίων) και τον γιο του (τεχνολόγο ραδιολογίας – ακτινολογίας).

Ο τελευταίος γνήσιος λαϊκός ήρωας, έκανε την τελευταία του δημόσια εμφάνιση τον Φεβρουάριο του 2014. Απένειμε τα έπαθλα στους νικητές του αγώνα δρόμου που διοργάνωσε προς τιμήν του ο Δήμος Νέας Ιωνίας. Ο τελευταίος “πεχλιβάνης” της νιότης μας…

Δημήτρης Καπράνος